Το πιάτο σου στο νεροχύτη

Δεν είναι πως το απολαμβάνω κιόλας να σχολιάζω τα της δημόσιας υπηρεσίας, αλλά το υλικό είναι τόσο «ζουμερό». Ειδικά το τελευταίο διάστημα, με τις αντιδράσεις των δημοσίων υπαλλήλων -το άκρον άωτον του πατριώτη λέει ένας αστικός μύθος- που είναι μες στη μουρμούρα και τη μιζέρια. Δεν τους αδικώ. Χάνουν δικαιώματα και ωφελήματα δεκαετιών οι άνθρωποι, αλλά στ’ αφτιά κάποιου που έχει περάσει όλη του την ενήλικη ζωή μες στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, οφείλω να ομολογήσω πως σαν τραγούδι της Πάολας ακούγονται οι φωνές τους. Δεν είναι πως θέλω να δημιουργήσω και πάλι πηγαδάκια δημοσίων, που με την εφημερίδα παραμάσχαλα θα με αποκαλούν ζηλιάρα και σκύλα, όχι. Και όχι, δεν με χαροποιεί καθόλου το γεγονός ότι λιγοστεύει το ρευστό μες στο παζάρι, ούτε που μειώνονται οι μισθοί του κόσμου, οι μισθοί μας. Αν σου ρίξουν εσένα το μισθό, επηρεάζομαι κι εγώ ξέρεις. Με αφορά να περνάς καλά. Αυτό που με ξενίζει, όμως, είναι που ξεσηκώνονται ομάδες καλοβολεμένων για χρόνια ανθρώπων, για να διαμαρτυρηθούν για όλα αυτά που στις ιδιωτικές επιχειρήσεις τα ταϊζόμαστε με το κουταλάκι, χρόνια τώρα. Στον ιδιωτικό τομέα, δεν θυμάμαι να με ρώτησε ποτέ κανείς αν είναι Οk να κάνει merge την εταιρεία του με μια άλλη και να φοβάμαι αν θα είμαι στη λίστα πλεονασμού. Δεν θυμάμαι να μου δόθηκε η ευκαιρία να διαπραγματευτώ μείωση του μισθού μου. Ούτε να είπα «κιχ» για τον 13ο που την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Μια ατάκα θυμάμαι που θύμιζε ερώτηση και ήταν «Προνοίας; Ποιο προνοίας χρυσή μου;». Θυμάμαι συναδέλφους να εξαναγκάζονται σε παραίτηση και τη δουλειά να διπλασιάζεται την ώρα που τα ωφελήματα μειώνονταν μετά από δακρύβρεχτες μαρκετίστικες δηλώσεις του τύπου «Στηρίξτε την εταιρεία, για να σας στηρίξει κι αυτή». Survival of the fittest ήταν και παραμένουν τα πράγματα. Κι όλα αυτά ήταν, είναι και θα είναι, take it or leave it μες στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Έχεις μερικά 24ωρα μπροστά σου να ζυγίσεις μεταξύ της αξιοπρέπειας και των μηνιαίων δόσεων, αν θα μείνεις ή θα φύγεις. Όχι δεν με χαροποιούν καθόλου όλα αυτά που συμβαίνουν, καλέ μου κύριε, στη δημόσια υπηρεσία. Αλλά επίτρεψέ μου όταν εσύ με αποκαλείς «ζηλιάρα», εγώ να βλέπω μπροστά μου ένα κακομαθημένο παιδί που δεν έμαθε να μαζεύει τα παπούτσια απ’ το σαλόνι ή να παίρνει το πιάτο στο νεροχύτη, αφού χλαπάκιασε το φαγητό που του σερβιρίστηκε. Δημοκρατικό σου δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι για την απώλεια των κεκτημένων σου, αλλά εποχές που διανύουμε, γύρισε λίγο το λαιμουδάκι δεξιά-αριστερά να δεις τι γίνεται. Α, και το πιάτο άσ’ το στο νεροχύτη.