Στη χθεσινή συνεδρία της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που συζήτησε (για άλλη μια φορά) το μεγάλο πρόβλημα των χρεών των χωρισμένων γυναικών προς τις τράπεζες (χρεών που τους φόρτωσαν στη διάρκεια του γάμου οι πρώην σύζυγοί τους), προσκλήθηκαν και παρέστηκαν πολλές γυναίκες και ένας μόνο άντρας… Το επισήμανε και ο ίδιος, μόλις του δόθηκε ο λόγος.
«Είμαι ο μόνος άντρας προσκεκλημένος, αλλά είμαι “κατηγορούμενος” και ως τραπεζίτης και ως άντρας», είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου ο Σπύρος Λίγγης της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας.
Πραγματικά ολόκληρη η -πέραν των δύο ωρών- συζήτηση έγινε μεταξύ γυναικών, γιατί γυναίκες εκπροσωπούσαν βέβαια τις άμεσα ενδιαφερόμενες οργανώσεις, αλλά και τις τράπεζες και όλα τα αρμόδια κυβερνητικά τμήματα, τα Υπουργεία, το Γραφείο της Επιτρόπου Νομοθεσίας, ακόμα και την Αστυνομία.
Υπήρχαν μεταξύ τους διαφωνίες και διαφορετικές εκτιμήσεις για αρκετά ζητήματα, ανάλογα με το ποιον οργανισμό εκπροσωπούσαν, όμως πίσω από τις τεχνοκρατικές αναλύσεις και εξηγήσεις τους, περίγραφαν την απελπισία και την απόγνωση του ίδιου πόνου, που άντρες προκάλεσαν σε γυναίκες.
Είπε η Δοξούλα Μιχαήλ Ashton εκ μέρους της Ομάδας Πρωτοβουλίας Χωρισμένων Γυναικών Ενάντια στην Οικονομική Βία: «Ένα διαζύγιο που εμπερικλείει εγγυήσεις σε δάνεια, μη καταβολή διατροφών και άλλα, προκαλεί όχι μόνο έντονη οικονομική στενότητα, αλλά και έντονη συναισθηματική φόρτιση. Η γυναίκα καλείται από τη μια να αντιμετωπίσει την οικονομική βία που δέχεται, με τη διάλυση του γάμου της και να παραμείνει συναισθηματικά αλώβητη.
Από την άλλη έχει καθήκον να συντηρήσει μόνη της την οικογένεια και την οικογενειακή εστία, διατηρώντας ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον για τα παιδιά. Για πολλές γυναίκες είναι ακατόρθωτο. Η οικονομική και ψυχολογική βία που δέχονται οι γυναίκες, πολλές φορές τις οδηγούν σε μια περίοδο συγκεχυμένων συναισθημάτων, στην απόγνωση και σε μιαν άσχημη ψυχολογική κατάσταση που φτάνει πολλές φορές στα όρια της κατάθλιψης. Είναι λογικό λοιπόν αυτές οι γυναίκες να μην μπορούν, από οικονομικής ή από ψυχολογικής πλευράς, να κινηθούν νομικά για να προστατευτούν και χρειάζονται πολλά χρόνια για να ορθοποδήσουν».
Η Κίκα Παστού της ίδιας ομάδας ξέσπασε, μιλώντας για την τραυματική εμπειρία της να βιώνει την πώληση του σπιτιού της σε πλειστηριασμό: «Έπιανα τις τρεις κόρες μου και πήγαινα στα καφενεία και φώναζε ο δημοπράτης, “αλαούνα αλατρέ”, για να πουληθεί το σπίτι μου. Αν ξανάρθει, θα κάψω το σπίτι μου…». Η διπλανή της, Λίτσα Μιχαηλίδου, έβαλε για συζήτηση το θέμα της πτώχευσης των εταιρειών των πρώην συζύγων, «να βρίσκονται υπό κυνηγητό οι γυναίκες και τα παιδιά τους και εκείνοι να γλεντοκοπούν και να κάνουν τη ζωούλα τους με άλλες συντρόφους».
Όλη η συνεδρία περιστράφηκε γύρω από όρους και αναφορές σε χρέη, βία, πτωχεύσεις εγγυήσεις, υποθήκες, πληρεξούσια, πλαστογραφίες, επιδόματα, παρακοές διαταγμάτων, εκδικάσεις στα οικογενειακά δικαστήρια, δικηγορικά και τραπεζικά έξοδα, ανανέωση δανείων, τόκους υπερημερίας, αναγκαστικές υπογραφές, αποζημιώσεις, ατασθαλίες και αδικίες…
Οι σκληρές λέξεις της αποξένωσης και οι λυγμικές φωνές κάποιων γυναικών σφυροκοπούσαν την αίθουσα για πάνω από δύο ώρες…τις άκουγα να καρφώνονται σαν πρόκες στην άδεια κάσα του ξοφλημένου έρωτα και της ληγμένης αγάπης.
