Υπήρχε μια εποχή που το Μουντιάλ δεν το βλέπαμε μόνο στην τηλεόραση.
Το κρατούσαμε στην τσέπη μας.
Κάθε πρωί, κάθε διάλειμμα, κάθε απόγευμα στη γειτονιά.
Το ταξίδι άρχιζε από το περίπτερο.
Με το χαρτζιλίκι σφιγμένο στο χέρι, αγοράζαμε ένα μικρό χάρτινο φακελάκι με κάρτες ποδοσφαιριστών για το άλμπουμ του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η στιγμή που το άνοιγες ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία.
Μήπως είχε μέσα τον Κρόιφ;
Τον Μπεκενμπάουερ;
Τον Κέμπες;
Τον Ρουμινίγκε;
Ή μήπως, για ακόμη μία φορά, τους ίδιους παίκτες;
Και τότε άρχιζε το πραγματικό Μουντιάλ.
«Τον έχω διπλό.»
«Μου λείπει.»
«Δίνω δύο για έναν.»
Οι ανταλλαγές γίνονταν στα διαλείμματα του σχολείου, στις αλάνες, στις γειτονιές και έξω από τα περίπτερα.
Όλοι ήξεραν ποιος είχε τις σπάνιες κάρτες.
Όλοι ήξεραν ποιος δεν τις αντάλλασσε με τίποτα.
Και όλοι ξεκινούσαν την κουβέντα με την ίδια ερώτηση:
«Ποιοι σου λείπουν;»
Το άλμπουμ γέμιζε αργά.
Κάθε νέα κάρτα ήταν μια μικρή κατάκτηση.
Κάθε κενό που έκλεινε έφερνε χαρά.
Και κανένα άλμπουμ δεν έμενε άψογο.
Οι γωνίες λύγιζαν.
Οι σελίδες γέμιζαν σημάδια.
Δίπλα στους αριθμούς υπήρχαν σημειώσεις με μολύβι.
«Το έχει ο ανιψιός μου ο Γιωργάκης!»
«Να το φέρει αύριο ο Τάντας!!»
«Ρώτα τον Σκόρδα. Νομίζω το έχει τετραπλό!! »
Το άλμπουμ δεν ήταν συλλεκτικό αντικείμενο.
Ήταν κομμάτι της παιδικής μας ζωής.
Και όταν τελείωναν οι ανταλλαγές, άρχιζε το πιο μεγάλο παιχνίδι.
Οι περίφημες «πιρίλιες».
Στα σκαλιά των σχολείων, στις αυλές και στα πεζοδρόμια, οι κάρτες έμπαιναν στη σειρά και γίνονταν το έπαθλο.
Με μια δυνατή κίνηση του χεριού προσπαθούσες να τις αναποδογυρίσεις ή να τις πετάξεις έξω.
Όποιος κέρδιζε…
Τις έπαιρνε.
Έτσι χάθηκαν αμέτρητοι Κρόιφ, Μπεκενμπάουερ, Κέμπες και Ζίκο.
Και έτσι δημιουργήθηκαν ιστορίες που, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, εξακολουθούν να λέγονται με το ίδιο χαμόγελο.
Το περίπτερο ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα κατάστημα.
Ήταν το σημείο συνάντησης της γειτονιάς.
Εκεί μαθαίναμε ότι «ήρθαν καινούργιες κάρτες».
Εκεί δίναμε ραντεβού.
Εκεί γίνονταν οι μεγαλύτερες ανταλλαγές.
Και πολλές φιλίες άρχισαν με μια απλή ερώτηση:
«Έχεις διπλό τον Κρόιφ;»
Οι νεότεροι ίσως δυσκολεύονται να το φανταστούν.
Δεν υπήρχαν εφαρμογές.
Δεν υπήρχαν διαδικτυακές ανταλλαγές.
Δεν υπήρχαν βίντεο με «pack opening».
Υπήρχε μόνο η αγωνία να ανοίξεις το χάρτινο φακελάκι.
Η μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού.
Η ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα βρεθεί ο παίκτης που έλειπε.
Ίσως τελικά να μη θυμόμαστε όλες τις φάσεις εκείνων των Μουντιάλ.
Θυμόμαστε όμως ποιος μας χάρισε την τελευταία κάρτα για να συμπληρωθεί το άλμπουμ.
Θυμόμαστε ποιος μας κέρδισε τον αγαπημένο μας παίκτη στις «πιρίλιες».
Και θυμόμαστε ότι κάποτε το Μουντιάλ δεν παιζόταν μόνο στα γήπεδα.
Παιζόταν στα περίπτερα.
Στα σχολικά προαύλια.
Στις γειτονιές.
Και πάνω στα σκαλιά.
Πηγές: Ιστορικές εκδόσεις άλμπουμ και καρτών του Παγκοσμίου Κυπέλλου των δεκαετιών 1970–1980, αρχειακό υλικό συλλεκτών και ιστορικές αναφορές στις εκδόσεις FKS και Panini.
* Ο Κρίστοφερ Πιτσιλλίδης είναι ιστοριοδίφης της συλλογικής μνήμης και ερευνητής ιστορικών τεκμηρίων.
