Για πολλά χρόνια, κάθε 2 Ιουνίου ένιωθα μια απέραντη θλίψη, για προσωπικούς λόγους. Για μερικές νύχτες, πολλές νύχτες δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Με τα χρόνια το ξεπέρασα και ο πόνος έγινε απλώς μια πικρή ανάμνηση. Άστε το. Κάτι δικό μου λέω. Κάτι εντελώς προσωπικό.

Φτάσαμε στις 2 Ιουνίου 2016. Τέλειωσε το μπάχαλο με τις βουλευτικές εκλογές και έπρεπε να εκλεγεί ο νέος πρόεδρος της Βουλής. Αν και, όπως για πολλά χρόνια πριν, δεν πήρα μέρος σε αυτή την επαναλαμβανόμενη φαρσοκωμωδία, κάθισα στην τηλεόραση και παρακολούθησα τη διαδικασία εκλογής του νέου προέδρου του Σώματος. Δεν άντεξα όμως μέχρι το τέλος. Βλέποντας το τι συνέβαινε, έκλεισα την τηλεόραση και μέχρι την επόμενη μέρα δεν ήξερα ποιο ήταν το νέο αστέρι.

Σχεδόν όλο το βράδυ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ, όχι για προσωπικούς λόγους αυτή τη φορά, αλλά για τη συμπεριφορά των παλιών και νέων «ελίτ». Βλέποντας και ακούγοντάς τους, σκεφτόμουν πόσοι και ποιοι από τους 56 θα επιτελέσουν, έστω υποφερτά, τα καθήκοντά τους. Σκεφτόμουν πόσοι και ποιοι από αυτούς είναι ικανοί να φέρουν την αλλαγή που υπόσχονταν προεκλογικά. Δυστυχώς και σε εκείνη την εκλογική αναμέτρηση δεν είδα τίποτα που να με πείσει για κάτι καλό. Όλα ήταν ένα από τα ίδια.

Τις επόμενες μέρες μάς είπαν ότι κάποιοι προσεγγίστηκαν για την προεδρία και αρνήθηκαν να είναι υποψήφιοι. Δεν είδα όμως κανέναν, τη στιγμή που γινόταν το νέο φιάσκο, να σηκωθεί και να υψώσει τη φωνή του διαμαρτυρόμενος για το σαθρό παρασκήνιο που προηγήθηκε και για ό,τι συνέβαινε εκείνη την ώρα.
Καλώς ή κακώς (για μένα κακώς), εκλέχθηκε αυτός που εκλέχθηκε.

Πρόσφατα, ο Υπουργός Άμυνας της Ελλάδας κ. Πάνος Καμμένος ανακοίνωνε την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να ανοιχτεί ο φάκελος της Κύπρου. Αν και πέρασαν από εκείνη τη μέρα περίπου δύο βδομάδες, κανένας μέχρι σήμερα δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Απεναντίας, τόσο οι «έντιμοι» κύριοι βουλευτές -παλιοί και νέοι- όσο και η Κυβέρνηση και τα κόμματα τηρούν σιγήν ιχθύος. Μπορώ να καταλάβω την ηγεσία του ΕΛΑΜ, και μερικούς άλλους καμουφλαρισμένους δημοκράτες. Όμως δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που μέχρι σήμερα μονοπωλούσαν την πατριωτική αντίστασή τους στο προδοτικό πραξικόπημα.

Τώρα που ήρθε η ώρα, τώρα που η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει τον φάκελο, πάλι το πρώτο τους μέλημα είναι οι καρέκλες, και πάλι πρώτο τους μέλημα είναι η προεκλογική, αλλά κυρίως η μετεκλογική παρωδία. Ο φάκελος της μεγάλης προδοσίας ξεχάστηκε εντελώς από όλους. Αν και ακόμα οι συνέπειες της προδοσίας δεν έχουν εκλείψει, οι μόνοι που θυμούνται είναι μόνο αυτοί των οποίων οι πληγές στην ψυχή και στο σώμα είναι ακόμα ανοιχτές.

Μια χαροκαμένη μάνα είπε κάποτε: «Αν και πέρασαν τόσα χρόνια, δεν μπόρεσα ακόμη να κοιμηθώ μια νύχτα ήσυχη. Αν και πέρασαν τόσα χρόνια, το πιάτο του γιου μου είναι καθημερινά στο τραπέζι. Αν και πέρασαν από τότε τόσα χρόνια, στο σπίτι μας δεν έπαιξε ποτέ μουσική. Θα παίξει ξανά μουσική, μόνο όταν επιστρέψει ο γιόκκας μου».

ΠΑΝΙΚΟΣ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ
Συγγραφέας-ερευνητής