Στις 7/10 το Ανώτατο Δικαστήριο, στο πλαίσιο των συνεκδικαζόμενων προσφυγών υπ' αριθμόν 740/11 και άλλες, ακύρωσε το άρθρο 3β του Νόμου περί Συντάξεων Κρατικών Αξιωματούχων ως αντισυνταγματικό. Το άρθρο αυτό προβλέπει ότι σε περίπτωση που συνταξιούχος αναλαμβάνει οποιοδήποτε λειτούργημα, αξίωμα ή θέση, η σύνταξη που θα του καταβάλλεται αναστέλλεται για όσο χρόνο διαρκεί η θητεία ή η υπηρεσία, επαναρχίζει δε μετά τον τερματισμό της θητείας του.

Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι το δικαίωμα στη σύνταξη είναι περιουσιακό δικαίωμα, που προστατεύεται από το άρθρο 23 του Συντάγματος και το άρθρο 1 του πρώτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), που κυρώθηκε με τον Νόμο 39 του 1962. Το άρθρο 23 του Συντάγματος αναφέρει ότι οι περιορισμοί των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων, όπως είναι το δικαίωμα στη σύνταξη, υπόκειται σε όρους, δεσμεύσεις ή περιορισμούς απολύτως απαραίτητους προς το συμφέρον της δημόσιας ασφάλειας, υγείας, ηθών, πολεοδομικής ανάπτυξης και χρησιμοποίησης οποιασδήποτε ιδιοκτησίας για προαγωγή της δημόσιας ωφέλειας και των δικαιωμάτων τρίτων. Όπως επισημαίνεται στην απόφαση, κύριος λόγος ακύρωσης είναι ότι ο νομοθέτης επικαλείται μόνο λόγους εκσυγχρονισμού και αναδιάρθρωσης του συστήματος των συντάξεων, αλλά όχι λόγους δημοσίου συμφέροντος ή δημόσιας ωφέλειας.

Γι’ αυτό έχω την άποψη ότι ο νόμος μπορεί να επαναθεσπιστεί με αναδρομική ισχύ, αν στην αιτιολογία του, η οποία θα περιληφθεί ως προοίμιο, τύχει περιγραφής η πιεστική κοινωνική ανάγκη η οποία επιβάλλει τη θέσπισή του. Στην αιτιολογική έκθεση θα πρέπει να γίνεται επίκληση λόγων δημόσιας ωφελείας ή δημόσιου συμφέροντος, που να δικαιολογούν την παρέμβαση του κράτους στο περιουσιακό δικαίωμα της σύνταξης. Η ανάγκη θα πρέπει να είναι υπαρκτή, να έχει χαρακτήρα πιεστικό και να αποτελεί κοινωνική ανάγκη, που να διαπιστώνεται με σαφή προσδιορισμό της φύσης της, ώστε να μπορεί να δικαιολογήσει τον περιορισμό θεμελιώδους ατομικού δικαιώματος.

Άποψή μου είναι ότι δεν χρειάζεται συνταγματική τροποποίηση αλλά επαναθέσπιση του Νόμου, ως έχει, με σωστή αιτιολογική βάση η οποία θα ανατρέχει στην ημερομηνία ψήφισης του αρχικού νόμου. Ο Νόμος θα πρέπει να έχει αναδρομική ισχύ, για να αποφευχθεί η αναδρομική καταβολή συντάξεων σε αξιωματούχους που με έναν πρόχειρο υπολογισμό μπορούν να ανέλθουν σε 5,5 εκατ. ευρώ. Η έννοια της πιεστικής κοινωνικής ανάγκης μπορεί να στοιχειοθετηθεί από την υπάρχουσα ήδη από το 2011 κακή δημοσιονομική κατάσταση.

Τέλος, έχω την άποψη ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν θα πρέπει να δώσει πολιτική κάλυψη σε κατόχους δημοσίων αξιωμάτων (βουλευτές, δημάρχους, επιτρόπους) οι οποίοι θα διεκδικήσουν την καταβολή των ωφελημάτων αυτών.

ΡΙΚΚΟΣ ΜΑΠΠΟΥΡΙΔΗΣ
Βουλευτής ΔΗΣΥ Λευκωσίας