Αυτό είναι όλο κι όλο το σπίτι της Ιωάννας - ένα ενοικιαζόμενο, για εκατό ευρώ, δωμάτιο στην πίσω αυλή ενός παραμελημένου, παλιού κτιρίου στον Στρόβολο. Μόνο η τουαλέτα, κι ένα μικρό ράφι για τον βραστήρα του καφέ, δεν περιλαμβάνεται στο πλάνο.

Καθίσαμε στο κρεβάτι γιατί δεν έχει χώρο ούτε για μια καρέκλα. Μου είχε τηλεφωνήσει την προηγούμενη και με κάλεσε να την επισκεφθώ - η κουρασμένη έκκληση μιας γυναίκας, που στην όμορφη ηλικία των σαράντα και κάτι νιώθει ακυρωμένη και προδομένη. «Έτυχε συχνά να μείνω για μέρες νηστική, γιατί δεν είχα χρήματα για φαγητό… Θέλω να ζήσω μια φυσιολογική ζωή, όχι σε ένα δωμάτιο κλεισμένη...».

Της είπα εντάξει, θα σκεφτώ όσα μου είπες και θα έρθω σύντομα να σε δω. «Σε παρακαλώ, μη με ξεχάσεις», μου είπε πριν κλείσει το τηλέφωνο.
Απ’ όλα όσα μου είπε, έμεινε αυτό το ράγισμα στη φωνή της: «Σε παρακαλώ, μη με ξεχάσεις».

Επανήλθα στο κείμενο που έγραφα, μπήκα στο διαδίκτυο για κάποιες σχετικές πληροφορίες, προσπάθησα να συγκεντρωθώ στη δουλειά που έπρεπε να διεκπεραιωθεί άμεσα.

Όμως εκείνη, δεν έφευγε απ’ το μυαλό μου. «Σε παρακαλώ, μη με ξεχάσεις». Σκεφτόμουν την Ιωάννα και όλους όσοι δεν έχουν κανέναν να τους θυμηθεί, όλους όσοι κολυμπούν στην πηχτή ομίχλη της λήθης - εκείνους που ξέχασαν και εκείνους που τους ξέχασαν.

Την επομένη, ήμουν εκεί. «Δεν μπορώ να ενοικιάσω σπίτι σαν άνθρωπος… ήρθα σε αυτήν την κάμαρη πριν από τρεις μήνες και δεν έχω ούτε πλυντήριο να πλύνω τα ρούχα μου, ούτε γκάζι να μαγειρέψω. Παίρνω το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και μόλις που αρκεί, απλώς να επιβιώνω»...

Η γυναίκα καθηλώθηκε κυριολεκτικά πριν από τρία χρόνια, μετά από αυτοκινητικό δυστύχημα, που την άφησε με σοβαρά τραύματα. «Ήμουν στον αυτοκινητόδρομο και σταμάτησα στη λωρίδα ασφαλείας, γιατί το όχημα έκανε διακοπές. Κατέβηκα να δω τη μηχανή και μόλις ξαναμπήκα στη θέση του οδηγού, ήρθε με φόρα ένα διερχόμενο αυτοκίνητο και καρφώθηκε στο πίσω μέρος του δικού μου… Ήμουν για έξι μήνες στο κρεβάτι, με μεγάλο πρόβλημα στον θώρακα, τον σπόνδυλο και τον αυχένα.

Για τρία χρόνια με περιπαίζει η ασφάλεια ότι θα με αποζημιώσει για την καταστροφή του αυτοκινήτου και για τον τραυματισμό μου… περιμένω τόσο καιρό και ακόμα δεν έγινε τίποτε… Έμεινα χωρίς αυτοκίνητο και αναγκάζομαι να πηγαινοέρχομαι περπατητή, ακόμα και στο νοσοκομείο, για κάποια επιπρόσθετα προβλήματα υγείας, που παρουσιάστηκαν στο μεταξύ… μου είπαν ότι θα χρειαστώ εγχείρηση, αλλά δεν το αποφάσισα ακόμα»…

Η Ιωάννα έχει ένα γιο που σπουδάζει με υποτροφία σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο. «Ήμουν έξι μηνών έγκυος, όταν μας εγκατέλειψε ο πατέρας του και από τότε χάθηκε από τη ζωή μας. Ο γιος μου θέλει να είναι μαζί μου, αλλά δεν γίνεται αυτό, λόγω της οικονομικής μου κατάστασης. Κι έτσι μένει με τη μητέρα μου, που και αυτή έχει τα δικά της και δεν μπορεί να με βοηθήσει»...

Μίλησα αργά το απόγευμα με τον νεαρό, ενώ τέλειωνα το άρθρο. Μέσα στα πολλά, κρατώ τα λίγα: «Αγαπώ τη μητέρα μου και νιώθω λύπη για όσα περνά… σίγουρα της αξίζει κάτι καλύτερο στη ζωή»…