To restart της σύγχρονης ΑΕΛ, έγινε την άνοιξη του 2011.  Σε όλα τα προηγούμενα χρόνια, ήταν μεταξύ καλού και μετρίου στο πρωτάθλημα. Οι εξαιρέσεις πορείας αντάξιας της ιστορίας του σωματείου, μακριά, στις πρώτες χρονιές του αιώνα που διανύουμε. Οι προκρίσεις σε τελικό κυπέλλου, ειδικά από την ώρα που δεν έφερναν και τη κούπα, δεν άλλαζαν την γενική εικόνα.

Σε κάποιες περιπτώσεις κάτι φάνηκε να αλλάζει, αλλά στο τέλος λίγα πράγματα ως τίποτα. Η μόνη σωστή σταθερά της ιστορίας όλα αυτά τα χρόνια, ο κόσμος. Που περίμενε, περίμενε, περίμενε.   Και ερχόμαστε στο restart. Την άνοιξη του 2011, με την πρόσληψη Πάμπου Χριστοδούλου, προτού κλείσει η σεζόν. Για νάχει το χρόνο, να δει, να μετρήσει, να αποφασίσει για την επόμενη περίοδο. Η ΑΕΛ στη τελευταία χρονιά των πέτρινων χρόνων, τέτοια εποχή στην 24η αγωνιστική ήταν 8η με αρνητικά νούμερα σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες. Όλα αυτά όμως φαντάζουν ήδη μακρινό παρελθόν και ας πέρασαν μόλις 3 χρόνια. 

Η διαφορά φαίνεται στη παρουσία της τριετίας, στο τίτλο, στη ταυτότητα της ομάδας. Και φαίνεται φέτος, πολύ περισσότερο και στους αριθμούς. Οι 8 νίκες της περιόδου 10-11 έγιναν φέτος 17. Οι ισοπαλίες μειώθηκαν από εννιά στις πέντε. Οι ήττες φέτος μόλις δύο, την τελευταία περίοδο μετριότητας,  ήταν εννέα παρακαλώ. Για τα γκολ με το συζητάτε. Ο πενιχρός τότε απολογισμός των 26 τερμάτων υπέρ, φαίνεται αστείος μπροστά στα 43 φετινά. Η άμυνα; Βελτίωση κατά 50% και ας μην είναι η φετινή επίδοση η καλύτερη της τριετίας.  Μόλις 16 γκολ παθητικό, έναντι 33 τη περίοδο 10-11. Η αξία και η ισχύς μίας ομάδας, δεν μετριέται μόνο με το σήμερα. Η σύγκριση με το πριν είναι εξίσου σημαντική.