Ας σταματήσουν κάποιοι να υποβαθμίζουν κάθε μορφή αντίστασης που έχει το δικαίωμα και καθήκον, η Βουλή των Αντιπροσώπων, να αντιπαρατάσσει

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τις εφιαλτικές στιγμές που ζήσαμε ως λαός μετά την απόφαση του Eurogroup της 15ης Μαρτίου του 2013. Ως γνωστόν, τότε η απόφαση προνοούσε γενικό «κούρεμα» των καταθέσεων έτσι, ώστε να καλύπτονται όλες οι Τράπεζες και να επηρεάζονται και οι ασφαλισμένες και οι ανασφάλιστες καταθέσεις. Ακολούθησε η απόρριψη του πρώτου κουρέματος από τη Βουλή και τελικά το κλείσιμο της Λαϊκής Τράπεζας, το κούρεμα των καταθετών της και το κούρεμα των καταθέσεων της Τράπεζας Κύπρου.

Δεν είναι η ώρα να αναλύσουμε ποιοι ευθύνονται για την τροπή που πήρε η κυπριακή οικονομία ή για την αποδοχή του κουρέματος. Τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα και όποιος δεν τα αντιλαμβάνεται, απλά εθελοτυφλεί. Από τότε μέχρι και σήμερα οι κάποιοι προπαγανδιστές καλλιεργούν την άποψη ότι τάχατες το πρώτο κούρεμα ήταν «καλύτερο» από το δεύτερο και ότι ευθύνεται η Βουλή για την απόρριψή του, διότι μετά «μας ήρθαν τα χειρότερα». Δυστυχώς αυτή η άποψη πέρασε μέσα στον κόσμο χωρίς ιδιαίτερη μελέτη για το κατά πόσον ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι το πρώτο κούρεμα ήταν πολύ χειρότερο από τις εξελίξεις που ακολούθησαν. Και οι λόγοι είναι απλοί. Η πρώτη απόφαση του Γιούρογκρουπ ήταν παράνομη. Προέβλεπε κούρεμα των ανασφάλιστων καταθέσεων κατά παράβαση τόσο ρητής οδηγίας της Ε.Ε. όσο και της κυπριακής νομοθεσίας. Ψήφιση της πρώτης απόφασης του Γιούρογκρουπ θα δημιουργούσε αναπόδραστα σε υποχρέωση του κυπριακού κράτους να καταβάλει αποζημιώσεις δισεκατομμυρίων ευρώ στους ανασφάλιστους καταθέτες. Επίσης με την απόφαση του πρώτου κουρέματος θα κουρεύονταν οι καταθέσεις καταθετών που δεν είχαν τα χρήματά τους στις δύο επηρεαζόμενες τράπεζες, κάτι που απέχει από κάθε οικονομική λογική. Επιπλέον με την ψήφιση του πρώτου κουρέματος όλοι οι καταθέτες την επομένη θα έτρεχαν να πάρουν τα χρήματά τους.

Αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει ο καθένας που είχε έστω και μικρά ποσά κατατεθειμένα στις τράπεζες όλης της Κύπρου. Υπενθυμίζεται ότι τότε δεν είχε προαποφασιστεί κανένα περιοριστικό μέτρο με αποτέλεσμα να ακολουθούσε μια μαζική ανάληψη καταθέσεων που θα τραυμάτιζε θανάσιμα τις δύο μεγάλες τράπεζες με συνέπεια ένα επιπλέον κούρεμα. Ίσως γι’ αυτό, άλλωστε, κατά ρητή δήλωση της Τρόικας σε σύσκεψη των αρχηγών των Κομμάτων στο Προεδρικό Μέγαρο θα έπρεπε να ακολουθήσει νέο κούρεμα, έστω και αν ψηφιζόταν η πρώτη απόφαση του Γιούρογκρουπ. Αλλά ακόμα κι αν ψηφίζονταν περιοριστικά μέτρα είναι προφανές ότι όλοι οι μικροκαταθέτες σταδιακά και έστω με ανάληψη 300 ευρώ τη μέρα θα έπαιρναν τα χρήματά τους, αφού πλέον δεν θα υπήρχε καμία εμπιστοσύνη. Η Λαϊκή Τράπεζα αργά ή γρήγορα θα κατέρρεε.

Σε όλα αυτά προστίθεται πως σε περίπτωση αποδοχής του πρώτου κουρέματος, όλες οι ξένες Τράπεζες, κατά σαφή τους δήλωση, θα εγκατέλειπαν την Κύπρο.
Ας σταματήσουν, λοιπόν, κάποιοι να υποβαθμίζουν κάθε μορφή αντίστασης που έχει το δικαίωμα και καθήκον, η Βουλή των Αντιπροσώπων, να αντιπαρατάσσει. Ας σταματήσει η όποια προσπάθεια να υπονομευτεί κάθε απόρριψη απαράδεκτων λύσεων-προτάσεων με τον παραλογισμό ότι τάχατες, αν απορρίψουμε κάτι, θα ακολουθήσει κάτι χειρότερο. Δηλαδή, με την άρρωστη «λογική» ότι οτιδήποτε μας έρχεται θα πρέπει να το εγκρίνουμε, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει το τέλος μας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ
Μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΕΔΕΚ