Στο ραντεβού του Σαββάτου της 8ης του Φλεβάρη ήμασταν εκεί. Κι εάν μας μετρήσουν σωστά, πάλι λάθος θα κάνουν, γιατί η οργή του λαού δεν μετριέται
Ήμασταν όλοι εκεί το Σάββατο 8 Φεβρουαρίου, μπροστά από το Υπουργείο Οικονομικών στη Λευκωσία, πιστοί στο ραντεβού που δώσαμε.
Εργάτες στις οικοδομές που άλλοι για ένα, άλλοι για δύο και άλλοι για τρία χρόνια είναι άνεργοι. Άνθρωποι που με τον ιδρώτα τους έκτισαν τη χώρα μας και που σήμερα είναι χωρίς μυστρί στο χέρι, χωρίς να μπορούν να ανέβουν τη σκαλωσιά, που παραμένουν χωρίς μεροκάματο...
Βροντερό, μαζικό και αγωνιστικό «παρών» έδωσαν οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας που βλέπουν με πόνο τους αγώνες τους για να ζήσουν μιαν ανθρώπινη ζωή στα γεράματά τους να τσακίζεται στις μυλόπετρες των τροϊκανών επιταγών και της κυβέρνησης Ν. Αναστασιάδη, που αποδέχεται χωρίς ενστάσεις την κάθε προσταγή τους. Εκεί ήταν και η μαθητιώσα, η φοιτητική και εργαζόμενη νεολαία που… δεν βλέπουν ευοίωνο το μέλλον τους, που βιώνουν τις πολιτικές λιτότητας της Τρόικας και της κυβέρνησης. Που βλέπουν τα όνειρά τους για μιαν αξιοπρεπή δουλειά να εξανεμίζονται, αφού η ανεργία και η αβεβαιότητα για το μέλλον τούς ταλανίζουν …
Το «παρών» τους έδωσαν και οι καταστηματάρχες, οι μικρομεσαίοι και οι βιοτέχνες που βλέπουν τις επιχειρήσεις τους να κλείνουν η μια μετά την άλλη. Άνθρωποι που με απόγνωση βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να χάνονται. Παρούσες, στη μεγαλειώδη εκδήλωση της 8ης Φεβρουαρίου 2014, ήταν και οι οικοκυρές που βλέπουν το περιβόητο καλάθι τους, που ο Πρόεδρος Αναστασιάδης τούς έταζε πως με τη δική του εκλογή θα ξεχείλιζε με αγαθά, τώρα με τις πολιτικές λιτότητας και ακρίβειας που υιοθετεί, να αδειάζει δραματικά.
Εκεί ήταν και οι εργάτες του πνεύματος, καθηγητές, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, που βλέπουν επίσης και τη δική τους ζωή να πισωδρομεί. Που διαπιστώνουν πως οι αξίες και τα ιδανικά απαξιώνονται, που βλέπουν τις δαπάνες για τον πολιτισμό να μειώνονται όπως μειώνονται και οι δαπάνες για κοινωνικές παροχές κατά 170 εκατομμύρια ευρώ.
Στη μεγάλη αυτή κινητοποίηση έδωσαν το «παρών» τους και οι πολύτεκνοι, που βλέπουν πως το κράτος, αντί να στηρίξει τις πολυμελείς οικογένειες, τους περικόπτει δαπάνες, με αποτέλεσμα τα παιδιά τους να τερματίζουν τις σπουδές τους πρόωρα.
Μαζί και αυτήν τη φορά οι αγρότες, που ολοένα και περισσότερο αδυνατούν να συνεχίσουν την καλλιέργεια της γης τους, γιατί η παραγωγή τους μένει αδιάθετη. Όλοι ήμασταν εκεί για να δηλώσουμε πως εμείς θέλουμε μια Ευρώπη της Αλληλεγγύης και όχι μια Ευρώπη των τραστ και των πολυεθνικών, όπου οι λίγοι απομυζούν τον κόπο και τον ιδρώτα των λαών.
Δηλώσαμε «παρών» γιατί μας τρομάζει ο καλπασμός της ανεργίας. Οι στατιστικές αναφέρουν πως ένας στους δύο Κύπριους νέους δεν έχει δουλειά, ενώ οι χρόνια άνεργοι αυξάνονται δραματικά. Αντιδρούμε γιατί η Δημόσια Υγεία έγινε προνόμιο των... λίγων. Ήμασταν όλοι εκεί γιατί μας ένωσε ο θυμός και η αγωνία για το αύριο. Η αγωνία για το μέλλον των παιδιών μας. Ήμασταν όλοι εκεί γιατί η κοινωνία -οι άνθρωποι που την αποτελούν- δεν μπορούμε να δεχτούμε τα σχέδια που εξυφαίνουν κάποιοι για εμάς και ερήμην μας...
Δεν μπορούμε να σταυρώνουμε τα χέρια και μοιρολατρικά να δεχόμαστε τις προσταγές της Τρόικας. Δεν σταυρώνουμε τα χέρια ούτε και τα σηκώνουμε ψηλά. Ανασκουμπωνόμαστε και προχωράμε… Στο ραντεβού του Σαββάτου της 8ης του Φλεβάρη ήμασταν εκεί. Κι εάν μας μετρήσουν σωστά, πάλι λάθος θα κάνουν, γιατί η οργή του λαού δεν μετριέται. Να 'ναι σίγουροι πως οργή λαού-οργή Θεού…
ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ
Μέλος Κ.Ε. ΑΚΕΛ
