Δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ως δέλεαρ η επιστροφή της Αμμοχώστου και των Βαρωσίων στους νόμιμους κατοίκους τους. Όμως ουδέποτε υπήρξε ειλικρίνεια από πλευράς Τούρκων

Δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ως δέλεαρ η επιστροφή της Αμμοχώστου και των Βαρωσίων στους νόμιμους κατοίκους των. Όμως ουδέποτε υπήρξε ειλικρίνεια από πλευράς Τούρκων. Σήμερα όσο ποτέ επιχειρείται, μάλιστα, μια κατάφωρη παραπλάνηση από τη δική μας πλευρά, εφόσον μετατρέπεται η υποχρέωση της Τουρκίας σε... μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Που, αν πραγματοποιηθεί, θα εξασφαλίσει στους Τούρκους την αναγνώριση που επιδιώκουν. Η επιστροφή των Βαρωσίων κατ' αρχήν εκκρεμή από τις 11 Μαΐου 1984 και το ψήφισμα 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο «θεωρεί τις απόπειρες εγκατάστασης σε μέρος των Βαρωσίων από άτομα που δεν είναι νόμιμοι κάτοικοί του ως απαράδεκτες, και καλεί να μεταφερθεί η διοίκηση της περιοχής αυτής στα Ηνωμένα Έθνη». Απόρροια των 10 κατευθυντηρίων γραμμών μεταξύ Κυπριανού/Ντενκτάς, 19 Μαΐου 1979. Άρα, υποχρέωση της Τουρκίας και όχι ΜΟΕ!

Δεύτερον και πολύ σημαντικό σε σχέση με τα σημερινά είναι η γνωμάτευση της πρώην Συνταγματολόγου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ Κλαίρης Πάλλυ, η οποία για το ίδιο θέμα αποφάνθηκε το 1993/94 σε σχέση με τα τότε ΜΟΕ για το άνοιγμα του Αεροδρομίου Λευκωσίας και επιστροφής των Βαρωσίων. Βασικές θέσεις της κ. Πάλλυ για τα ΜΟΕ αντικατοπτρίζονταν στα πιο κάτω σημεία της έκθεσής της: Σελ. 18 παρ. 12.5
Κατέληγε ότι με τα ΜΟΕ, «για να πάρουν πίσω μια έρημο η οποία ήδη ανήκει στους ιδιοκτήτες της, στην ουσία όλοι οι υπόλοιποι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες θα θυσιαστούν - για εκείνο που ονομαζόταν «Αμμοχωστοποίηση» του κυπριακού προβλήματος». «In order to get return of a desert to which its owners are entitled, all other Greek Cypriot refugees are in practice being sacrificed - what used to be called “Famagustization of the Cyprus problem”».

α) Η κ. Πάλλυ θεωρούσε στην έκθεσή της την εφαρμογή των ΜΟΕ ως την πρώτη και/ή την τελευταία φάση της λύσης του κυπριακού προβλήματος, για τον λόγο ότι α) η τουρκική και τ/κ πλευρά δεν θα αισθάνονται πλέον την ανάγκη να κινηθούν προς την κατεύθυνση λύσεως, επειδή τα οικονομικά και άλλα προβλήματα που τώρα αντιμετωπίζουν θα έχουν επιλυθεί.
α) Η συνεργασία, βοήθεια και διατύπωση απόψεων από τις δύο πλευρές καταγγέλλεται ως έμμεση αναγνώριση της Τ/κ «Διοίκησης».

Ακριβώς ό,τι θα συμβεί σήμερα, αν εφαρμοστούν τα όσα λέγονται σε σχέση με την επιστροφή των Βαρωσίων, που στην ουσία θα είναι τρεις γειτονιές και αυτές αν και εφόσον περάσουν χρόνια, που θα χρειαστούν για επιτήδειες χρονοβόρες μελέτες, ιστορίες και παραμύθια για να περνά ο καιρός. Συν τις νέες απαιτήσεις των Τούρκων για συνεταιρισμό και για τις γειτονιές εκείνες, και οι οποίες υπάρχουν ήδη καταγραμμένες στα βρετανικά έγγραφα για τις προηγούμενες τέτοιες περιπτώσεις.

Δυστυχώς, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έχει δικαιολογίες. Ούτε κοινό είναι το ανακοινωθέν που ανακοίνωσε η «κουβερνάντα» κυρία Liza Buttenheim στις 11 Φεβρουαρίου 2014, ούτε αντιπροσωπεύει τις προσδοκίες του κυπριακού Ελληνισμού για δίκαιη λύση (η λέξη δίκαιη, προσέξτε, έχει διαγραφεί από τους συγγραφείς). Εμπεριέχει, σκόπιμα, επικίνδυνες και καταστροφικές ασάφειες, για να ικανοποιείται η Τουρκία και να εξασφαλίζει άλλοθι η δική μας πλευρά για όσα δεν απαίτησε.

Είναι ανελέητος εμπαιγμός από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, και ορθώς κατηγορείται ότι παραπλάνησε (πολύ ήπιο το «παραπλάνησε» εν πάση περιπτώσει), να επικαλείται στο διάγγελμά του ότι με την αναφορά και μόνο στην πρώτη παράγραφο του ανακοινωθέντος, ότι το status quo είναι απαράδεκτο, προβλέπεται πως «θεωρείται και από τους δύο ηγέτες απαράδεχτη. Δηλαδή, μεταξύ άλλων, απαράδεχτη κρίνεται η παρουσία κατοχικών στρατευμάτων, η συνεχιζόμενη διαίρεση της πατρίδας μας, η παράνομη αξιοποίηση των Ε/κ περιουσιών, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών, ο εποικισμός, η καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτισμικής μας κληρονομιάς, η ανάγκη που εξωθεί τους Ελληνοκύπριους να ξεπουλούν τις περιουσίες τους στα κατεχόμενα, η αποξένωση του κυπριακού Ελληνισμού από το κατεχόμενο μέρος και η εν τη ουσία παγίωση των τετελεσμένων της εισβολής».

Από πότε ο εκπρόσωπος του Αττίλα και Τουρκοκυπρίων Ντ. Έρογλου και ο νέος διαπραγματευτής του συμμερίζονται τέτοιες θέσεις; Δηλαδή, ο Έρογλου θεωρεί απαράδεκτη και την «ψευδοεπιτροπή», η οποία διενεργεί το ξεπούλημα των περιουσιών; Και εφόσον έτσι εννοούν αμφότεροι οι ηγέτες, τότε τι τους εμπόδιζε να καταγράψουν ονομαστικώς αυτές τις απαράδεκτες καταστάσεις;

Τρία πράγματα απλά: Αποχώρηση όλων των κατοχικών στρατευμάτων και εποίκων, και επιστροφή όλων των προσφύγων στις κλεμμένες τους περιουσίες. Αυτό είναι το Κυπριακό και λύεται αυτόματα! Όμως, η αναφορά του κ. Αναστασιάδη στο διάγγελμά του ότι, μετά «από επίπονες προσπάθειες έξι μηνών, έγινε κατορθωτό να καταλήξουμε στο Κοινό Ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου..., το οποίο, χωρίς να παραγνωρίζει τις ανησυχίες της άλλης πλευράς, ικανοποιεί και τις δικές μας επιδιώξεις και ευαισθησίες», τα λέει όλα. Δηλαδή, πρώτο μέλημα του ανακοινωθέντος ήταν να μην παραγνωριστούν οι ανησυχίες της άλλης πλευράς και στο διάβα να ικανοποιηθούμε και ολίγον τι εμείς. Πώς να μην πανηγυρίζουν οι Τούρκοι και να εύχονται να μη χαθεί τέτοια ευκαιρία.

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια- συγγραφέας