Να βάλει την προσωπική του σφραγίδα σε μια λύση του Κυπριακού εντός της θητείας του, που ολοκληρώνεται το 2016, επιθυμεί ο Γ.Γ. των Η.Ε., Μπαν Κι Μουν.

Επιθυμία που μάλλον θα έχουν ο Αναστασιάδης και ο Ακιντζί.

Ότι καθόμαστε για χρόνια σε ένα τραπέζι παζαρέματος Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι και συζητάμε διάφορα πάρε-δώσε, που βάση έχουν τα οφέλη που θα αποκομίσει η κάθε κοινότητα, αποδεικνύει ότι τίποτα δεν μάθαμε από τα λάθη του παρελθόντος.

Οι «ενδιαφερόμενοι» έρχονται και φεύγουν για δεκαετίες με σχέδια, ιδέες, εκβιασμούς και ψευδαισθήσεις και δεν αντιλαμβάνονται, κυρίως οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι, ότι αυτό που δεν αλλάζει μέσα στον χρόνο και μένει πάντα σταθερό, είναι η απόσταση του τραπεζιού που χωρίζει τη μια πλευρά που βρίσκεται απέναντι στην άλλη. Ενώ βλέπουν και συζητούν κοντόφθαλμα τα οφέλη των δυο κοινοτήτων με πάθος, συγκεντρώνοντα τόσο επίμονα στο δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι και αγνοούν την ομορφιά του φεγγαριού.

Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι δεν αγάπησαν παθιασμένα τη δική τους πατρίδα, αντίθετα την προσέγγιζαν πάντα σαν «παρτίδα» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αν μια φορά, έστω από λάθος, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι καθίσουν στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, βάζοντας απέναντι όλους τους άλλους, σε μια στιγμή θα αφοπλίσουν όλες τις «παγίδες» που απειλούν και θα απειλούν την ευλογία της δημοκρατίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης και της προόδου, ενός λαού που δεν θα διαπραγματεύεται, αλλά θα σχεδιάζει το μέλλον του.

Από τους μεγαλύτερους φόβους, με τον οποίο ερχόμαστε αντιμέτωποι όλοι μας αργά ή γρήγορα, είναι η σκέψη ότι αν αγαπήσουμε την πατρίδα μας άνευ όρων και αν επιλέξουμε τη θεραπεία αποβολής της μόλυνσης της ψυχής, θα είμαστε μόνοι και ανυπεράσπιστοι. Αυτή η ψευδαίσθηση της μοναξιάς μάς γεμίζει τρόμο, αναγκάζοντάς μας σε λάθος επιλογές και διαπραγματεύσεις.

Η πορεία μας προδιαγεγραμμένη ότι, όποτε και αν ποτέ καταλήξουμε -ανεξαρτήτως θρησκείας, φυλής, οικονομικής κατάστασης- σε «μια» λύση, πάντα θα είναι εύθραυστη, γιατί ποτέ δεν καθίσαμε στην ίδια μεριά του τραπεζιού. Πρέπει, επιτέλους, να πάψουμε να αναζητάμε το άλλο μας μισό γιατί δεν υπάρχει, απλώς διαμελίζουμε το ολόκληρο, για να το ενώσουμε με όρους, συμβιβασμούς και διαπραγματεύσεις, που όσο και αν προσπαθήσουμε, ποτέ δεν θα υπάρξει αρτιμελές.

Αν έστω για μια στιγμή νιώσουμε και αγαπήσουμε τη μοναδικότητα της πατρίδα μας, τόσο παθιασμένα όσο τις συμφορές μας, αν για μια στιγμή καταφέρναμε να καθίσουμε στην ίδια μεριά του τραπεζιού πλάι-πλάι, αντί απέναντι, πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα!