ΟΜΟΝΟΙΑ
Η τακτική που ακολούθησε στον αγώνα με την Ανόρθωση, βολεύει την Ομόνοια σε ντέρμπι. Χρειάζεται όμως να υπάρχουν πολλά έτοιμα σενάρια αναλόγως του υλικού, του αντιπάλου και της ροής του αγώνα

Ο Τζον Κάρβερ πήρε τα πρώτα του εύσημα για την τακτική που ακολούθησε. Η γενική άποψη που επικρατεί είναι πως ο Άγγλος προπονητής διάβασε καλά το παιχνίδι με την Ανόρθωση. Αξιοποίησε δηλαδή το δυνατό σημείο της ομάδας του (επιθετική ταχύτητα και ισχύ) και από την άλλη, με τον τρόπο διάταξης, θωράκισε όσο μπορούσε περισσότερο την άμυνά του. Η επιλογή στην τακτική είναι ίσως ένα σημάδι.

Η Ομόνοια δεν επέλεξε να κερδίσει την κατοχή. Ουσιαστικά την «παρέδωσε» στην Ανόρθωση σε ποσοστό 45-55%. Έδωσε χώρο, οδήγησε τον αντίπαλο ψηλά στο γήπεδο και όταν κέρδιζε την μπάλα, έστελνε γρήγορες πάσες στην πλάτη της άμυνάς του. Το τελευταίο 15επτο του πρώτου ημιχρόνου ήταν χαρακτηριστικό με την Ομόνοια να δημιουργεί τέσσερα ρήγματα, που απέφεραν τρεις ευκαιρίες και το πέναλτι.

Ίσως η επιλογή αυτού του τρόπου παιχνιδιού, η «παράδοση» της κατοχής σε αριθμούς, να σημαίνει κάτι. Να σηματοδοτεί ένα μοντέλο που θ’ ακολουθήσει η ομάδα σε ντέρμπι. Ν' αφήνει χώρο, να πρεσάρει εντονότερα από τον χώρο της μεσαίας γραμμής και προς τα πίσω και να κτυπά σε κόντρα επίθεση.

Τα κάνουν πολλές ομάδες με μεγάλο εκτόπισμα, σε όλον τον κόσμο. Αυτό φυσικά σημαίνει πραγματικά καλή ανασταλτική λειτουργία, γιατί μπορεί να επιφέρει και αντίθετο αποτέλεσμα. Δηλαδή την υπεροχή του αντιπάλου και την πίεση στην περιοχή του Παναγή. Είναι ξεκάθαρα θέμα σωστής διαχείρισης.

Την ίδια όμως στιγμή, υπάρχουν και οι άλλες παράμετροι. Γιατί η Ομόνοια θα πρέπει να έχει και τις εναλλακτικές επιλογές. Να μπορεί να πάρει αυτή πρωτοβουλία σε ντέρμπι και την ίδια ώρα να έχει ανασταλτική ικανότητα όταν έχει χώρο. Να μπορεί να επιτεθεί και να μην είναι ευάλωτη, όταν θα βρει κλειστές άμυνες ή ομάδες που θα την περιμένουν από το κέντρο και κάτω.

Αλλά και να βρίσκει διόδους, απέναντι στις πιο μικρές ομάδες, όταν αυτές επιλέγουν να πιέσουν σχετικά ψηλά. Το μυστικό της επιτυχίας, το αν η Ομόνοια θα συνεχίσει να ανεβαίνει και να παίρνει αποτελέσματα, είναι η επιλογή της σωστής τακτικής και η ανταπόκριση του κάθε παίκτη στα καθήκοντά του.

Η νίκη επί της Ανόρθωσης μπορεί να έφερε χαμόγελα, αλλά δεν πρέπει να οδηγήσει και σε λάθος συμπεράσματα. Υπάρχει δρόμος ακόμη για να φτάσει η ομάδα εκεί που θέλει. Είναι επίσης σημαντικό ο Κάρβερ να αξιοποιήσει σωστά το ρόστερ του. Ο Φλορέσκου ανέβηκε αλλά δεν έγινε από τη μία εβδομάδα στην άλλη καλός κεντρικός αμυντικός. Ούτε και σημαίνει πως η 11άδα που κέρδισε την Ανόρθωση είναι η ιδανική. Το 4-1-3-2, τη βολεύει, αλλά δεν είναι και η πανάκεια στην τακτική.

Ο Τζίμης και οι άλλοι
Κάπου εδώ μπαίνουν οι αυξημένες επιλογές. Ο Χριστοφή, ο Αγκάγιεφ, οι κυρίως δηλαδή ακραίοι επιθετικοί, ήταν εκτός 11άδας. Η περίπτωση φυσικά του Κυπρίου διεθνούς είναι ξεχωριστή. Κακά τα ψέματα, η Ομόνοια (όχι μόνο η φετινή, η οποιαδήποτε ομάδα των τελευταίων ετών) δεν έχει την πολυτέλεια, να έχει εκτός 11άδας έναν τέτοιο ποδοσφαιριστή.

Ο Χριστοφή είναι μεγάλο κεφάλαιο και, παρά την ειδική διαχείριση λόγω των τραυματισμών, λίαν συντόμως θα είναι στο 110% της ετοιμότητας. Οπότε ιδού ένα «θέμα» για τον Κάρβερ. Ο Όρσουλιτς είναι σέντερ μπακ, που σίγουρα μπορεί να δώσει αρκετά και ειδικά πολύ περισσότερα από τον Νασιμέντο (που όπως φαίνεται μπαίνει στη… ναφθαλίνη), οπότε ο Κάρβερ θα πρέπει να ζυγίσει το θέμα στα στόπερ.