ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΞΕΔΩΣΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ
ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ και ασύμφωνος με το Σύνταγμα είναι ο τροποποιητικός νόμος που ψήφισε τον Ιούλιο του 2013 η Βουλή, απαγορεύοντας την αλιεία με τη μέθοδο γρι-γρι, σύμφωνα με γνωμάτευση της πλειοψηφίας της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τη γνωμάτευση της πλειοψηφίας στην αναφορά του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη, με την οποία συμφωνούν οι Δικαστές Στέλιος Ναθαναήλ, Κώστας Παμπαλής, Ανδρέας Πασχαλίδης, Περσεφόνη Παναγή, Κατερίνα Σταματίου και Γιασεμής Γιασεμής, έδωσε ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δημήτρης Χατζηχαμπής. Την απόφαση της μειοψηφίας, με την οποία συμφωνούν οι Δικαστές Γεώργιος Ερωτοκρίτου, Λεωνίδας Παρπαρίνου, Δέσπω Μιχαηλίδου, Μιχάλης Χριστοδούλου και Αντώνης Λιάτσος, έδωσε Δικαστής Μύρων Νικολάτος.
«Η ρύθμιση των μεθόδων αλιείας και η συναφής προς τούτο έκδοση αδειών ως και οι όροι που αφορούν αυτές συνιστά αρμοδιότητα εκτελεστικής φύσεως, ασκούμενη με αναφορά προς όλους του παράγοντες που διέπουν την κρίση της διοίκησης σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση», αναφέρει στην απόφασή της η πλειοψηφία της ολομέλειας του Ανωτάτου. «Οι παράγοντες αυτοί», προσθέτει, «συναρτώνται προς τα δεδομένα των μεθόδων αλιείας και των αλιευτικών αποθεμάτων, αλλά και τον αριθμό των αδειών και τους όρους που μπορούν να τεθούν σε αυτές, ακριβώς όπως και η επιλογή του χώρου απόρριψης λυμάτων συνιστά εκτελεστική αρμοδιότητα, η άσκηση της οποίας συναρτάται προς ανάλογους παράγοντες που μόνο η διοίκηση μπορεί να σταθμίζει σε κάθε δεδομένη περίπτωση».
Παράλληλα, στην απόφασή της η πλειοψηφία αναφέρει ότι δεν είναι άσχετη η θεώρηση του όλου φάσματος των αρμοδιοτήτων και της εμπλοκής του Υπουργικού Συμβουλίου, του Υπουργού και του Διευθυντή στην εφαρμογή των προνοιών του νόμου, και δη στα άρθρα 3, 5Α και 6, εις τρόπον ώστε η έκδοση ή όχι άδειας για συγκεκριμένη μέθοδο αλιείας να είναι τόσο συνυφασμένη με το όλο πλέγμα των προνοιών του νόμου και των κανονισμών, που το Υπουργικό Συμβούλιο έχει την εξουσία να εκδίδει, ώστε να είναι δύσκολο να διαχωριστεί από τις πρόνοιες αυτές.
«Συναφώς», σημειώνεται, «παρατηρούμε ότι η αρμοδιότητα για έκδοση άδειας αλιείας είναι αρμοδιότητα απαγόρευσης οποιουδήποτε τρόπου αλιείας δυνάμει του άρθρου 5Α, ενώ το άρθρο 6 δίδει εξουσία στο Υπουργικό Συμβούλιο να εκδίδει κανονισμούς που να ρυθμίζουν, μεταξύ άλλων, την απαγόρευση ή ρύθμιση πρακτικών και μεθόδων αλιείας. Η παρέμβαση της Βουλής με την απαγόρευση της μεθόδου αλιείας γρι-γρι, και αν ήταν συνταγματικώς επιτρεπτή, θα ήταν δύσκολο να διαχωρισθεί από τις υπόλοιπες πρόνοιες του νόμου», αναφέρουν. Καταληκτικά σημειώνουν ότι «είναι λοιπόν η Γνωμάτευσή μας, ότι ο υπό κρίση νόμος βρίσκεται σε αντίθεση και είναι ασύμφωνος προς τις διατάξεις των άρθρων 54, 58 και 179 του Συντάγματος και προς τη συνταγματική αρχή της διάκρισης των εξουσιών».
Η απόφαση της μειοψηφίας
Αντίθετα, η μειοψηφία των Δικαστών στην απόφασή της εκφράζει τη θέση ότι «κατά τη γνώμη μας δεν καταστρατηγείται, στην παρούσα περίπτωση, η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, καθότι με την προαναφερόμενη γενική και απρόσωπη απαγόρευση μιας συγκεκριμένης μεθόδου αλίευσης στα χωρικά ύδατα της Δημοκρατίας δεν ασκείται, από τη Βουλή, εκτελεστική εξουσία ή οποιουδήποτε είδους ρυθμιστική, διοικητική λειτουργία, αλλά ούτε και καταστρατηγείται οποιοδήποτε από τα προαναφερόμενα άρθρα του Συντάγματος.
Το ότι, προσθέτουν οι Δικαστές, «με τον βασικό, περί αλιείας νόμο, παρέχεται εξουσία στον αρμόδιο Υπουργό (δυνάμει του άρθρου 5Α) να απαγορεύει την αλιεία, με οποιονδήποτε τρόπο, σε οποιαδήποτε θαλάσσια περιοχή της Δημοκρατίας, για συγκεκριμένους λόγους, δεν συνεπάγεται ότι η Βουλή των Αντιπροσώπων χάνει το γενικό και ουσιαστικά κυρίαρχο δικαίωμά της να νομοθετεί ''επί παντί θέματι''. Η νομοθετική αρμοδιότητα της Βουλής είναι γενική και καθολική και δεν περιορίζεται, εκτός όπου θίγονται συνταγματικά δικαιώματα των άλλων εξουσιών ή η αρχή του κράτους δικαίου», αναφέρουν τέλος οι Δικαστές που διαφωνούν με την απόφαση της πλειοψηφίας.
