Την 3η Μαρτίου του 1957, ο Γρηγόρης Αυξεντίου περνά στην Ιστορία και ξεφτιλίζει τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Στον δυτικό πολιτισμό, λέγεται ότι το υπέρτατο αγαθό είναι το δικαίωμα στη ζωή. Τόσο ο Αυξεντίου όσο και οι λοιποί αγωνιστές της ΕΟΚΑ είχαν ως υπέρτατο αγαθό την ελευθερία. Είναι, προφανώς, γι' αυτόν τον λόγο που η θανατική ποινή ουδόλως τους άγγιζε. Και είναι γι' αυτό που οι Βρετανοί απέτυχαν να καταστείλουν το απελευθερωτικό κίνημα της ΕΟΚΑ, που αγωνιζόταν για το σύστημα αρχών και αξιών της δημοκρατίας και την αυτοδιάθεση - Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Δεν είναι υπερβολή εάν ισχυριστεί κάποιος ότι είναι αυτό το ίδιο σύστημα αρχών και αξιών επί του οποίου είναι θεμελιωμένη η Ε.Ε., της οποίας η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος μέλος. Και απειλείται σήμερα με διχοτόμηση στο πλαίσιο μιας ομοσπονδιακής λύσης δυο συνιστώντων κρατών, που δεν προκύπτει μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά έχει ως γενεσιουργό αιτία την εισβολή. Και γιατί η γενεσιουργός αιτία είναι η εισβολή; Διότι με αυτήν, κατά βίαιο και παράνομο τρόπο, έχει επέλθει διοικητικός, γεωγραφικός και πληθυσμιακός διαχωρισμός, που την επαύριον της λύσης θα νομιμοποιηθεί μέσω των δυο συνιστώντων κρατών. Εκ των οποίων το ένα θα είναι το ψευδοκράτος.

Ποια, δηλαδή, τιμή μπορεί να απονείμει κάποιος από την πολιτική ηγεσία του τόπου στον Γρηγόρη Αυξεντίου, ο οποίος πολέμησε εναντίον της κατοχής και έδωσε τη ζωή του για την ελευθερία, όταν από αριστερά ώς δεξιά η ηγεσία υποστηρίζει λύση, που νομιμοποιεί τα κατοχικά τετελεσμένα της εισβολής; Ποιο σύστημα αρχών και αξιών υπηρετείται; Αυτό της δημοκρατίας ή εκείνο των τουρκικών τανκς;

Η διατήρηση του Ελληνισμού στην Κύπρο είναι ζήτημα συστήματος αρχών και αξιών. Και η ασέβεια προς τους νεκρούς και τους ήρωες ουδόλως ανταποκρίνεται στον πολιτισμό μας. Είναι προτιμότερη η σιωπή αντί λόγων και όρκων, που απλώς καλύπτουν πολιτικές ενοχές. Ούτε ο Αυξεντίου ούτε κανένας άλλος από τους ήρωές μας μπορούσε να κατανοήσει όλην αυτήν τη «ρεαλιστική σοφία» της υφιστάμενης κομματικής μας ζωής, που επιδιώκει να συνταυτίσει τον τουρκικό στρατηγικό στόχο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπως καθορίστηκε από τους Βρετανούς και την Άγκυρα από το 1956, με το δικό μας εθνικό συμφέρον.

Και αυτό αποδεικνύεται από τα γεγονότα: Δυστυχώς, υπάρχουν σήμερα και εκείνοι που θεωρούν τη δράση του Αυξεντίου και της ΕΟΚΑ ως εθνικιστική, διχαστική και δήθεν λανθασμένη, διότι τότε δεν έγιναν αποδεκτοί «έντιμοι συμβιβασμοί», όπως για παράδειγμα το σχέδιο Μακμίλαν ή Ράντκλιφ, που ήταν πρόδρομοι της φιλοσοφίας και του γράμματος του σχεδίου Ανάν, καθώς και μνημεία αντιδημοκρατικότητας και φόρμουλες υποταγής στον ξένο δυνάστη.

Το τραγικότερο, όμως, είναι ότι μιλούν στα μνημόσυνα του Αυξεντίου και άλλων ηρώων μας για τη σημασία και την αξία της θυσίας τους, ενώ την ίδια στιγμή υποστηρίζουν τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, τον τουρκο-βρετανικό στόχο, που οδηγεί στην ανατροπή της Ιστορίας και του αγώνα σας. Του αγώνα της ΕΟΚΑ, που είναι ό,τι πιο αξιοπρεπές μάς έχει απομείνει ως κληρονομιά μέσα στη μιζέρια μας και την παρακμή.