Την περασμένη Πέμπτη, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης εγκαινίασε τα νέα κτήρια της ΟΕΛΜΕΚ. Σε ομιλία του αναφέρθηκε σε όλα τα προβλήματα που απασχολούν την εκπαίδευση, στις προσπάθειες εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού συστήματος, στα προβλήματα των εκπαιδευτικών, σε μονιμοποιήσεις εκατοντάδων από αυτούς και επισήμανε πως ειδικά στη Μέση Εκπαίδευση: «Ο στρατηγικός μας σχεδιασμός αναβαθμίζει την παρεχόμενη εκπαίδευση, διασφαλίζει ευκαιρίες μάθησης σε όλους, προωθεί μέσω της εκπαίδευσης τις αρχές και αξίες της ισότητας, της δημιουργικότητας και καινοτομίας και ενισχύει τον πολιτισμό». Ο Πρόεδρος είπε και άλλα πολλά για τις ενέργειες της Κυβέρνησης και του Υπουργείου Παιδείας και πρόσθεσε:

«Μετεξελίσσουμε την Παιδεία μας, ορίζουμε στόχους εναρμονισμένους με την ευρωπαϊκή μας διάσταση, αλλά και με τις ιδιαιτερότητες μίας χώρας που έθεσε ανάμεσα στις βασικές της προτεραιότητες την ανοχή στη διαφορετικότητα, την αναγνώριση της ετερότητας, την προσωπική βελτίωση μέσα από τη συλλογικότητα και τη σύνθεση». Τι ωραίες αναφορές… Τι εξωπραγματικές προτεραιότητες… Πλην, όμως, διά την ταμπακιέρα, που απασχολεί δεκάδες χιλιάδες γονείς και τα παιδιά τους, ούτε μία λέξη! Αναφερόμαστε στην απίστευτη αιμορραγία του τόπου μας από τη φυγή στο εξωτερικό χιλιάδων νέων μας σε αναζήτηση καλύτερης επαγγελματικής τύχης και απασχόλησης, αφού η ιδιαίτερη πατρίδα τους «δεν φακκά πενιάν». Το πρώτιστο που ο Ν. Αναστασιάδης όφειλε να θίξει και να καταθέσει προτάσεις είναι ακριβώς η αιμορραγία κυπριακών εγκεφάλων σε ξένες χώρες. Ας προσεχθεί το αυτόχρημα τραγικό και εξωφρενικό: Οι γονείς καταβάλλουν εκατοντάδες εκατομμύρια για να σπουδάσουν τα παιδιά τους και στη συνέχεια τα παραδίδουν ΔΩΡΕΑΝ σε ξένες χώρες, που τα αξιοποιούν χωρίς να πληρώσουν ούτε ένα σεντ!

Μόλις ανέλαβε την προεδρία, ο Ν. Αναστασιάδης υποσχέθηκε πως τάχιστα θα επανεκκινούσε την οικονομία. Τα θεμέλια της οικονομίας στηρίζονται στην παραγωγικότητα. Παραγωγικότητα σημαίνει δημιουργία νέων, καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας. Προκαλούμε την Κυβέρνηση: Πού χάθηκε η παραγωγικότητα; Πού είναι οι νέες θέσεις εργασίας; Κι ας μη μας προτάξουν τα προεκλογικά κόλπα τους με τις 3000 προσλήψεις στην Εθνική Φρουρά. Τον Μάρτιο του 2006, δηλ. πριν ακριβώς από 10 χρόνια, συστάθηκε το Παγκύπριο Συμβούλιο Παραγωγικότητας, με βασική ευθύνη και αποστολή να προωθήσει και να υλοποιήσει πρόγραμμα παραγωγικότητας για την περίοδο 2007-2013. Ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις ούτε η σημερινή ασχολήθηκαν σοβαρά με την παραγωγικότητα. Το Συμβούλιο αυτό, μέσα σε 10 χρόνια συνήλθε μόλις πέντε φορές! Από το 2010 είναι κλινικά νεκρό. Πέραν ανέξοδων και φλύαρων διακηρύξεων, ελάχιστα γίνονται για την παραγωγικότητα.
Όλες αυτές οι στρατιές μορφωμένων νέων μας, που παραχωρούμε ΔΩΡΕΑΝ σε ξένες χώρες, είναι η σπονδυλική στήλη της παραγωγικότητας και της οικονομίας μας.

Είναι πολύ εύκολο να διαβουκολείται η πλέμπα με δηλώσεις για έξοδο από το μνημόνιο, για ρυθμούς ανάπτυξης και στατιστικές αλχημείες αλλά… Κανείς, ούτε η κυβέρνηση ούτε τα πολυπράγμονα κόμματα δεν έχουν καταθέσει συγκεκριμένες εισηγήσεις πώς οι ξενιτευθέντες νέοι μας θα επιστρέψουν και θα δουλέψουν σε αξιοπρεπείς και καλά αμειβόμενες δουλειές στην πατρίδα τους. Από τη δεκαετία του '80 ακούμε όλους τους Προέδρους να κορδακίζονται ότι θα καταστήσουν την Κύπρο Σιγκαπούρη της Μεσογείου και κέντρο παροχής υψηλού επιπέδου υπηρεσιών στην παιδεία, στην υγεία και στην τεχνολογία. Φούμαρα για αφελείς.

Σαράντα σχεδόν χρόνια αργότερα, οι κυβερνήσεις επιδίδονται μόνο σε ηχηρές πλην κενές διακηρύξεις. Η Κύπρος, μετά τον Αττίλα, υφίσταται τη χειρότερη αιμορραγία της σε μορφωμένο και καλά καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό που αξιοποιείται από ξένες χώρες. Όλοι, κυβέρνηση και κόμματα, αδιαφορούν. Οι επιπτώσεις από αυτήν την αιμορραγία θα φανούν πολύ σύντομα. Ο τόπος δεν μπορεί να αναπτυχθεί με κουβέντες του καφενέ αλλά με μορφωμένους ανθρώπους. Τους είχαμε, τους διώξαμε στην αλλοδαπή αλλά κανείς δεν νοιάζεται ούτε σκέφτεται πώς είναι δυνατόν να επαναπατρισθούν για να συμβάλουν με τις γνώσεις, τις δεξιότητες και τις ικανότητές τους στην προκοπή της Κύπρου μας.