Άρχισα χθες να διαβάζω το βιβλίο της 38χρονης Ιρλανδής ακτιβίστριας Rachel Moran, «Paid for: My journey through prostitution», που εξέδωσε το 2013 και περιγράφει την επτάχρονη εμπειρία της στην πορνεία από τα 15 μέχρι τα 22 χρόνια της, όταν κατάφερε να απελευθερωθεί από το πορνικό κύκλωμα. Όπως έγραψα και στο χθεσινό άρθρο, με την ευκαιρία της παρουσίας της στο συνέδριο στη Λευκωσία για τις δυναμικές της ζήτησης στην εμπορία γυναικών, η Rachel σπούδασε Δημοσιογραφία στο κρατικό Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου και αφιερώθηκε από τότε στον αγώνα εναντίον της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών - και ιδιαίτερα υπέρ της εφαρμογής του «σκανδιναβικού μοντέλου» αντιμετώπισης της πορνείας και του σωματεμπορίου, με την ποινικοποίηση και την τιμωρία των αντρών αγοραστών του σεξ και όχι των εκδιδόμενων γυναικών.

Το βιβλίο με καθήλωσε από την πρώτη κιόλας παράγραφο, όπου η συγγραφέας ευχαριστεί την οικογένειά της που τη στήριξε στη διάρκεια της συγγραφής και ιδιαίτερα τον μικρό ανήλικο γιο της, που, όπως παρατήρησε, «μου είπε να το υπογράψω με το πραγματικό μου όνομα, αποδεικνύοντας ότι είναι πιο άντρας από πολλούς πολύ μεγαλύτερους σε ηλικία».

Σημειώνω κάποια δυνατά σημεία αυτής της αποκαλυπτικής μαρτυρίας: «Αφού η πρώτη ερώτηση για την πορνεία αφορά, πάντα, το πώς η γυναίκα μπήκε σε αυτήν, είναι λογικό να σημειωθεί σε αυτό το βιβλίο πώς βγήκα από αυτήν. Τίποτα δεν θα μπορούσα να κάνω από τα πρακτικά βήματα που έκανα για να ξεφύγω από την πορνεία, αν δεν ένιωθα μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να βγάλω τον εαυτό μου από αυτόν τον αποκρουστικό τρόπο ζωής. Αυτή η ανάγκη είναι πραγματικά το πρώτο βήμα, αν και το έκανα όχι ενσυνείδητα. Ήταν η αίσθηση ότι αυτό το στυλ ζωής δεν ήταν για μένα - μια πνευματική αναζήτηση της ειρήνης που είχα στα πρώτα παιδικά μου χρόνια, της ειρήνης του να γνωρίζω ποια ακριβώς είμαι και να είμαι ικανοποιημένη γι’ αυτό.

»Δεν υπάρχει ειρήνη στην πορνεία, δεν υπάρχει ειρήνη στο σώμα ή το μυαλό σου ή οπουδήποτε μέσα σου. Νιώθω λοιπόν ότι η ανάγκη μου να είμαι σε ειρήνη με τον εαυτό μου, συνέβαλε πολύ στην παντοτινή δραπέτευσή μου από αυτήν την κατάσταση. Πάνω απ’ όλα μισούσα τη σωματική εισβολή, που είναι αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας της πορνείας. Επίσης, ήξερα ότι όσο η πορνεία ήταν στη ζωή μου, θα ήταν στη ζωή μου και τα ναρκωτικά, αφού ήμουν εξαρτημένη στα ναρκωτικά και ήθελα απεγνωσμένα να απαλλαγώ από αυτά.

»Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που στηρίζουν την πορνεία στον κόσμο μας, αλλά ένας υπερέχει όλων των υπολοίπων, έτσι που να σπρώχνει στη διαιώνισή της. Πρόκειται για τη δύναμη της ζήτησης που είναι πραγματική και καθοριστική σήμερα, όπως ήταν πριν από εκατό χρόνια και πριν από χίλια χρόνια. Όπως είπε η Janice G. Raymond, “η αγορά της πορνείας χωρίς τους άντρες καταναλωτές, θα πτωχεύσει”. Αν δεν θέλουμε να παίζει πια κανένα ρόλο η ζήτηση, θα πρέπει να βοηθήσουμε ώστε να πάψει να υπάρχει.

»Είναι πάντως θεραπευτικό να ανακουφιστικό να σκέφτομαι ότι οι γυναίκες, όλες οι γυναίκες, περιλαμβανομένων εκείνων με ιστορίες σαν τη δική μου, δεν θεωρούν τους άντρες εχθρούς. Είμαστε όλοι άνθρωποι σε αυτήν τη γη και πρέπει να δουλεύουμε μαζί, για να την κάνουμε ένα καλύτερο μέρος για να ζούμε».