Κινδυνεύουν δόντια, εγκέφαλος, καρδιά και νεφρά
Η γλυκόζη αποτελεί πολύτιμο «καύσιμο» για όλα τα σωματικά κύτταρα όταν υπάρχει σε φυσιολογικά επίπεδα. Όταν όμως επί χρόνια είναι περισσότερη απ’ ό,τι πρέπει, λειτουργεί σαν ένα βραδείας δράσης δηλητήριο

Πώς επηρεάζει την υγεία το σάκχαρο;
Η γλυκόζη (σάκχαρο) αποτελεί πολύτιμο «καύσιμο» για όλα τα σωματικά κύτταρα όταν υπάρχει σε φυσιολογικά επίπεδα. Όταν όμως επί χρόνια είναι περισσότερη απ’ ό,τι πρέπει, λειτουργεί σαν ένα βραδείας δράσης δηλητήριο: Από τη μια καταστρέφει την ικανότητα των κυττάρων του παγκρέατος να παράγουν ινσουλίνη (είναι η ορμόνη που διασπά το σάκχαρο) και από την άλλη συσσωρεύεται στο αίμα, ενεργοποιώντας μια αλληλουχία χημικών διεργασιών που τελικά προκαλούν μη αναστρέψιμες παθολογικές μεταβολές στα αγγεία και καταστροφή του τοιχώματός τους (του ενδοθηλίου). Μόλις συμβεί αυτό, αρχίζει η σταδιακή καταστροφή των νεύρων και διαφόρων οργάνων και ιστών. Οι βλάβες αυτές δεν δημιουργούνται από τη μια στιγμή στην άλλη. Μπορεί να περάσουν μήνες ή και χρόνια έως ότου γίνουν εμφανείς, γεγονός που σημαίνει ότι υπάρχει χρόνος για να ρυθμίσει κάποιος καλά το σάκχαρό του και να προστατεύσει την υγεία του.

Ποια όργανα κινδυνεύουν;
Επειδή το αυξημένο σάκχαρο κυκλοφορεί σε όλο το σώμα, οποιοδήποτε όργανο και ιστός μπορεί να πληγεί. Έτσι, ο διαβήτης ενοχοποιείται μεταξύ άλλων για εμφράγματα, εγκεφαλικά, απώλεια της όρασης ή τύφλωση, νεφροπάθεια, βλάβες στα νεύρα και εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος που αυξάνει τον κίνδυνο λοιμώξεων. Ενοχοποιείται επίσης για κακή κυκλοφορία του αίματος και κακή επούλωση των πληγών, η οποία όταν συμβαίνει στα πόδια προκαλεί το επονομαζόμενο «διαβητικό πόδι», το οποίο είναι η συχνότερη αιτία ακρωτηριασμών των ποδιών σε όλο τον κόσμο. Ο διαβήτης είναι επίσης κύρια αιτία στυτικής δυσλειτουργίας. Μάλιστα, πολλοί άνδρες μαθαίνουν ότι πάσχουν από αυτόν όταν απευθύνονται στον γιατρό εξαιτίας της στυτικής δυσλειτουργίας.

Ποια άλλα προβλήματα μπορεί να προκαλέσει;
Ο διαβήτης μπορεί επίσης να προκαλέσει ουλίτιδα, περιοδοντίτιδα και απώλεια των δοντιών, ενώ πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι «επιτίθεται» και στον εγκέφαλο, περιορίζοντας την παροχή αίματος σε αυτόν και προκαλώντας τόσο πολλές βλάβες, ώστε μπορεί να τον συρρικνώσει. Οι μελέτες αυτές υποδηλώνουν ότι τα τμήματα του εγκεφάλου που επηρεάζονται περισσότερο είναι αυτά που ρυθμίζουν την ομιλία, τη λήψη αποφάσεων, τη διεκπεραίωση δραστηριοτήτων και τη μνήμη. Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι διπλασιάζει τον κίνδυνο κατάθλιψης, ενώ υπάρχουν αναφορές πως σχετίζεται ακόμα και με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου (λ.χ. στο ήπαρ και στο πάγκρεας) καθώς και διαταραχών ύπνου, απώλειας της ακοής και γαστρεντερικών διαταραχών. Ο διαβήτης μπορεί επίσης να δημιουργήσει ξηρότητα, εξανθήματα και ξεφλούδισμα του δέρματος.

Πώς μπορεί να καταλάβει κάποιος ότι κινδυνεύει;
Αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών διατρέχουν οι πάσχοντες από διαβήτη που έχουν υψηλές τιμές σακχάρου και γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης - μιας πρωτεϊνης στο αίμα που συμβολίζεται HbA1c και δείχνει πόσο καλά ρυθμισμένο είναι το σάκχαρο τους τελευταίους 2-3 μήνες. Έτσι, άτομα με τιμές γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης μεγαλύτερες από 8,5% έχουν 60 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν επιπλοκές σε μάτια, νεφρά και νεύρα σε σύγκριση με άτομα που έχουν τιμές HbA1c μικρότερες ή ίσες από 7%. Συνεπώς, όσο πιο κοντά στο 7% ή κάτω από αυτό είναι η HbA1c ενός διαβητικού τόσο πιο καλά ρυθμίζει το σάκχαρό του και τόσο λιγότερο κινδυνεύει από επιπλοκές.

__________________________________________
Η έλλειψη σιδήρου αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού
ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΟΛΛΩΔΕΣ
Η ανεπάρκεια σιδήρου (σιδηροπενία) στον οργανισμό ενός ανθρώπου αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, επειδή καθιστά το αίμα του πιο κολλώδες, ανακάλυψαν Βρετανοί επιστήμονες. Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη, τουλάχιστον, ορισμένων εγκεφαλικών. Κάθε χρόνο, περίπου 15 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παθαίνουν εγκεφαλικό. Από αυτούς, σχεδόν έξι εκατομμύρια πεθαίνουν και πέντε εκατομμύρια μένουν με κάποια μόνιμη αναπηρία.

Η πιο συχνή μορφή εγκεφαλικού είναι τα ισχαιμικά, που συμβαίνουν όταν μικροί θρόμβοι φράζουν την κυκλοφορία του αίματος (κάτι στο οποίο συμβάλλει και η σιδηροπενία). Η πιο σπάνια περίπτωση είναι τα αιμορραγικά εγκεφαλικά, όταν διαρρηγνύονται αγγεία στον εγκέφαλο. Τα τελευταία χρόνια, ορισμένες μελέτες έδειξαν ότι η ανεπάρκεια σιδήρου, η οποία αποτελεί γνώρισμα περίπου δύο δισεκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως (δηλαδή σχεδόν του 30% του πληθυσμού της Γης) συνιστά πιθανό παράγοντα κινδύνου για ισχαιμικό εγκεφαλικό τόσο στους ενήλικους, όσο και στα παιδιά. Η νέα έρευνα επιβεβαιώνει ότι αυτό συμβαίνει και, επιπλέον, για πρώτη φορά βρίσκει τον βιολογικό μηχανισμό μέσω του οποίου η σιδηροπενία αυξάνει τον σχετικό κίνδυνο.

Οι ερευνητές του Imperial College του Λονδίνου, με επικεφαλής τη δρα Κλερ Σόβλιν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «PLoS ONE», ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 500 ασθενείς και βρήκαν ότι ακόμα και ένα μέτρια χαμηλό επίπεδο σιδήρου (της τάξης των 6 μικρογραμμμορίων ανά λίτρο) διπλασιάζει τον κίνδυνο εγκεφαλικού, σε σχέση με τα θεωρούμενα έως φυσιολογικά επίπεδα (7 έως 27 μικρογραμμμομόρια/λίτρο).

Η έλλειψη σιδήρου αυξάνει τη συγκολλητικότητα των μικρών κυττάρων του αίματος, των αιμοπεταλίων, από τα οποία ξεκινά η δημιουργία θρόμβου, όταν αυτά προσκολλώνται το ένα με το άλλο. Αν και η σχέση ανάμεσα στη σιδηροπενία και τα κολλώδη αιμοπετάλια είχε προταθεί για πρώτη φορά πριν από σχεδόν 40 χρόνια, έως τώρα η σημασία της ανακάλυψης είχε παραγνωριστεί, όσον αφορά το ρόλο της σε ένα πιθανό εγκεφαλικό. «Εφόσον τα αιμοπετάλια στο αίμα προσκολλώνται μεταξύ τους περισσότερο σε κάποιον άνθρωπο που έχει έλλειψη σιδήρου, θεωρούμε ότι αυτό εξηγεί γιατί η σιδηροπενία μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλικά, αν και χρειάζεται περισσότερη έρευνα πάνω στο ζήτημα» δήλωσε η κ. Σόβλιν.

Το επόμενο βήμα, σύμφωνα με τους Βρετανούς ερευνητές, θα είναι να διερευνηθεί κατά πόσο είναι δυνατό να μειωθεί, όντως, η πιθανότητα εγκεφαλικού σε ασθενείς υψηλού κινδύνου, μέσω θεραπείας της σιδηροπενίας τους. Κατ' αρχήν θα διερευνηθεί αν πράγματι τα αιμοπετάλιά τους δεν έχουν την ίδια συγκολλητικότητα μετά την αύξηση του επιπέδου του σιδήρου στο αίμα τους.