Λεύκιος Σεργίδης - Ίδρυμα Terra Cypria

Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά…

Αυτό το παραστατικό μελοποιημένο ποίημα που γράφτηκε από έναν ταπεινό ποιητή το 1882, σίγουρα θα έχει κάνει τη βόλτα του από τα χείλη όλων σε κάποια στιγμή της ζωής μας.

Ειδικά αυτή την περίοδο, που οι αμυγδαλιές στολίζουν σιγά-σιγά τους αγρούς του νησιού μας, αντιλαμβανόμαστε πόση έμπνευση μπορεί να φέρει σε έναν ποιητή αυτή η όμορφη εικόνα. Αξίζει τον κόπο, αν δεν το έχετε ήδη κάνει, να κάνετε σε κάποια φάση άκρη με το αυτοκίνητο, να σβήσετε τη μηχανή και να περπατήσετε μέσα σε ένα χωράφι με ανθισμένες αμυγδαλιές. Προσοχή όμως μην παραγίνουμε ρομαντικοί και προσπαθήσουμε να τινάξουμε την αμυγδαλιά, γιατί οι χερούκλες μας κατά πολύ διαφέρουν από τα χεράκια της νεανίδας Δροσίνης που έμελλε να γίνει η μούσα του ποιητή.

Εκτός από πανέμορφη, ρομαντική και ερωτική εικόνα οι αμυγδαλιές αποτελούν και ένα σημαντικό κομμάτι της κυπριακής υπαίθρου.

Οι αμυγδαλιές είναι δέντρα που καλλιεργούνται από τους ανθρώπους και αποτελούν χαρακτηριστικό φυτό της κυπριακής γεωργίας. Ο τρόπος καλλιέργειας αυτών των δέντρων είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του ότι οι γεωργικές περιοχές αποτελούν πολύ σημαντικό στοιχείο για τη βιοποικιλότητα, δηλαδή το σύνολο των φυτών και ζώων μιας περιοχής. Και αυτό γιατί πολλά είδη έχουν εξελιχθεί έτσι ώστε να συνυπάρχουν αρμονικά μαζί με τις παραδοσιακές πρακτικές που ασκούσαν οι γεωργοί εδώ και χιλιάδες χρόνια. Παραδείγματα τέτοιων ειδών είναι οι τουλίπες, οι ορχιδέες, κάποια είδη πουλιών οι πεταλούδες οι σαύρες και τόσα άλλα.

Στο νησί μας, έχουμε την τύχη να κρατάμε ακόμη ζωντανή την παραδοσιακή μη εντατική γεωργία. Τη γεωργία δηλαδή που δεν αποτελείται από μονοκαλλιέργειες τεραστίων εκτάσεων με ένα μόνο είδος όπου χρησιμοποιούνται υπέρμετρες ποσότητες χημικών διώχνοντας μακριά κάθε ίχνος ζωής εκτός από αυτό που καλλιεργείται.

Αντίθετα, στην παραδοσιακή μη εντατική γεωργία, η τροφική αλυσίδα λειτουργεί αρμονικά και η χρήση παρασιτοκτόνων και άλλων χημικών δεν είναι τόσο αναγκαία, αφού για παράδειγμα τα ανθρωποπούλια τρώνε τις ποντίκες, οι πασχαλίτσες τρώνε τις αφίδες, οι μέλισσες επικονιάζουν τα άνθη των φυτών. Εξίσου σημαντικό όμως είναι ότι με τη μη εντατική γεωργία τρώμε πιο υγιεινά αλλά και πιο εύγευστα προϊόντα.

Στο ποίημα της αμυγδαλιάς οι εναλλασσόμενες εικόνες νιότης και γήρατος είναι συνεχώς παρούσες. Η νιότη είναι ωραία, έχει καινοτόμες και πρωτοποριακές ιδέες, που μερικές φορές, αν δεν ακολουθούν την εμπειρία του γήρατος, μπορεί να αποβούν καταστρεπτικές. Η μανία για τεράστιες παραγωγές γεωργικών προϊόντων όλο και περισσότερο αδυνατίζει τα οικοσυστήματά μας. Η σοφία των παλιών, που εκφράζεται μέσω της μη εντατικής παραγωγής είναι το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουμε εμείς οι νεότερες γενεές, αν θέλουμε τα παιδιά μας να απολαμβάνουν τις εικόνες των αμυγδαλιών και τόσες άλλες χρήσιμες ομορφιές της υπαίθρου, όπως το κάνουμε και εμείς σήμερα.