Αυτά τα φαινόμενα του πολιτικοκοινωνικού, ριζοσπαστικοποιημένου εξτρεμισμού είναι αποτέλεσμα των μονομερών επεμβάσεων από τους ισχυρούς της γης σε Ασία, Μέση Ανατολή, Αφρική, Λατινική Αμερική

Θα συνεχίσουμε και τούτη τη χρονιά με άγχος, αβεβαιότητα και με απρόβλεπτα γεγονότα και εξελίξεις, γιατί το 2015 εξακολουθεί και φέτος να συνοδεύει την ανθρωπότητα με μορφές παροξυντικής βίας, πολυμέτωπες συγκρούσεις και με πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ αδυνάτων, καθώς επίσης και ανεπτυγμένων κρατών, με περιορισμένη αφορμή, αλλά και με έναν κλονισμό της εξουσίας, λόγω γεωπολιτικής αστάθειας και της νέας ψυχροπολεμικής ισορροπίας του τρόμου. Ο τελευταίος προέρχεται από την τρομοκρατία, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, τον τζιχαντισμό, τον νεοναζισμό και τον χουλιγκανισμό, που θα επαυξάνεται με τις τρομοκρατικές επιθέσεις των ισχυρών κρατών για να διαλύσουν αυτές τις τρομοκρατικές ομάδες.

Αυτά τα φαινόμενα του πολιτικοκοινωνικού, ριζοσπαστικοποιημένου εξτρεμισμού είναι αποτέλεσμα των μονομερών επεμβάσεων από τους ισχυρούς της γης σε Ασία, Μέση Ανατολή, Αφρική, Λατινική Αμερική και της ανατροπής των περιφερειακών ισορροπιών, του ιδεολογικού μετώπου και της απουσίας της φιλελεύθερης, της σοσιάλ δημοκρατίας και της συνεννόησης, επειδή τώρα κυβερνιόμαστε από ένα εξαερωμένο γεγονός, που ποτέ δεν ήταν τόσο άδηλο.

Τώρα βρισκόμαστε σ’ ένα ανεξέλεγκτο μέλλον και για πρώτη φορά όλα αλλάζουν, επειδή ξεκινούν από την ανυπόφορη ανασφάλεια, την ιδεολογική ολοκληρωτική και πολιτική αυταρχική της Δεξιάς, που εμφανίζεται πιο συσπειρωμένη παρά η Αριστερά, η οποία ταλανίζεται από δισταγμούς, αμφιθυμίες και εσωτερικές ρωγμές. Πέραν τούτου, η ανθρωπότητα κυριαρχείται από έναν αδιάλλακτο υπερκρατειακό νεοφιλελευθερισμό και ένα αδίστακτο κεφάλαιο, με θύματα τα εκατομμύρια απόκληρα θύματά του, επειδή συγκεντρώνει στα χέρια του τον παγκόσμιο πλούτο, κάτι που είναι πρωτοφανές στην παγκόσμια ιστορία και απονευρώνει τις συλλογικές οντότητες, τη δημοκρατική αυτονομία, τις κοινωνικές αξίες και τα ηθικά πρότυπα.

Αυτή η άχλεια συμπεριφορά του καπιταλισμού και τρόπου παραγωγής με στόχο τη λιτότητα και το υπερκέρδος έφεραν τις πολυάριθμες δυστυχίες, με πρώτη την ανεργία, που δεν προβλέπεται να μειώνεται, εξαιτίας της ακραίας στρατηγικής της ευελιξίας, που επικεντρώνεται στους χαμηλούς μισθούς και τη μερική απασχόληση, και μας φέρνει στον άγριο καπιταλισμό της πρώιμης εκβιομηχανοποίησης, όπου κυριαρχούσε η απουσία των ισχυρών συνδικάτων και του κράτους φύλακα.

Σήμερα η δημοκρατία έχει μετατραπεί σε σάκο του μποξ και μέσω αυτού επήλθε η εξτρεμιστική βία και ο ισοπεδωτικός λαϊκισμός, που άνοιξε τον ασκό του Αίολου σε κάθε μορφή βίας και στα πολλά αδιέξοδα, τα οποία θυμίζουν τις μέρες που έφεραν τη διάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έγινε ο προπομπός για τον Μεσαίωνα.
Βρισκόμαστε μπροστά σε πολυεπίπεδη κρίση και δεν θα πρέπει να μείνουμε πεισματικά σε κοντόφθαλμες πολιτικές και εμμονές, αλλά να αναζητήσουμε διέξοδο προς κάτι το νέο γιατί, σύμφωνα με τον Robbert Kennedy, «η ζωή δεν μετράται με τα χρήματα και ούτε με το ΑΕΠ που καθρεφτίζεται μόνο με τα χρήματα, αλλά με την υγεία των παιδιών μας, την ποιότητα της παιδείας του κράτους δικαίου και των άλλων που δίνουν νόημα στη ζωή μας».

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ