Λοιπόν, ζούμε σε μία εποχή που κυριαρχεί με διαφορά η διαδικτυακή ενημέρωση. Έχουμε περάσει επιθετικά από το χαρτί στην ψηφιακή εποχή. Αυτό έχει προκαλέσει αρκετές επιπτώσεις, ακόμη και σε μεγάλες εφημερίδες. Οι εφημερίδες ξεκίνησαν ως το πρώτο μέσο ενημέρωσης και επικράτησαν για αρκετά χρόνια, ώσπου και έκανε την εμφάνισή του το ραδιόφωνο. Ακολούθησε η τηλεόραση και, τελευταίο και καλύτερο, δίνοντας ρεσιτάλ, το διαδίκτυο. Πλέον, η εφημερίδα έχει φτάσει στον πάτο, σύμφωνα με τις προτιμήσεις των πολιτών όσο αφορά την ενημέρωση. Φυσικά, όμως, δεν παύουν να υπάρχουν και οι fun lovers του φρέσκου χαρτιού που τυπώνεται κάθε πρωί.

Αφού, λοιπόν, η τεχνολογία και συγκεκριμένα το διαδίκτυο αποτελούν δραματική εξέλιξη και κέρδισαν την πρωτιά στα Μέσα Ενημέρωσης, δεν σημαίνει κιόλας ότι ξεπέρασαν την εγκυρότητα και την αυθεντία της εφημερίδας. Πολλά άρθρα, τα οποία κάνουν τον γύρο του διαδικτύου, σπείρουν ψέμα και λάθος ενημέρωση, αλλά παρ' όλα αυτά το διαδίκτυο βρίσκεται στην πρωτιά με διαφορά! Το πιο λυπηρό, όμως, είναι ότι κάποιοι άνθρωποι βασίζονται στα άρθρα, τα οποία κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και λαμβάνουν ψευδή ενημέρωση. Έχει γίνει μόδα, νομίζω, να ανεβάζει και να γράφει ο οποιοσδήποτε περί ανέμων και υδάτων στο διαδίκτυο, υπογράφοντας φυσικά ως… σωστός και έντιμος δημοσιογράφος και από κάτω να αναγράφονται οι υποτιθέμενες σοβαρές πηγές του.

Το κερασάκι στην τούρτα, όμως, δεν το είπαμε... Εμείς, λοιπόν, οι υποτιθέμενοι, ενημερωμένοι και κοινωνικά μορφωμένοι (συμπεριλαμβάνοντας και εμένα φυσικά) άνθρωποι ακολουθούμε αλλά και επικροτούμε ό,τι μας πουλήσει ο καθένας. Όταν, λοιπόν, φάμε καλά και χωνέψουμε τη διαδικτυακή τροφή, την προτείνουμε και αλλού, κι αφού είμαστε πλέον τεχνολογικά εκσυγχρονισμένοι πρέπει να ενταχθούμε όλοι μαζί σε αυτό τον εικονικό, ψεύτικο ψηφιακό κόσμο. Ευτυχώς, εγώ γεννήθηκα στην περίοδο της γέννησης της τεχνολογίας αλλά και της άνθησης της εφημερίδας. Έχω προλάβει την εικόνα ανθρώπων να περπατούν στον δρόμο κρατώντας μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό, έχω μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού είχε χώρο ειδικά για τις ημερήσιες εφημερίδες και περιοδικά των γονιών μου.

Η γενιά που έχει γεννηθεί στην άνθηση της τεχνολογίας τι θα έχει καταλάβει για μια εφημερίδα; Και, ακόμη χειρότερα, αν οι εφημερίδες εξαφανιστούν παντελώς, οι επόμενες γενιές τι εικόνα θα έχουν σχηματίσει για μια εφημερίδα;

Για να μην είμαι επικριτική, αφού έχουμε δει έτσι συνοπτικά κάποια μειονεκτήματα της τεχνολογικά ενημερωμένης κοινωνίας μας, θέλω να αναφέρω ότι αν και υπάρχει ο φόβος και ο τρόμος τι θα συναντήσουμε στο διαδίκτυο, πρέπει και εμείς ως άνθρωποι να είμαστε πιο επιλεκτικοί αλλά και πιο καχύποπτοι σε ό,τι κυκλοφορεί μέσω διαδικτύου.

Αφού πρόκειται, λοιπόν, να εκφράσω τη γνώμη μου αν θα εξαφανιστεί η εφημερίδα ή όχι, θα απαντήσω πως δυστυχώς, ΝΑΙ. Πιστεύω πως θα εξαφανιστεί όχι σε 10 ή 15 χρόνια, αλλά στο πιο μακρινό μέλλον, κατά την άποψή μου, δεν θα υπάρχουν πλέον εφημερίδες. Οι νέες γενιές (δηλαδή εμείς) και αυτές που είναι στον δρόμο για να φτάσουν σε τούτο τον «ωραίο κόσμο», έχουν μεγαλώσει και μεγαλώνουν με ένα ηλεκτρονικό μηχανάκι στο χέρι, το οποίο ικανοποιεί όλες τις κοινωνικές ανάγκες ενός ανθρώπου… Λίγο έλειψε να μας κάνει και φραπέ (αχ... μακάρι). Ας το παραδεχτούμε, λοιπόν, ας γίνουμε λιγάκι ρεαλιστές και ας κοιτάξουμε γύρω μας τι συμβαίνει. Η μια εφημερίδα κλείνει μετά την άλλη! Όχι επειδή φταίνε οι εφημερίδες, κατά την άποψή μου, αλλά επειδή δεν υπάρχει η σωστή παιδεία πλέον! Όλα αρχίζουν από το σχολείο, όταν ανατίθεται μια εργασία στους μαθητές και όλοι τρέχουν να σερφάρουν στο διαδίκτυο για να βρουν την πιο εύκολη και γρήγορη ενημέρωση. Πλέον κανένας μαθητής δεν ανατρέχει σε βιβλιοθήκες ή σε παλιά ιστορικά εφημερίδων για να ψαχουλέψει, εκτός και αν είναι φοιτητής του Harvard, αυτό άλλη κουβέντα
!
Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι επόμενες γενιές θα φέρουν το κλείσιμο των εφημερίδων, γιατί πιστεύω ότι, ό,τι γεννιέται σε κάποια στιγμή πεθαίνει, δεν ζει για πάντα! Αυτό είναι δεδομένο! Έχουμε δει ότι αρκετές εφημερίδες ανά το παγκόσμιο πλέον λειτουργούν και διαδικτυακά, γιατί η δημοσιογραφία έχει περάσει τεχνολογικά σε μια άλλη εποχή. Οι μόνοι που κρατάνε τις εφημερίδες στην επιφάνεια είναι οι γονιοί μας και οι ηλικιωμένοι άνθρωποι. Ακόμα και αυτοί έμαθαν κουτσά-στραβά να παίζουν με τα πλήκτρα για να ενημερώνονται μέσω διαδικτύου. Η εφημερίδα είναι στα χέρια των νέων γενεών αν θα επιζήσει ή όχι... αλλά από τα σημερινά παραδείγματα βλέπουμε ότι ήδη βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από την ιερή τελετή της εφημερίδας

Θέλω να θέσω ένα ερώτημα, αφού εμείς, οι γονιοί μας και οι πρόγονοί μας έχουμε νιώσει αυτή την αισθητική απόλαυση, όταν ξεφυλλίζουμε μια εφημερίδα, έχουμε εκτιμήσει κάποιο καλό κείμενο, έχουμε εντυπωσιαστεί από τη σελιδοποίηση και τις φωτογραφίες: Οι επόμενοι και οι μεθεπόμενοι θα ενθουσιάζονται με το γλίστρημα στο ψυχρό γυαλί του διαδικτύου;

ΧΡΥΣΩ ΚΑΛΟΥΔΗ
Πρωτοετής φοιτήτρια στη Σχολή Δημοσιογραφίας & Δημοσίων Σχέσεων του Κολεγίου ΚΕΣ