Άρχισα την ανάγνωση του βιβλίου του κ. Κώστα Χατζηκωστή, σχετικά με 5 προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από τις πρώτες ήδη σελίδες, η γλαφυρή, άμεση, ανθρώπινη, λεπτομερής περιγραφή σε τραβάει κυριολεκτικά σαν μαγνήτης. Αρχίζοντας από τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ’50, ο καλός συγγραφέας μάς μεταφέρει, ή μάλλον, μας περιγράφει, τις απίστευτες δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τότε οι Κύπριοι συμπατριώτες μας. Δεν υπήρχε ύδρευση, δεν υπήρχαν τουαλέτες, ήταν μια σχεδόν πρωτόγονη κατάσταση…

Αλλά, όταν αρχίζει να μας μιλάει για την ανάμειξή του με την πολιτική, αμέσως αντιλαμβάνεσαι ότι ο κ. Χατζηκωστής δεν έχει σκοπό να κρύψει -και δεν αποκρύβει- απολύτως τίποτα! Με τόλμη ομολογεί ότι την εποχή της ίδρυσης του νεοσύστατου κράτους μας, και είχε αρχίσει να αρθρογραφεί με καυστικές πολιτικές παρεμβάσεις, χαρακτηρίστηκε «Αντιμακαριακός»… Και, για όσους είναι σήμερα άνω των 50, είναι σαφές και πολύ καλά γνωστό ότι, αν σε χαρακτήριζαν έτσι, ήσουν περίπου ένα… μίασμα, ένας καταδικασμένος απόκληρος της κοινωνίας ή κάτι τέτοιο! Αλλά εκεί που το ενδιαφέρον του αναγνώστη κορυφώνεται, είναι στο πρώτο κεφάλαιο, που αναφέρεται στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Είχε επισκεφθεί το προεδρικό με αρκετή αγωνία, διότι ήδη τα σχόλιά του ήσαν αρκετά καυστικά κατά της Κυβέρνησης.

Για να πάρει συνέντευξη από τον Ε/κ ηγέτη, έχοντας επιστρέψει από την Αθήνα. Ε, ο Εθνάρχης αρνήθηκε να δώσει συνέντευξη, λέγοντας: «Πρώτα, θα μου πεις τι σου είπαν εκεί στην ελληνική πρωτεύουσα, και μετά θα μιλήσουμε…». Δεν έγινε η συνέντευξη και αποχώρησε ο συγγραφέας. Άπρακτος. Εξίσου ενδιαφέροντα είναι και όσα μας εξιστορεί μετά ο κ. Χατζηκωστής.

Του επροτάθη από τον Αρχιεπίσκοπο να αναλάβει το Υπουργείο Εσωτερικών-Αμύνης, μετά την παραίτηση(;) Πολύκαρπου Γιωρκάτζη λόγω της υπόθεσης με τον αντιστασιακό Αλέκο Παναγούλη. Και ενώ ήταν αποφασισμένος να τον υπουργοποιήσει, μετά άλλαξε γνώμη ο Κύπριος πρόεδρος, κατόπιν αντίδρασης του Υπουργικού Συμβουλίου..! Συνεχίζω την ανάγνωση κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, απολαμβάνοντας την αμεσότητα και ειλικρίνεια του συγγραφέα. Ασφαλώς αναμένω και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία.

Και θα επανέλθω. Κλείνοντας, εκφράζω τον θαυμασμό μου στον Κώστα Χατζηκωστή, διότι δεν πέρασε πολύς καιρός που έχασε το παιδί του, τον αγαπημένο του Άντη, και παρόλο τον πόνο του (κάτι που βιώνω και εγώ ο ίδιος για τον πρόωρα χαμένο γιο μου), είχε το κουράγιο να γράψει!

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗ