Βιώνοντας καθημερινά στο πετσί μας με τον πιο έντονο τρόπο την επανεκκίνηση της οικονομίας, βλέποντας μπροστά μας τις επενδύσεις από το Κατάρ αλλά και τα ενδιάμεσα γεφυρωτικά δάνεια από τρίτες χώρες να δίνουν ανάσες στις χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις (οι χαρακτηρισμοί μεσαίες και μικρομεσαίες πλέον είναι πλεονασμός), παρακολουθώντας στις τηλεοράσεις τις ουρές στα ταμεία ανεργίας να έχουν το πολύ δυο-τρία άτομα και νιώθοντας πλέον για τα καλά την Άνοιξη να είναι μέρος της ζωής μας, μόνο ημερολογιακά βεβαίως, οι επικείμενες εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο, εκτιμώ, δεν μας δίνουν κανένα δικαίωμα να αδιαφορήσουμε και παίζοντάς το «άνετοι» να σκεφτούμε πως δεν μας αφορούν. Μας αφορούν και μας παρα-αφορούν.

Σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία τα τελευταία χρόνια γίνεται για τους λαούς ολοένα και χειρότερη, ολοένα και πιο απάνθρωπη εξαιτίας της καπιταλιστικής κρίσης αλλά και λόγω της πολιτικής που εφαρμόζει, δεν έχουμε κανένα, μα κανένα, δικαίωμα να το παίζουμε αδιάφοροι.

Η απορρύθμιση των αγορών, οι αποφάσεις για κούρεμα καταθέσεων, η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, η συγκέντρωση ολοένα και περισσότερων εξουσιών στο διευθυντήριο των Βρυξελλών δημιουργεί στρατιές ανέργων, κυρίως νέων επιστημόνων, δημιουργεί ημιαπασχόληση, προσωπικά συμβόλαια και απάνθρωπους όρους εργασίας, δημιουργεί ανεργία, εκμετάλλευση, φτώχια, ανέχεια και δυστυχία.
Απαντώντας με ρεαλιστική προσέγγιση στο ψευδοδίλημμα «τι θα αλλάξει αν πάω να ψηφίσω;», λέμε με σαφήνεια πολλά.

Πολλά θα αλλάξουν αν πας να ψηφίσεις. Αν πας εσύ, αν πάω εγώ, αν πάει ο συμμαθητής σου από το σχολείο, ο επίσης άνεργος συμφοιτητής σου, ο φίλος ή η φίλη σου, ο κολλητός σου ή η κολλητή σου, τότε το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό. Αν το ίδιο κάνει και ο αντίστοιχος Γάλλος, ο συνομήλικός σου στη Γερμανία, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία και όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση έδειξε πως εκείνο που την ενδιαφέρει είναι να συσσωρεύσει νέα δεινά από τις πολιτικές των κυρίαρχών της κύκλων και ειδικά αυτών της ευρωζώνης, τότε το μήνυμα θα είναι πολύ αλλιώτικο.

Αν το αποφασίσουμε επιτέλους κάποια στιγμή πως εμείς θα καθορίζουμε τις πολιτικές που θα εφαρμόζονται, πως εμείς θα διαφεντεύουμε το μέλλον μας, πως εμείς θα διαλέγουμε τους εκπροσώπους μας στο κάθε κοινοβούλιο, εντός ή εκτός, τότε κανένα ημίμετρο δεν θα εφαρμόζεται για την ανεργία και να μας παρουσιάζεται και ως η ιδανική λύση. Σε μια τέτοια περίπτωση κανένας Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν θα δεσμεύεται και να αυτοαναιρείται την ίδια στιγμή, κανένας πολιτικάντης δεν θα σχεδιάζει το μέλλον μας χωρίς εμάς.

Εκείνο που πρέπει λοιπόν ξεκάθαρα να κάνουμε, είναι να επιλέξουμε εκείνη την πολιτική δύναμη που αντιστέκεται στις αντιλαϊκές πολιτικές, εκείνες τις πολιτικές θέσεις που αντιμετωπίζουν τις προσταγές της Τρόικας με αξιοπρέπεια και όχι δουλοπρεπώς και εκείνη την πολιτική δύναμη που δίνει στο αύριό μας σημάδια προοπτικής. Σήμερα, Αντίσταση - Αξιοπρέπεια και Προοπτική, δίνει μόνο το ΑΚΕΛ Αριστερά Νέες Δυνάμεις.

ΜΑΡΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ