Ύστερα από μια εκλογική αναμέτρηση τα κόμματα δηλώνουν ότι έχουν πάρει τα μηνύματα που στέλνει ο λαός με την ψήφο του, την αποχή ή την απαξίωση. Λένε ότι παίρνουν τα μηνύματα και ότι θα πάρουν ανάλογες αποφάσεις. Στην ουσία ούτε ακούνε, ούτε και λαμβάνουν υπόψη αυτά τα μηνύματα. Από την άλλη, πρέπει να πούμε ότι ούτε ο λαός επιδιώκει να δώσει κάποιο μήνυμα. Απλώς ενεργεί όπως τον βολεύει, είτε πηγαίνοντας να ψηφίσει, είτε αρνούμενος.

Τα μηνύματα που πρέπει να παίρνουν τα κόμματα βρίσκονται μέσα στα αποτελέσματα. Ένα «μήνυμα» που δίνουν οι εκλογικές αναμετρήσεις την τελευταία δεκαετία, και το οποίο έγινε πολύ έντονο στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, ήταν η αποχή. Ένας στους τρεις ψηφοφόρους δεν πήγε στην κάλπη. Οι λόγοι είναι πολλοί. Δεν θα ασχοληθώ με την ανάλυση των λόγων της αποχής.

Στο θέμα της αποχής τα κόμματα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα. Στην πραγματικότητα δεν τα απασχολεί καθόλου, αφού διατηρούν τα ποσοστά και τις έδρες τους. Αν ενδιέφερε τα κόμματα η καταπολέμηση της αποχής, θα έπαιρναν μέτρα. Φυσικά δεν μπορούν να κάμουν προσφορές ένα συν ένα, ούτε να δώσουν άλλα δώρα. Το μόνο που μπορούν να κάμουν, είναι να προσδώσουν ενδιαφέρον στην ψηφοφορία και στις εκλογές. Το δραστικότερο μέτρο για να φέρουν τους πολίτες στις κάλπες, να προσδώσουν ενδιαφέρον στην ψηφοφορία, είναι ένα: η οριζόντια ψηφοφορία. Όμως κανένα από τα μεγάλα κόμματα που εγκρίνουν τις αλλαγές στη νομοθεσία ποτέ δεν θα δεχθεί την οριζόντια ψηφοφορία.

Η οριζόντια ψηφοφορία θα αναβαθμίσει την επιθυμία ικανών ανθρώπων να υποβάλουν υποψηφιότητα, είτε μέσω των κομμάτων που συμφωνούν με τις αρχές τους, είτε ως ανεξάρτητοι. Από την άλλη, τα κόμματα θα αναγκαστούν να επιλέγουν με προσοχή τους υποψηφίους, που θα μπορούν να συγκεντρώσουν σταυρούς προτίμησης, αφού οι ψηφοφόροι θα μπορούν να κατανέμουν τους σταυρούς σε διάφορα κόμματα και ανεξάρτητους υποψήφιους.

Αυτή όμως η αλλαγή θα ανατινάξει τα θεμέλια του συστήματος και την παντοδυναμία της προσωπικής ηγετοκρατίας των κομμάτων. Θα πρέπει να επιλέγουν άτομα με ικανότητες, προσωπικότητα, προσήλωση σε αρχές και άτομα που χαίρουν εκτίμησης και αναγνώρισης. Και τότε τι θα γίνει με τα κομματόσκυλα και τα παπαγαλάκια της εξουσίας των κομμάτων και των απόψεών της; Η πολυφωνία είναι καλή, αλλά η απόλυτη υπακοή στον ηγέτη και τις απόψεις του είναι καλύτερη. Θα προσέρχονται περισσότεροι ψηφοφόροι στις κάλπες. Αλλά τι να τους κάμουν τα κόμματα, αφού θα μπορούν να δίνουν την ψήφο τους και σε άλλους υποψηφίους; Αυτοί προτιμούν λιγότερους, αλλά πιο υπάκουους ψηφοφόρους, που δεν θα αμφισβητούν την αυθεντία και το αλάθητο της ηγεσίας.

Εδώ τα μεγάλα κόμματα προσπαθούν να περιορίσουν την πολυφωνία μέσα στη Βουλή, για να περνούν με ευκολία τους νόμους που επιθυμούν. Θα δεχτούν ποτέ ένα σύστημα που θα φέρει πολυφωνία, διαφορετική άποψη και ικανούς ανεξάρτητους υποψήφιους μέσα στα πόδια τους, που θα είναι εμπόδιο στο σύστημα;

Για τούτο η αποχή θα μεγαλώνει και τα ποσοστά των κομμάτων θα παραμένουν τα ίδια. Ούτε ταυτότητα στην αποχή δεν θα δεχθούν τα κόμματα να δώσουν. Ποτέ δεν θα δεχθούν να καταμετρούνται τα λευκά και να παρουσιάζονται ως ποσοστό αποχής στα αποτελέσματα.

Για τούτο το σύστημα θα παραμένει ως έχει, έστω κι αν η αποχή μεγαλώνει. Άλλωστε αυτό συμβαίνει και στην Ευρώπη, θα μας λένε για να μας παρηγορούν και να σκεπάζουν τις ευθύνες τους.

Υ.Γ. Μετεκλογικό μήνυμα προς τον ΠτΔ: «Οι απολέσαντες έδρα πρέπει να αποκατασταθούν». Θα το (υπ)ακούσει άραγε ο ΠτΔ;