Ιστορικά, μόνον οι χρησμοί του Μαντείου των Δελφών είχαν διαφορετικές αναγνώσεις. Πιστεύω ότι, αν το κοινό ανακοινωθέν το διαβάζαμε εμείς, οι απλοί πολίτες, χωρίς τις εξηγήσεις των συνταγματολόγων και των πολιτικών φωστήρων, θα είχαμε καταλάβει περίπου τα ίδια πράγματα, αντίθετα με αυτούς, που ενώ διαβάζουν το ίδιο κείμενο και τις ίδιες λέξεις, η ερμηνεία τους διαφέρει όπως η νύχτα με τη μέρα.

Όταν το διάβασα για πρώτη φορά, σε γενικές γραμμές το κατάλαβα, όταν άρχισα να τους παρακολουθώ στην τηλεόραση, δεν κατάλαβα τι κατάλαβα. Το να το ερμηνεύουν διαφορετικά οι Τούρκοι, το καταλαβαίνω, γιατί αν το ερμήνευαν το ίδιο με εμάς, το Κυπριακό θα είχε λυθεί προ πολλού.

Αν η ύπαρξης ενός κράτους μέλους της Ε.Ε. και του Ο.Η.Ε. εξαρτιόταν από ένα κοινό ανακοινωθέν, τότε όλη η δομή αυτών των οργανισμών θα ήταν υπό κατάρρευση και αμφισβήτηση. Οι πολίτες έχουν κουραστεί από τις τόσες αποτυχημένες συνομιλίες του παρελθόντος για μια λύση. Η νέα γενιά ονειρεύεται να ξυπνήσει ένα πρωί και η μόνη της σκέψη να είναι η εργασία της και πώς θα διαμορφώσει το μέλλον της, όπως προβληματίζεται όλη η πολιτισμένη Ευρώπη, και όχι να νιώθουν ότι όλα είναι ρευστά, σε μια τριτοκοσμική κατάσταση που εξακολουθεί να συντηρείται εδώ και μισόν αιώνα.

Το κοινό ανακοινωθέν είναι η εκκίνηση των συνομιλιών, απ' εκεί και πέρα, αν θα καταλήξουν σε μια λύση λειτουργική και θα γυρίσουμε σελίδα στην ιστορία του τόπου, μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Αυτή η ανούσια εσωτερική σύγκρουση και από οικονομολόγοι να μετατραπούμε όλοι σε συνταγματολόγους από τη μια μέρα στην άλλη, μόνο κωμικοτραγική μπορεί να ερμηνευτεί.

Το σύνδρομό μας να αναλύουμε το παρελθόν ή να μεταπηδούμε στο μέλλον, αγνοώντας το παρόν, καλλιεργεί τη διχόνοια που, όπως φαίνεται, δεν θεραπευτήκαμε από αυτό μας το κουσούρι. Το ότι διαφωνούμε ακόμα αναμεταξύ μας, μετά από τόσα χρόνια στο Κυπριακό, αποδεικνύει ότι δεν κάναμε ούτε ένα βήμα μπροστά.

Εμείς, οι απλοί πολίτες, το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε είναι να βρεθεί μια λύση λειτουργική και να ενωθεί ο τόπος ειρηνικά για τις επόμενες γενιές, γιατί οι γονείς μας, εμείς, αλλά όπως φαίνεται και τα παιδιά μας θυσιάστηκαν στον βωμό των αντιπαραθέσεων, της προσωπικής φιλοδοξίας, της αισχροκέρδειας, του ερασιτεχνισμού και των διαφορετικών ερμηνειών λέξεων. Φτάνει πια η φιλοσοφία και τα συνθήματα άλλων εποχών, όπως και οι ψευδοπατριωτισμοί. Είναι καιρός να δούμε ρεαλιστικά, με ενότητα και σύνεση πώς μπορούμε να διαπραγματευτούμε για μια Κύπρο που θα ήθελαν να ζήσουν οι επόμενες γενιές.

Ας αφήσουμε τις απειλές προς τους εαυτούς μας, ότι αυτή είναι η τελευταία μας ευκαιρία, γιατί το έχουμε ξανακούσει αυτό το τροπάριο. Ας συγκεντρωθούμε, με την ελπίδα ότι αυτήν τη φορά ίσως τα «βρουν», όχι γιατί ο λαός κουράστηκε και θα δεχτεί την όποια λύση, αλλά γιατί οι πολίτες αυτού του τόπου, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ωρίμασαν και αναζητούν ένα καλύτερο ευρωπαϊκό μέλλον. Το δικό τους μέλλον.