Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώνονται αύριο από την φονική έκρηξη στο Μαρί.

Η Κάτια Κλεάνθους, σύζυγος του ήρωα Ανθυπασπιστή Κλεάνθη Κλεάνθους φιλοξενήθηκε στο Πρωτοσέλιδο και μίλησε για την ατιμωρησία, τον άνισο αγώνα της οικογένειας, τη δύσκολη στιγμή που ανακοίνωσε στα παιδιά της τον θάνατο του πατέρα τους και τον θυμό που, όπως λέει, «δεν φεύγει ποτέ».

«Είναι τιμή σας που θυμάστε το Μαρί. Δυστυχώς πάρα πολύς κόσμος το έχει ξεχάσει. Αυτή είναι η Κύπρος», ανέφερε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι δεκαπέντε χρόνια μετά εξακολουθεί να υπάρχει πικρία για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε η τραγωδία.

Η ίδια ήταν ιδιαίτερα επικριτική για την απονομή δικαιοσύνης, τονίζοντας πως «δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη», ενώ έκανε λόγο για μια γενικότερη νοοτροπία όπου «όλα πέφτουν στα μαλακά, να τα κουκουλώσουμε και να πάμε παρακάτω». Όπως είπε, η πολιτεία θα μπορούσε να είχε κάνει πολύ περισσότερα για τις οικογένειες των θυμάτων.

Δείτε επίσης: Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Η Κύπρος δεν ξεχνά τους ήρωες του Μαρί

Αναφερόμενη στα δύο παιδιά τους, περιέγραψε πώς βίωσαν την απώλεια του πατέρα τους.

Όπως είπε, ο γιος τους Ανδρέας ήταν μόλις 18 ετών όταν έχασε τον πατέρα του και μέχρι σήμερα «κουβαλά τον ίδιο θυμό που είχε από την πρώτη ημέρα. Δεκαπέντε χρόνια δεν τον έχω δει να κλάψει ούτε μία φορά για τον πατέρα του».

Για την κόρη τους, Ηλιάνα, η οποία τότε βρισκόταν στο τελευταίο έτος της Ιατρικής, ανέφερε πως η σχέση της με τον πατέρα της ήταν ιδιαίτερα στενή.

«Θέλει κάθε χρόνο στο μνημόσυνο να κάνει όσο περισσότερα μπορεί για να τιμήσει τον πατέρα της», είπε.

Παράλληλα, εξέφρασε την απογοήτευσή της για τη στήριξη που, όπως υποστηρίζει, δεν είχαν από την πολιτεία.

«Ο Ανδρέας θα μπορούσε να έχει μια καλύτερη δουλειά. Η Ηλιάνα θα μπορούσε, έντεκα χρόνια μετά, να είναι μόνιμη στο νοσοκομείο και όχι αορίστου χρόνου», ανέφερε.

Όπως εξήγησε, όσο περνούν τα χρόνια οι άνθρωποι επιστρέφουν στις ζωές τους και η στήριξη εξασθενεί.

«Τουλάχιστον η πολιτεία είχε χρέος να είναι δίπλα μας. Να μην χρειάζεται να σηκώνω το τηλέφωνο για να θυμίζω τα αυτονόητα. Δεν θέλω πλέον να το κάνω. Γινόμαστε και γραφικοί. Έχουμε και αξιοπρέπεια», είπε.

Η κ. Κλεάνθους αποκάλυψε ότι ο σύζυγός της δεν είχε υπηρεσία εκείνη την ημέρα.

Όπως ανέφερε, είχε ολοκληρώσει τη βάρδιά του το Σάββατο, όμως δέχθηκε τηλεφώνημα από συνάδελφό του που του ζήτησε να τον αντικαταστήσει λόγω προσωπικής υποχρέωσης.

«Πάντα καλοθελητής ο Κλεάνθης, πήγε. Είμαι σίγουρη ότι ακόμη κι αν δεν ήταν υπηρεσία, αν τον καλούσαν, πάλι θα ήταν στην πρώτη γραμμή», είπε.

Θυμήθηκε επίσης μία φράση του συζύγου της, λίγες ημέρες πριν από την έκρηξη, όταν περνούσαν έξω από τα επίμαχα κοντέινερ.

«Μας έφεραν τον θάνατο μέσα στο σπίτι μας», ήταν, όπως είπε, τα λόγια του.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά της στη στιγμή που κλήθηκε να ανακοινώσει στα παιδιά της τον θάνατο του πατέρα τους.

Η κόρη της είχε επιστρέψει από τη Θεσσαλονίκη το απόγευμα της 11ης Ιουλίου και, όπως είπε, της ζήτησαν να είναι η ίδια εκείνη που θα τους το πει.

«Ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που είχα ποτέ στη ζωή μου. Να σταθώ απέναντι στα παιδιά μου και να τους πω ότι έφυγε ο πατέρας τους», ανέφερε.

Πρόσθεσε ακόμη ότι η απουσία του Κλεάνθη έγινε ακόμη πιο αισθητή σε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής τους. «Η κόρη μου παντρεύτηκε και δεν είχε ούτε πατέρα, ούτε παππού», είπε με συγκίνηση.

Η Κάτια Κλεάνθους εξήγησε ότι από την πρώτη στιγμή πήρε την απόφαση να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη.

«Είπα πως από σήμερα θα βάζουμε τραπέζι και θα τρώμε όλοι μαζί. Από σήμερα ξεκινά η καθημερινότητά μας. Έπρεπε να κάνω μια αρχή για να μπει η οικογένειά μου σε έναν ρυθμό», είπε.

Όπως σημείωσε, αυτή η απόφαση βοήθησε ώστε τα παιδιά της να παραμείνουν αγαπημένα και δεμένα.

«Θέλει πολύ δύναμη να κρατήσεις μια οικογένεια ενωμένη μετά από μια τέτοια τραγωδία. Και είμαι πάρα πολύ περήφανη γι' αυτό», τόνισε.

Κλείνοντας, η σύζυγος του ήρωα του Μαρί παραδέχθηκε ότι ο πόνος παραμένει αναλλοίωτος.

«Ο θυμός δεν φεύγει ποτέ. Όσο ζω καταστάσεις που επηρεάζουν εμένα και την οικογένειά μου, η απογοήτευση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Δεν περιμένω θαύματα. Τα αυτονόητα περιμένω», είπε.

Όπως εξομολογήθηκε, κάθε χρόνο οι τελετές μνήμης αναβιώνουν τον ίδιο πόνο.

«Ακόμη και όταν ακούσω τη μουσική της μπάντας που θυμίζει την ημέρα της κηδείας, διαλύομαι, γίνομαι χίλια κομμάτια. Και εμείς οι δυνατοί κάποια στιγμή λυγίζουμε. Και εμείς οι δυνατοί θέλουμε ένα χέρι να μας κρατήσει και να μας πει: "Είμαι εδώ. Μείνε δυνατή."»