Για τη Λητώ Παπαχριστοφόρου

Στο βαθύ πέλαγος των αναμνήσεων βυθίζομαι.
Η δόλια η λήθη, η φθονερή, κοιτάει ύπουλα.
Κτυπά χαιρέκακα τα χέρια. Γελά σαρκαστικά.
Την αγνοώ, καταδύομαι,
Σταματώ μπροστά σε πύλες, πύλες μικρές, μεγάλες, θεόρατες, πολλές.
Ψάχνω με αγωνία. Τη βρίσκω. Εκεί τα αρχικά Λ.Π.
Ανασύρω το κλειδί και χωρίς χρονοτριβή ανοίγω. Σε βλέπω Λητώ.
Γύρω, τριγύρω σου αλπούμς, περίτεχνα κεντημένα με εναλλασσόμενα χρώματα: ροζ, γαλάζιο, γαλάζιο, ροζ. Φωτογραφίες παιδικές, πλατιά χαμόγελα, χαμόγελα ευγνωμοσύνης.
Στη γωνιά λευκά βάζα με λουλούδια που είχες κουβαλήσει μαζί σου πριν από 20 χρόνια. Διακρίνω και τα δικά μου. Οι υάκινθοι των 20 χρόνων. Πάνω τους η μικρή καρτελίτσα με τη λέξη «ευχαριστώ» αξεθώριαστη.
Μα γι' αυτό ήρθα σήμερα, για να σου ξαναπώ ευχαριστώ απ' όλους. Εσύ ξέρεις από ποιους....
Αναδύομαι σιγοψιθυρίζοντας τη μελωδία της μουσικής υπόκρουσης που ακουγόταν στον χώρο σου. Αναπαύου Λητώ. Αναπαύου.
Σ.Ν.