Η επόμενη μέρα

«Εξυγίανση», «αναδιάρθρωση», «ιδιωτικοποίηση», «αποκρατικοποίηση», «σταθεροποίηση», «ανακεφαλαιοποίηση», «ανάκαμψη», «επανεξέταση», «γνωμάτευση» και πάει λέγοντας. Μπορώ να κάτσω όλη μέρα να γράφω κάτω τις τρέντι λέξεις της εποχής, να ξενυχτήσω άμα λάχει, κι αυτές να μην τελειώνουν. Ο πρώτος χρόνος μ.Μ. [μετά Μνημονίου] με βρίσκει σε κατάσταση ταβανοθεραπείας τη μια και adjustable εγρήγορσης την άλλη. Απ’ τη μια η επικαιρότητα που τρέχει -«νέα» που μας έρχονται από εκεί όπου δεν τα περιμένουμε- και απ’ την άλλη η ζωή μας, η προσωπική, που αλλάζει. «Τα καλύτερα έρχονται» λέει για να παρηγορηθεί ο λαός, αφού του στόλισε με κουτσουλιές το παρμπρίζ ένα περιστέρι. Φύσει αισιόδοξο πλάσμα, που οξύμωρα επιμένει να ντύνει την αισιοδοξία του με γερές δόσεις μουρμούρας, προσπαθώ. Προσπαθώ να γελώ με όσα συμβαίνουν, να βλέπω την κωμική τους πλευρά και να παραβλέπω την τραγικότητά τους, υπενθυμίζοντας καθημερινά στον εαυτό μου πόσο σύντομη είναι η ζωή. Το «Σκάσε και κολύμπα» ήταν ανέκαθεν το μότο μου, μια μοντερνιά που μεγαλώνοντας την αντικατέστησα με το «Έχε μνήμη θανάτου». Μες στη φετινή χρονιά λέω να το κτυπήσω και τατουάζ κάπου που να το βλέπω καθημερινά, να μην το ξεχνώ ποτέ. Σε μία περίοδο που μας τα έχουν πρήξει -excuse my French- με την «επόμενη μέρα», το μόνο που απομένει να κάνουμε είναι να τη φανταζόμαστε ως καλύτερη απ’ την προηγούμενη. Μπορεί το «κάθε πέρυσι και καλύτερα» να ηχεί αληθινό στη μνήμη μας, αλλά οφείλουμε να μην έχει την ίδια απήχηση και στα αφτιά μας. Η επόμενη μέρα οφείλει να είναι καλύτερη γιατί έτσι μας το επιβάλλει το σύστημα. Το δικό μας σύστημα. Οι άνθρωποί μας, τα παιδιά μας, η ανάγκη μας να βιώνουμε όμορφα πράγματα και να έχουμε την ευχέρεια και την ελευθερία να φανταζόμαστε ακόμη περισσότερα. Οφείλουμε να είμαστε ευέλικτοι, να συμβαδίζουμε με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, να κάνουμε ουσιαστική «δημιουργική αντιπολίτευση» σε ό,τι δεν μας κάνει, και να προχωρούμε. Τη λέξη «ουσιαστική» την κρατώ. Κι επειδή φτάσαμε άνοιξη, καλό είναι να το επαναλάβουμε του Ελύτη το τσιτάτο «Την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις», αλλά να μην ξεχνάμε τη συνέχειά του… «Και ή πας να παίξεις τρικυμία ή πνίγεσαι». Πάντα επίκαιρο. Ταιριάζει παντού. Για όλες τις εποχές. Σε όλες τις περιστάσεις. Αν δεν τα καταφέρουμε να «αναδιαρθρωθούμε», να «σταθεροποιηθούμε», να «ανακάμψουμε», ε, πρέπει να βρούμε κάτι δημιουργικό επιτέλους, να μας κρατά σε εγρήγορση, για να υπάρχουμε και να μην ξεμείνουμε μ’ ένα βασανιστικό «αν». Η επόμενη μέρα βρίσκει τη «City» να μετακομίζει στο διαδίκτυο. Μαζεύω τα μπογαλάκια μου και μετακομίζω κι εγώ. Que sera sera.