Στη σελίδα 27 δημοσιεύεται ένα εκτεταμένο σχόλιο-απάντηση της Πρεσβείας της Ρωσίας στη Λευκωσία, στο δικό μου άρθρο που δημοσιεύτηκε στη στήλη προχθές Πέμπτη (20.2.2014), σε ό,τι αφορά τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο που μαίνεται στην Ουκρανία και τον ρόλο της Ρωσίας σε αυτόν. Να πω προκαταβολικά ότι με εγκαρδιώνει η άμεση αντίδραση της ρωσικής διπλωματικής αποστολής στην Κύπρο, στις απόψεις ενός Κύπριου δημοσιογράφου για ένα ζήτημα ιδιαιτέρως ρωσικού ενδιαφέροντος, γιατί υποδείχνει αφενός την ευαισθησία της, αλλά και τη σημασία που αποδίδει στις απόψεις αυτές.

Σε αντιδιαστολή με τον δικό μου τίτλο «Γράφω για Ουκρανία, σκέφτομαι… Ρωσία», η Πρεσβεία τιτλοφορεί το δικό της σχόλιο «Γράφουμε για την Ουκρανία και σκεφτόμαστε για την Ουκρανία», υποδηλώνοντας από την αρχή, τη θέση της ότι η ρωσική κυβέρνηση, με τις ενέργειές της, δείχνει απλώς το «αδελφικό» ενδιαφέρον της για την «αδελφή Ουκρανία», αλλά δεν επεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας.

Όμως στο κείμενό της, γράφοντας με ένα δύσκολα κρυμμένο αυταρχισμό, η Πρεσβεία επιβεβαιώνει την αντίθεση πολλών πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων ενδιαφερομένων στην ίδια την Ουκρανία, στη Ρωσία και στη Δύση: «Η ρωσική πλευρά ζητά να σταματήσουν αμέσως οι αρχηγοί της ουκρανικής αντιπολίτευσης την αιματοχυσία στη χώρα τους και να ανανεώσουν τον διάλογο με τη νόμιμη εξουσία, χωρίς απειλές και τελεσίγραφα.

Η Ρωσία θα συμβάλει με όλους τους νόμιμους τρόπους στην αποκατάσταση της νόμιμης τάξης, ειρήνης και ησυχίας στην Ουκρανία. Και το πώς θα διευθετηθεί η κατάσταση στη χώρα τους, αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα των νόμιμων Αρχών της Ουκρανίας».

Δεν είναι επέμβαση στα εσωτερικά της Ουκρανίας, να συντάσσεται η Ρωσία με τη μια πλευρά της ουκρανικής εμφύλιας σύγκρουσης και να αποδίδει την αιματοχυσία στη χώρα αποκλειστικά στους «αρχηγούς της ουκρανικής αντιπολίτευσης»; Δεν είναι επέμβαση στα εσωτερικά της Ουκρανίας να ζητά η Ρωσία από αυτούς «να σταματήσουν αμέσως την αιματοχυσία στη χώρα τους και να ανανεώσουν τον διάλογο με τη νόμιμη εξουσία, χωρίς απειλές και τελεσίγραφα»; Ποιος ζήτησε από τη Ρωσία «να συμβάλει με όλους τους νόμιμους τρόπους στην αποκατάσταση της νόμιμης τάξης, ειρήνης και ησυχίας στην Ουκρανία»; Πάντως, απ’ όσο ξέρω, όχι ο ουκρανικός λαός, που έχει τον κύριο λόγο σε αυτό το αίτημα.

Διαψεύδει τους ισχυρισμούς μου η Πρεσβεία, επικαλούμενη «όλη την ιστορία των σχέσεων της Ρωσίας και της Ουκρανίας μετά το 1991, όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση». Όμως η ιστορία των σχέσεων των δύο χωρών δεν ξεκινά το 1991, αλλά καθορίζεται από δεκαετίες σοβιετικής κυριαρχίας πριν από το 1991…

Πάντως η μονομερής αναφορά της Πρεσβείας σε «Ουκρανούς πραξικοπηματίες», σε «ριζοσπάστες-εθνικιστές», σε «τσιράκια των ναζί που χρηματοδοτούνται από τη Δύση», αποκαλύπτει ότι ταυτίζει τη νόμιμη επιθυμία της πλειοψηφίας του ουκρανικού λαού για δημοκρατία χωρίς διαφθορά, με τον εξτρεμισμό κάποιων ομάδων. Επιπρόσθετα χρησιμοποιεί τη ψυχροπολεμική, κομμουνιστική ρητορική, που θεωρητικά απορρίπτει. Η υποτίμηση της ικανότητας του λαού της Ουκρανίας να έχει δική του θέληση και να μην είναι υποκινούμενος, διαφαίνεται και από την αναφορά στον πρώην Πρόεδρο της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, (ναι, αυτόν που «προτιμά να μασάει τη γραβάτα του» και «μασάει ό,τι να ΄ναι»), ότι «υποκίνησε ανοικτά τους φιλοευρωπαίους οπαδούς» κατά της κυβέρνησης.

Να πω τέλος ότι ναι, οι Κύπριοι -κι εγώ προσωπικά, έστω με «τη λανθασμένη μου άποψη που δεν δικαιούμαι να την παρουσιάζω ως αλήθεια»- είμαστε παραδοσιακά φιλικοί προς τον ρωσικό λαό. Ο παρών δημόσιος διάλογος είναι έκφραση αυτής της φιλίας.