Να θυμίσω αρχικά ότι στο αποκορύφωμα της λαϊκής επανάστασης στην Ουκρανία, λίγα εικοσιτετράωρα πριν ο… αγαπημένος της Ρωσίας, διεφθαρμένος Πρόεδρος της χώρας Βίκτορ Γιανούκοβιτς καταφύγει σε ρωσικό έδαφος εγκαταλείποντας νύχτα τη χώρα του, με άρθρο μου στη στήλη στις 20 Φεβρουαρίου 2014, επεσήμανα την εκπληκτική ταύτιση της σημερινής κυβέρνησης του Βλαντιμίρ Πούτιν στη μετακομμουνιστική Ρωσία, με τη δικτατορική σοβιετική εξουσία στα χρόνια του κομμουνιστικού μεσαίωνα.

Έγραψα σ' εκείνο το άρθρο ότι οι ανακοινώσεις-τελεσίγραφα της ρωσικής κυβέρνησης, που αποκαλούσαν την ουκρανική αντιπολίτευση και τη μεγάλη πλειοψηφία του καταπιεσμένου ουκρανικού λαού «εξτρεμιστικές δυνάμεις», παρέπεμπαν στον Αύγουστο 1968 και στην Άνοιξη της Πράγας, όταν η σοβιετική κυβέρνηση υπό τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, λίγες ημέρες πριν εισβάλει στρατιωτικά με άλλες χώρες δορυφόρους και πνίξει στο αίμα την Τσεχοσλοβακία, κατηγορούσε με πομπώδεις διακηρύξεις τον Αλεξάντερ Ντούπτσεκ και τις «αντιδραστικές δυνάμεις» της χώρας ότι, με τη στήριξη της Δύσης, υπονόμευαν τον σοσιαλισμό και τον μαρξισμό-λενινισμό…

Εμφανώς θιγμένη από τον ιστορικό παραλληλισμό των σημερινών γεγονότων στην Ουκρανία με τα γεγονότα του 1968 στην Τσεχοσλοβακία και με το αυταρχικό σοβιετικό παρελθόν της χώρας, η Πρεσβεία της Ρωσίας απάντησε με μακροσκελές σχόλιό της στο άρθρο μου (δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα στις 22 Φεβρουαρίου 2014), υποστηρίζοντας ότι η νοοτροπία μου είναι… του Ψυχρού Πολέμου.

Κι όμως σήμερα, δέκα ημέρες μετά, με το καθεστώς Γιανούκοβιτς να έχει ξηλωθεί από το κοινοβούλιο της Ουκρανίας και να έχει αντικατασταθεί από δυνάμεις της δημοκρατικής, φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης, αποδεικνύεται ότι τα μυαλά που έμειναν στην ξεπερασμένη εποχή του Ψυχρού Πολέμου δεν είναι τα δικά μου, αλλά είναι εκείνων που κυβερνούν στο Κρεμλίνο… Είναι γνωστό ότι η Ρωσία κατηγορείται από τη νέα ουκρανική κυβέρνηση ότι εισέβαλε στρατιωτικά στην Κριμαία (ουκρανική περιοχή με πληθυσμό κυρίως ρωσόφωνο) και ότι ρωσικά στρατεύματα κατέλαβαν τις τελευταίες ημέρες και ελέγχουν το πολιτικό αεροδρόμιο στη Συμφερόπολη και το στρατιωτικό αεροδρόμιο στη Σεβαστούπολη.

Οι εξελίξεις στη χώρα είναι ραγδαίες και σε μεγάλο βαθμό απρόβλεπτες, καθώς οι διαβεβαιώσεις της ρωσικής κυβέρνησης ότι δεν προτίθεται να καταλύσει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, αντιμετωπίζονται με μεγάλη καχυποψία από την πλειοψηφία του λαού της χώρας, αλλά και από τις κυβερνήσεις των δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Η Πρεσβεία της Ρωσίας στην Κύπρο επανήλθε προχθές στο θέμα αυτό με νέα γραπτή ανακοίνωσή της προς τον Τύπο, επαναλαμβάνοντας τα υποτιμητικά και δυσφημιστικά σχόλιά της προς τον επαναστατημένο λαό της Ουκρανίας και την παρούσα κυβέρνησή της, που την ταυτίζει αυθαίρετα και άδικα με «νεοναζιστές» και «φασίστες».

Η ανακοίνωση μιλά για «δράση ριζοσπαστών, που έβαλαν τη χώρα στον γκρεμό της ανθρωπιστικής και οικονομικής καταστροφής». Σύμφωνα με τη Ρωσική Πρεσβεία, «τώρα στην Ουκρανία γίνονται τεράστιες καταχρήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, περιορίζονται τα δικαιώματα της χρήσης της μητρικής γλώσσας, οι πολίτες της Ουκρανίας διακρίνονται σύμφωνα με την εθνικότητά τους, καταστρέφονται οι εγκαταστάσεις της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς και της θρησκείας, ακούγονται οι απειλές κατά των ορθόδοξων κειμηλίων».

Είναι προφανές ότι η ρωσική πλευρά στο στάδιο αυτό μεγαλοποιεί μεμονωμένα περιστατικά ρατσιστικής και αντιρωσικής ρητορικής εκ μέρους μικρών ακροδεξιών ουκρανικών ομάδων, ταυτίζεται με την προηγούμενη αντιδημοκρατική διακυβέρνηση της Ουκρανίας και δεν σέβεται τον δίκαιο αγώνα τής μεγάλης πλειοψηφίας του ουκρανικού λαού να απαλλαγεί από τη διακυβέρνηση αυτή.

Γιατί η Ρωσία σιωπούσε και δεν διαμαρτυρόταν, όταν το προηγούμενο ουκρανικό καθεστώς έκανε πραγματικά τεράστιες καταχρήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φυλακίζοντας και βασανίζοντας πολιτικούς αντιπάλους (τη Γιούλια Τιμοσένκο και εκατοντάδες άλλους) και βάζοντας τη χώρα στον γύψο;

Κατά τη γνώμη μου η Ρωσία, ένα μεγάλο και πολιτισμένο έθνος που έχυσε ποταμούς αίματος ως θύμα του σοβιετικού ολοκληρωτισμού, αλλά και ως υπερασπιστής της ρωσικής πατρίδας και του ελεύθερου κόσμου πολεμώντας τον ναζιστικό ολοκληρωτισμό, έπρεπε αυτήν την ώρα να βρίσκεται στο πλευρό της νέας κυβέρνησης και του λαού της Ουκρανίας και όχι απέναντί του.