Τις προάλλες κοινοποιούσαμε μια διεθνή επιτυχία της Κύπρου με ένα ποίημα της Κλαίρης Αγγελίδου, που έχει επιλεγεί να απαγγελθεί και να διανεμηθεί στα πλαίσια των θερινών αθλητικών αγώνων των χωρών της Κοινοπολιτείας στη Γλασκόβη. Μια άλλη μικρή, αλλά όχι ασήμαντη προβολή της Κύπρου στα διεθνή λογοτεχνικά δρώμενα σημειώνεται και πάλι με την Ειδική Διάκριση και το Μετάλλιο, που απέσπασε η συμπατριώτισσά μας ποιήτρια Ρούλα Ιωαννίδου-Σταύρου στον Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Nosside World Poetry Prize 2013», που τελεί υπό την αιγίδα της Unesco και του Κέντρου Σπουδών Bosio, στο Ρήγιο της Καλαβρίας, διοργανωτή του σχετικού διαγωνισμού.

Το ποίημα, με επισύναψη του ελληνικού πρωτοτύπου, που υποβλήθηκε μεταφρασμένο στα Αγγλικά από την ίδια την ποιήτρια, καθώς και στα Ιταλικά από τον ελληνιστή και φίλο της Κύπρου Michelle Ianelli, διακρίθηκε ανάμεσα σε 334 υποβολές μέσω διαδικτύου από 70 κράτη ανά τον κόσμο. Τη διεθνή κριτική επιτροπή υπό την προεδρία του Ιταλού Καθηγητή Pasquale Amato κατήρτιζαν 18 διαπρεπείς προσωπικότητες των Γραμμάτων.

Το βραβευμένο ποίημα, που περιλαμβάνεται στην ηλεκτρονική ανθολογία Νοsside Poetry Anthology και έχει αναρτηθεί ήδη στο διαδίκτυο (www.nosside.org), τιτλοφορείται «Για ένα αγνοούμενο στιχάκι» και το παραθέτουμε εδώ: «Φύσηξε ο άνεμος / κι ένα στιχάκι του ’φυγε απ’ το χαρτί. / Πήδηξε έξω από το παράθυρο / και πέταξε με τον άνεμο. / “Θα ξαναγυρίσει”, είπε ο ποιητής / και άφησε το παράθυρο ανοιχτό. / Το μεσημέρι ξαναφύσηξε τ’ αγέρι. /“Ήρθε!”, είπε εκείνος. / Όμως, ήταν μονάχα ένα φύλλο / που μπήκε μέσα από το ανοιχτό τζάμι. / “Δεν είν’ αυτό” είπε ο ποιητής. / Τ’ αγέρι φύσηξε δυο - τρεις φορές ακόμα. / Μπήκε κι άλλο φύλλο απ’ το παράθυρο / κι ένα ζουζούνι / κι ένα μαραμένο λουλούδι / που έπεσε κάτω απ’ το γιασεμί της αυλής. / “Δεν είν’ αυτό”, έλεγε εκείνος κάθε φορά. / Το βράδυ ξάπλωσε χωρίς να κλείσει τις γρίλιες. / “Να ’βρει μέρος για να μπει”, είπε πάλι. / Κανείς δεν έμαθε ποτέ / αν κοιμήθηκε ο ποιητής εκείνη τη νύχτα. / Το πρωί, κάποιοι περαστικοί / τον άκουσαν που έλεγε και ξανάλεγε. /“Έχασε τον δρόμο. / Γι’ αυτό δεν γύρισε. / Έχασε τον δρόμο.”».

Το τρυφερό αυτό ποίημα, ακόμα ένα δείγμα γραφής του ευαίσθητου ψυχισμού της βραβευθείσας ποιήτριάς μας, με συνειρμικές συνηχήσεις από τη συχνή συνομιλία του μεγάλου μας ποιητή Κώστα Μόντη με τα επιγραμματικά ποιήματα και τους διαλαθότες «άγραφους» στίχους του, δεν ανανεώνει μόνο την ποιητική μας ιθαγένεια, αλλά και παραστατικοποιεί με ανάλαφρους περιγραφικούς τόνους την αλληγορία της επώδυνης ποιητικής δημιουργίας.

Το «αγνοούμενο στιχάκι» παραπέμπει, εξάλλου, στους αγνοημένους από τα φώτα της δημοσιότητας αθόρυβους ποιητές, που συνεχίζουν, ωστόσο, πεισματικά τις εναγώνιες αναζητήσεις της δικής τους ποιητικής έκφρασης μέσα στον ορυμαγδό ενός αντιποιητικού κόσμου. Ενός κόσμου ανυποψίαστων «περαστικών». Συνεκδοχικά, στο πρόσωπο του ποιητή ενσαρκώνονται, ακόμη, όσοι ακοίμητοι αγρυπνούν, ανοίγοντας τις «γρίλιες» της ψυχής και της επίμονης προσδοκίας τους για το καινούργιο θαύμα: την επιστροφή στην παλιά χαμένη αθωότητα της ποίησης ενός άλλου κόσμου, απαντώντας στην απορία του H?lderlin «κι οι ποιητές τι χρειάζονται σ’ ένα μικρόψυχο καιρό;».

Χρυσόθεμις Χατζηπαναγή