Δίνω σήμερα τον λόγο στην Πραξούλα Αντωνιάδου Κυριακού, Πρόεδρο των Ενωμένων Δημοκρατών και πρώην Υπουργό Ενέργειας. Τον πάω έτσι λίγο παρακάτω, όσο «παρακάτω» είναι αυτό, για να μη χαθεί στην παραζάλη της ειδησεογραφίας, μεσοστρατίς, πριν ακουστεί καλά καλά:

«Η Κύπρος χρειάζεται αυτήn τη στιγμή εμπνευσμένους και τολμηρούς ηγέτες για να οδηγήσουν τον τόπο από τον πόλεμο στην ειρήνη, από την οικονομική και κοινωνική μιζέρια στην ανάπτυξη και στην ευημερία. Ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι με την αξιοποίηση όλων εκείνων των πολιτών που έχουν τις γνώσεις, τις ικανότητες και τις εμπειρίες να συμβάλουν στην επίτευξη της ειρήνης, της ανάπτυξης και της ευημερίας.

»Παρά το γεγονός ότι οι γυναίκες αποτελούν πέρα από το 50% του πληθυσμού, οι αποφάσεις που αφορούν την οικονομική πολιτική, την εξωτερική πολιτική, την κοινωνική πολιτική λαμβάνονται κατά κύριο λόγο από τη μειοψηφία του πληθυσμού, δηλαδή το ανδρικό φύλο. Ο αποκλεισμός των γυναικών από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στερεί την κοινωνία της δυνατότητας να επωφεληθεί από τη λήψη ποιοτικότερων αποφάσεων, αφού οι γνώσεις, η εμπειρία, οι ικανότητες και η προσέγγιση της πλειοψηφίας του πληθυσμού δεν αξιοποιείται.

»Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτό ότι η ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων δεν αφορά μόνο τα δικαιώματα των γυναικών. Αφορά την ποιότητα των αποφάσεων πολιτικής που λαμβάνονται και επηρεάζουν ολόκληρο τον πληθυσμό.

»Η πιο ανησυχητική έκφανση της ανισότητας αφορά την απουσία των γυναικών από την ειρηνευτική διαδικασία. Οι θέσεις γύρω από ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης για την ειρήνη κατέχονται/κατακρατούνται σχεδόν αποκλειστικά από άνδρες. Ωσάν να μην αφορούν τις γυναίκες οι επιπτώσεις του πολέμου, όπως είναι η απώλεια αγαπημένων προσώπων, οι βιασμοί, είτε η οικονομική καταστροφή στην οποία οδηγούνται οι ίδιες, οι οικογένειες και τα παιδιά τους.

»Αξίζει να διερωτηθεί κανείς, αν θα παρέμενε μέχρι σήμερα μοιρασμένη η πατρίδα μας, αν κατά τα 50 τόσα χρόνια των διαπραγματεύσεων που γίνονται για το Κυπριακό, συμμετείχαν ουσιαστικά και ισότιμα και οι γυναίκες.

»Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η επίτευξη της ειρήνης αποτελεί θεμελιώδη αλλαγή σε έναν τόπο. Με την αλλαγή από τον πόλεμο στην ειρήνη, αλλάζουν οι τομείς και οι πηγές οικονομικής ανάπτυξης, όπως αλλάζει και το ισοζύγιο εξουσίας, από αυτούς που αντλούν δύναμη συντηρώντας τον πόλεμο, τη διαίρεση και την κοινωνική μιζέρια, σε αυτούς που αξιοποιούν την ειρήνη και δημιουργούν οικονομική ανάπτυξη, θέσεις εργασίας και ευημερία. Αν έχουμε λοιπόν ηγέτες εμπνευσμένους που τολμούν να οδηγήσουν τον τόπο από τον πόλεμο στην ειρήνη και από τη μιζέρια στην ανάπτυξη, πρέπει να αρχίσουν να κοιτάζουν και πέρα από τη στενή ανδρική κομματική παρέα, στην ευρύτερη κοινωνία, η οποία τυγχάνει να περιλαμβάνει και ικανές, γνωστικές γυναίκες».

Υποθέτω ότι όλες οι ικανές, γνωστικές γυναίκες γύρω μας, θα μπορούσαν να γράψουν και να υπογράψουν τις σημαντικές αλήθειες του κειμένου της Πραξούλας Αντωνιάδου. Αν μπορούσαν να τις γράψουν και να τις υπογράψουν, έστω και λίγοι από τους ικανούς και γνωστικούς άντρες γύρω μας, το σήμερα και το αύριό μας θα ήταν σίγουρα καλύτερα.