Στη φωτογραφία αυτή, δημοσιευμένη στη «Σημερινή» πριν από ένα χρόνο ακριβώς -τον Μάιο 2015- βουλευτές της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της απελθούσας Βουλής και δημοσιογράφοι, συνομιλούν με διαμένοντες στο Κέντρο Υποδοχής Αιτητών Ασύλου στην Κοφίνου, το οποίο ο Πρόεδρος της Επιτροπής, Σοφοκλής Φυττής, χαρακτήρισε «λατομείο».

Όπως πολύ εύστοχα μάς είπε εκείνη τη μέρα ο Σ. Φυττής, «θα πρέπει, με βάση τον απαραίτητο σχεδιασμό, να βελτιωθεί και να πρασινίσει ο χώρος, ο οποίος έγινε σαν ένα λατομείο, αφού, ειδικά το καλοκαίρι, δεν είναι χώρος για να διαμένουν άνθρωποι». Πρόσθεσε ότι «πρέπει να παρέχουμε ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους διαμένοντες στο Κέντρο, αιτητές ασύλου, μέχρι να έρθει η ώρα που θα εξεταστεί η αίτησή τους».

Επαναφέρω στη μνήμη το περιστατικό αυτό, ενόψει των συμπλοκών του περασμένου Σαββάτου (14 Μαΐου 2016), στο… λατομείο, που παραπλανητικά ο Υπουργός Εσωτερικών παρουσίασε ως μεμονωμένο επεισόδιο, σχετικό με τη συμπεριφορά μεθυσμένου ενοίκου. Πίσω από την ακραία κατανάλωση αλκοόλ, πίσω από την εκδήλωση της βίας, πίσω από την προβληματική συμβίωση και την απουσία επικοινωνίας, υπάρχουν απελπισμένοι και ακυρωμένοι άνθρωποι, με τραυματικό ιστορικό προσφυγιάς και θυματοποίησης σε συνθήκες πολέμου στην πατρίδα τους και τώρα πεταμένοι στη μέση του πουθενά, σε ένα άνυδρο τοπίο - σε ένα γυμνό λατομείο στην Κοφίνου.

Όπως είπε στη διάρκεια της περσινής επίσκεψης η βουλευτίνα του ΑΚΕΛ, Σκεύη Κουκουμά, «από πλευράς διατροφής και συνθηκών διαβίωσης, τα πράγματα είναι υποφερτά», σκέφτομαι όμως ότι τα πράγματα γίνονται ανυπόφορα, χωρίς ελπίδα ότι η ζωή τους θα βελτιωθεί σύντομα. Σύμφωνα με τους αναθεωρημένους Περί Προσφύγων Κανονισμούς του 2013, ναι, έχουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, ναι, τους παρέχεται από το κράτος ένα πιάτο φαΐ… αν όμως με αυτά μπορεί να ζήσει ευτυχισμένο ένα σκυλί ή ένα γατί, δεν μπορεί να ζήσει το ίδιο μια ανθρώπινη ύπαρξη.

Να θυμίσω ότι σε δημόσια συζήτηση με τίτλο «Αναζητώντας Προστασία στην Κύπρο», που οργάνωσε στη Λευκωσία η μη κυβερνητική οργάνωση Future Worlds Center τον Οκτώβρη 2014, αναδείχθηκαν τα τεράστια κενά στη διαδικασία ασύλου, οι ανεπάρκειες του μηχανισμού υποδοχής και η παράνομη κράτηση αιτητών ασύλου στην Κύπρο.

Τονίστηκε ότι η παραπομπή στο Κέντρο Υποδοχής στην Κοφίνου αποτελεί την πρωταρχική επιλογή της Διοίκησης και ότι η ίδια η παραπομπή, σε πολλές περιπτώσεις, γίνεται αδιάκριτα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη σημαντικές παραμέτρους. Αναφέρθηκε ότι σε συνδυασμό με το μεγάλο χρονικό διάστημα που απαιτείται για την ολοκλήρωση της εξέτασης του αιτήματος για άσυλο, η παραμονή στο Κέντρο Υποδοχής Κοφίνου έχει καταγραφεί στη συλλογική συνείδηση των προσφύγων ως μία ιδιαίτερα αρνητική και επιβαρυντική εμπειρία.

Όπως επισημαίνει σε χθεσινή ανακοίνωσή της η Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό, το κράτος, «δυστυχώς, επέλεξε να δημιουργήσει, αντί τοπικά αποκεντρωμένων υποδομών, την κοστοβόρα και εχθρική κατασκευή στην Κοφίνου, όχι με γνώμονα τη βελτίωση του συστήματος ασύλου, αλλά για να λειτουργήσει αποτρεπτικά προς τους εν δυνάμει δικαιούχους διεθνούς προστασίας να επιλέξουν την Κύπρο ως προορισμό, αφού περισσότερο προσομοιάζει με ανοικτό κέντρο κράτησης παρά με κέντρο φιλοξενίας».

Η οργάνωση, σωστά παρατηρεί ότι «η απομακρυσμένη τοποθεσία που έχει επιλεγεί για την κατασκευή του, η ακαταλληλότητα των υποδομών, της αρχιτεκτονικής, καθώς και οι συνθήκες διαβίωσης μέσα στο Κέντρο, στην ουσία όχι μόνο δεν αναβαθμίζουν τις υποδομές παροχής ασύλου, αλλά εμποδίζουν και τη διαδικασία ένταξης των προσφύγων στην κυπριακή κοινωνία».