Αυτή η συγκλονιστική φωτογραφία του Ιανουαρίου 2014 με τους χιλιάδες απελπισμένους Παλαιστινίους του προσφυγικού συνοικισμού Γιαρμούκ (Yarmouk) της Δαμασκού, καθώς συρρέουν ανάμεσα στα βομβαρδισμένα χαλάσματα προς τα οχήματα των Ηνωμένων Εθνών για να πάρουν κάποια τρόφιμα μετά από έξι μηνών αποκλεισμό λόγω του συνεχιζόμενου άγριου εμφύλιου πολέμου στη Συρία, έκανε τότε τον γύρο του κόσμου.

Η φωτογραφία, που παραπέμπει σε βιβλικές σκηνές εξαθλίωσης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πέρασε κι από την Κύπρο αν θυμάστε, μαζί με πολλές άλλες εικόνες στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, αλλά έχω την εντύπωση ότι ελάχιστοι συμπολίτες μας την πρόσεξαν…

Απαρατήρητα πέρασαν δυστυχώς για τους Κύπριους, αυτά τα αδιάψευστα ντοκουμέντα της φοβερής ανθρωπιστικής καταστροφής που συμβαίνει δίπλα μας για τρία ολόκληρα χρόνια, σε απόσταση μισής ώρας αεροπορικής πτήσης από το νησί.

Ελάχιστοι συνάδελφοι δημοσιογράφοι, και ακόμα λιγότεροι πολιτικοί μας, σκοτίζουν το μυαλό τους και την πολιτική σκέψη και δράση τους, με τη θυματοποίηση χιλιάδων αθώων του συριακού εμφυλίου, που αποδεκατίζονται όχι μόνο από τις σφαίρες και τα βασανιστήρια, αλλά και από την πείνα, τη δίψα και την ολοκληρωτική έλλειψη φαρμάκων για τους άτυχους ασθενείς.

Συνθήκες Αποκάλυψης επικρατούν ιδιαίτερα στον πολιορκημένο από τον κυβερνητικό στρατό του Άσαντ παλαιστινιακό συνοικισμό, που ελέγχεται από αντικαθεστωτικούς αντάρτες, καθώς οι χιλιάδες άμαχοι Παλαιστίνιοι και Σύροι, ηλικιωμένοι, γυναίκες και μικρά παιδιά, σβήνουν μέρα με τη μέρα από την ασιτία, αλλά και από σοβαρά ψυχικά προβλήματα λόγω της σκληρής καθημερινότητας των θανάτων, των τραυματισμών και της αποθηρίωσης των ανθρώπων.

Διάβασα σε σχετικό ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας «The Guardian» τη δήλωση της 27χρονης Umm Hassan, μητέρας δύο μικρών παιδιών, ότι «δεν κυκλοφορούν πια άνθρωποι στο Γιαρμούκ, μόνο σκελετοί με κίτρινο δέρμα». Σκελετωμένα είναι και τα μωρά της, η 3χρονη κόρη της και ο 2χρονος γιος της, που κλαίνε ασταμάτητα, τρελαμένα από την πείνα.

Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που εδρεύει στο Λονδίνο, εκατοντάδες Σύροι πέθαναν τους τελευταίους μήνες από την πείνα και ανάμεσά τους πολλά βρέφη.
Άλλοι θάνατοι σχετίζονται με την απελπισία, αλλά και τη βαρβαρότητα που έφερε ο πόλεμος: Ο έφηβος Mazen al-Asali αυτοκτόνησε με απαγχονισμό, μετά που επέστρεψε στο σπίτι του, χωρίς να έχει καταφέρει να εξασφαλίσει λίγο φαγητό για τη λιμοκτονούσα μητέρα του. Ένας ηλικιωμένος άντρας κτυπήθηκε μέχρι θανάτου από κλέφτες που λεηλάτησαν το σπίτι του ψάχνοντας για τροφή και χρήματα.

Να υπενθυμίσω εδώ την έκθεση για τη συριακή κρίση, που ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν ετοίμασε πριν από δύο μήνες και που αποκαλύπτει ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις στη Συρία συλλαμβάνουν και βασανίζουν τους ανηλίκους που θεωρούν ότι έχουν διασυνδέσεις με τους αντάρτες.

Σύμφωνα με την έκθεση, «ορισμένα παιδιά ξυλοκοπούνταν με μεταλλικά καλώδια, με μαστίγια, ξύλινα και μεταλλικά γκλομπ, τους έκαναν ηλεκτροσόκ ακόμη και στα γεννητικά όργανα, τους ξερίζωναν τα νύχια, τα βίαζαν ή τα απειλούσαν με βιασμό. Άλλα υπέστησαν εικονική εκτέλεση, καψίματα με τσιγάρο, ενώ σε πολλά από αυτά, επέβαλαν στέρηση ύπνου, απομόνωση ή την παρακολούθηση του βασανισμού των συγγενών τους».
Στην Ευρώπη άρχισε, πάντως, πανευρωπαϊκή εκστρατεία με τίτλο «Europe Act Now», για προστασία των Σύρων προσφύγων.

Η εκστρατεία αφορά βέβαια και την Κύπρο, αλλά επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω, κατά πόσον θα περάσει από τον τοίχο που κτίσαμε μέσα μας.