Η νέα άτυπη συμμαχία με τον ΔΗΣΥ θα προκαλέσει νέα συρρίκνωση ποσοστών

Δεν γνωρίζουμε τι να υποθέσουμε. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ κατατρύχεται από πολιτικό μαζοχισμό; Θέτει υπεράνω των συμφερόντων του λαού, τη δικαίωση της γραμμής του κόμματος; Έχει παραπλήσια, ή ταυτόσημη φιλοσοφία με τον ΔΗΣΥ και τον Νίκο Αναστασιάδη στο Κυπριακό; Δεν διδάσκεται καθόλου από τα παθήματα του παρελθόντος; Είναι ερωτήματα, τα οποία μόνο η ίδια μπορεί να απαντήσει.

Θα επικεντρωθούμε στο ηπιότερο που μπορεί να συμβαίνει. Στο ότι δεν διδάσκεται από τα παθήματα του παρελθόντος.

Το 1985-86, η τότε ηγεσία, είχε προχωρήσει σε άτυπη συμμαχία με τον Δημοκρατικό Συναγερμό του Γλαύκου Κληρίδη, προκειμένου να υποχρεώσει τον Σπύρο Κυπριανού να αποδεχθεί το σχέδιο Κουεγιάρ. Μάλιστα στη Βουλή τα δύο κόμματα συμμάχησαν και ενέκριναν ψήφισμα, στο οποίο εκαλείτο ο Πρόεδρος Κυπριανού να παραιτηθεί, εφόσον δεν ενέδιδε στις αποφάσεις της πλειοψηφίας.

Στις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν, τα ποσοστά του ΑΚΕΛ συρρικνώθηκαν και το κόμμα, από δεύτερη πολιτική δύναμη, κατέληξε τρίτη. Αντίθετα, τα ποσοστά του ΔΗΚΟ παρουσίασαν θεαματική άνοδο και το ανέδειξαν δεύτερη σε ποσοστά εκλογική δύναμη.

Η τότε ηγεσία του ΑΚΕΛ και τα συλλογικά του όργανα προέβησαν σε αυτοκριτική και παραδέχθηκαν ότι, η μεταστροφή των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ προς το ΔΗΚΟ, οφειλόταν σε δυσαρέσκεια και διαφωνία των ψηφοφόρων του κόμματος, προς την άτυπη συμμαχία με τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Απέδωσε, όμως, τη στροφή στα "φιλοκληριδικά στελέχη" του κόμματος.

Το 2004, στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν, η ηγεσία του ΑΚΕΛ αποφάσισε να καλέσει τους ψηφοφόρους του κόμματος να ψηφίσουν υπέρ του σχεδίου, συνοδοιπορώντας και πάλι με τις θέσεις Αναστασιάδη και ΔΗΣΥ. Όταν εκδηλώθηκε εκείνη η έντονη αντίδραση της βάσης του κόμματος και εστάλησαν έντονα μηνύματα για καταψήφιση του σχεδίου, η ηγεσία άλλαξε την απόφασή της και τάχθηκε υπέρ του "όχι".

Αυτές οι δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις καταδεικνύουν την ευαισθησία των μαζών του ΑΚΕΛ, εναντίον οποιασδήποτε συνεργασίας με τον Δημοκρατικό Συναγερμό, ή ακόμα και ταύτισης θέσεων σε επιμέρους θέματα.

Τι κάμνει, όμως, τώρα η ηγεσία του ΑΚΕΛ; Αποστασιοποιείται από τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, και όχι μόνο απαλλάσσει τον Πρόεδρο Αναστασιάδη από την ευθύνη μίας επιζήμιας συμφωνίας με τον Έρογλου, αλλά στηρίζει μαζί με τον Δημοκρατικό Συναγερμό την πολιτική του στο Κυπριακό. Και πότε; Όταν το κόμμα βγήκε καίρια τραυματισμένο από την αποτυχημένη διακυβέρνησή του, όταν έχει εγκαταλειφθεί από μία σημαντική μερίδα ψηφοφόρων του, όταν τα ποσοστά του έχουν συρρικνωθεί σε μεγάλο βαθμό και παρουσιάζεται απαξιωμένο ενώπιον της κοινωνίας. Δηλαδή, προσθέτει άλλο ένα ρήγμα με τους εναπομείναντες ψηφοφόρους του, και κινδυνεύει να απολέσει κι άλλα ποσοστά.

Η νέα άτυπη συμμαχία Αναστασιάδη - ΑΚΕΛ, με δεδομένη την αντισυναγερμική κουλτούρα των ψηφοφόρων του, στη βάση μάλιστα μίας επιζήμιας για το εθνικό θέμα συμφωνίας με την τουρκική πλευρά, καταγράφεται ως νέο καίριο πλήγμα κατά του κόμματος. Φαίνεται ότι η ηγεσία του δεν διδάσκεται από τα λάθη του παρελθόντος και συνεχίζει να ερωτοτροπεί με τις προχωρημένες θέσεις του ΔΗΣΥ στο Κυπριακό. Δεν αρκούσε η οργή των ψηφοφόρων του για την οικονομική πολιτική που άσκησε ως αντιπολίτευση, τώρα προστίθεται και η άτυπη συμμαχία με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, στο Κυπριακό.

Αν η ηγεσία δεν αντιληφθεί, έγκαιρα, ούτε πού οδηγείται το εθνικό θέμα ούτε σε ποια νέα συρρίκνωση ποσοστών οδηγείται το κόμμα, εξαιτίας της συμμαχίας με τον Νίκο Αναστασιάδη, θα χρεωθεί με φαινόμενα χειρότερα από εκείνα που ακολούθησαν την άτυπη συμμαχία με τον Γλαύκο Κληρίδη.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Ας απαντήσουν

Θα ευαρεστηθούν, επιτέλους, κάποια φορά, οι υποστηρικτές της ρεαλιστικής σχολής στο Κυπριακό, να μας απαντήσουν στο καίριο ερώτημα: Αφού αυτή η πολιτική αποτελεί τη μόνο σωστή γραμμή, γιατί επί πέντε έτη θητείας του Γιώργου Βασιλείου, επί δεκαετούς διακυβέρνησης Γλαύκου Κληρίδη και επί πενταετούς βασιλείας Χριστόφια, δεν απέφερε λύση, αλλά, αντίθετα, έσπρωξε το Κυπριακό σε όρια όπου δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια νέων υποχωρήσεων;