Το να δεχθείς να μετατραπείς σε «σκλάβο» στην ίδια σου την πόλη που κατέχει παράνομα ο τούρκικος στρατός, αυτό είναι ζήτημα τάξης για τη συνείδηση του καθενός
Ο διαπραγματευτής της ελληνοκυπριακής πλευράς με έναν άκρως απλουστευμένο τρόπο στην εκπομπή του ΡΙΚ στις 4.3.2014 απάντησε στην κ. Αιμιλία Κενεβέζου ότι δεν παρέχει κυριαρχία η συμφωνία Αναστασιάδη - Έρογλου της 11ης 2.2014 στους Τουρκοκύπριους, γιατί θα είναι το Σύνταγμα που θα προβλέψει τις όποιες εξουσίες που θα έχουν τα συνιστώντα κρατίδια στο νέο κρατικό μόρφωμα της «ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας».
Το ζήτημα όμως είναι το πώς θα προκύψει το Σύνταγμα που θα προβλέψει τις όποιες εξουσίες: Θα είναι μήπως όπως του 1960 δοτό; Θα προκύψει από τη θέληση και επιθυμία ενός και μόνον κυρίαρχου λαού να προβεί σε τροποποίηση του συντάγματος κατά τη βούληση και τη φιλοπατρία του; Θα αποτελέσει επιτρεπτή μετεξέλιξη του ήδη υπάρχοντος Συντάγματος; Ερωτήματα που δεν έχουν απαντηθεί ούτε με την αναφορά του κ. Μαυρογιάννη ότι οι συνομιλίες μπορούν να χαρακτηριστούν ως ένα χριστουγεννιάτικο δένδρο, το οποίο θα πρέπει να στολιστεί με διάφορα στολίδια που βρίσκονται στο τραπέζι και μερικά από αυτά κατά τις συνομιλίες θα γίνουν αποδεκτά, ώστε να χρησιμοποιηθούν για το τελικό στόλισμα.
Μια φραστική ωραιοποίηση που παραμερίζει και παρακάμπτει την ουσία του προβλήματος εισβολής, στρατιωτικής κατοχής και εποικισμού. Ωραιολογία που προεκτάθηκε και με ανάλογο τρόπο σ’ ό,τι αφορά τη συνάντησή του με τον Τούρκο Υφυπουργό στην Άγκυρα. Αναφορά που έμμεσα εμφανίζει την Τουρκία, από θύτη που παραβίασε αποδεδειγμένα ως παραβάτης από το 1974 και συνεχίζει έκτοτε να παραβιάζει, σειρά ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του λαού της, ως ένα κράτος με καλή διάθεση και θέληση να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού γιατί κρατεί το «κλειδί της λύσης».
Αναφορές οι οποίες όμως δεν μειώνουν τη σημασία της νέας υποχώρησής μας. Αντί να αφήσουμε μόνιμα την Τουρκία στο σκαμνί του ενόχου, επικαλούμαστε την ανύπαρκτη καλή δήθεν πίστη μιας μη αξιόπιστης Τουρκίας έναντι των διεθνών της υποχρεώσεων (ας θυμηθούμε την τύχη Ίμβου και Τενέδου, όπως και το γεγονός ότι προχωρεί στην ενταξιακή της πορεία, χωρίς να αναγνωρίζει μια των 28 χωρών, κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Ωραιολογίες που δεν απαντούν στις τόσες σοβαρότατες και τεκμηριωμένες αμφισβητήσεις που υπήρξαν κατά της νέας συμφωνίας για έναρξη του διαλόγου.
Όλα αυτά την επομένη ημέρα, όπου, το ΡΙΚ και πάλιν, κατάφερε να «αναδείξει» ότι η Τουρκανταρσία του Δεκέμβρη του 1963, κατά του Νόμιμου Κράτους και κατά των συνταγματικών θεσμών του, αντιμετωπίστηκε από «παρακρατικές» ομάδες Ελληνοκυπρίων. Το υπέρτατο καθήκον αντίστασης τότε κατά του πρώτου τουρκικού σχεδιασμού σε βάρος της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αντί δράση προς διάσωση της νομιμότητας, εμφανίστηκε ως απρόκλητη βαρβαρότητα, δήθεν των Ελληνοκυπρίων κατά της μειονότητας. Επιλέγηκε δε ως ημέρα προβολής, η ημέρα της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου. Και όλα αυτά προς δόξαν της αναφοράς στη συμφωνία Αναστασιάδη - Έρογλου για «απαράδεκτο status quo».
Πρόκληση προς τη νοημοσύνη και το περί δικαίου συναίσθημα του απλού πολίτη που δεν θεωρεί τυχαίες τις προφανείς προσπάθειες να πειστεί, ώστε να διαγράψει την αξιοπρέπειά του και τη μνήμη των αγώνων και θυσιών του, που στόχο είχαν και προφανώς έχουν την ελευθερία. Τούτο μάλιστα παρά το αυταπόδεικτο και δεδομένο ότι, η Τουρκία, έχει από χρόνια καθορίσει, μεθοδευμένα, σαφέστατες επεκτατικές επιδιώξεις σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτά τα όχι τυχαία φαινόμενα πρέπει να συνδυαστούν με την επιλεκτική στελέχωση της προεδρικής ομάδας συμβούλων αλλά και της διαμόρφωσης ομάδων μελετών στις οποίες και θα αποδοθεί ότι υπήρξε εκ των προτέρων η σύμφωνη γνώμη πλειόντων και όχι μόνον του Προέδρου, που εν πάση περιπτώσει φρόντισε, όχι τυχαία, να μη διαπραγματεύεται ο ίδιος απευθείας.
Ωραιολογίες, με στόχο τη μεθόδευση επηρεασμού της κοινής γνώμης και απόδοσης ευθυνών στην ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία αποβλέπει στην προετοιμασία για κλείσιμο που έρχεται στο Κυπριακό και για την οποία δεν είναι άσχετη και η προφανής διαφοροποίηση στις απόψεις μεταξύ Δημάρχου Κερύνειας και της ηγεσίας της Αδούλωτης Κερύνειας (Μέγα-5.2.2014). Το να είσαι σκλάβος για αιώνες και να αγωνίζεσαι για την ελευθερία σου και τη διατήρηση της διαφορετικότητάς σου είναι καθήκον, το να δεχθείς να μετατραπείς σε «σκλάβο» στην ίδια σου την πόλη που κατέχει παράνομα ο τούρκικος στρατός εισβολής, αντί να συνεχίσεις τη διεκδίκηση για απελευθέρωσή της και τη δικαιωματική επιστροφή σου σ’ αυτήν, αυτό είναι ζήτημα τάξης για τη συνείδηση του καθενός αλλά και για την οφειλόμενη καθαρή, δίκαιη, πολιτική και συνταγματική διεκδίκηση.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος
