Η Κύπρος ζει από χθες το βράδυ και πάλι εφιαλτικές στιγμές. Μας θυμίζουν τις μέρες του «κουρέματος», του Eurogroup, και του πρώτου Όχι της κυπριακής Βουλής. Για άλλη μια φορά αποδεικνυόμαστε κατώτεροι των περιστάσεων για να «παίξουμε» τα κομματικά «παιγνίδια», βάζοντας υπεράνω τις προσωπικές ατζέντες και αντιπαλότητες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κόμματα και βουλευτές απέδειξαν ότι εκείνο που μετρά γι’ αυτούς δεν είναι η υπόθεση της Κύπρου και το συμφέρον του κυπριακού λαού αλλά οι προσωπικές φιλοδοξίες.

Και ομολογώ καλύτερα ένα «όχι» από το ΑΚΕΛ που στέκεται σταθερά υπέρ των αρχών του για τις ιδιωτικοποιήσεις - δεν έκρυψε ποτέ τη θέση του για το θέμα της αποκρατικοποίησης δημοσίων και ημιδημοσίων υπηρεσιών - παρά μια επιπόλαιη, παιδαριώδης απόφαση από ομάδα βουλευτών για να το «παίξουν» αντάρτικο μέσα στο κόμμα τους.

Δυστυχώς, και το λέω με βαριά καρδιά, όσα κι αν πάθαμε και όσα κι αν πάθουμε, δεν βάζουμε μυαλό. Γιατί υπεράνω της πατρίδας και του τόπου έχουμε τα προσωπικά και κομματικά μας «πιστεύω» και τις βεντέτες μας...

Αυτή τη στιγμή η πατρίδα διέρχεται μια νέας κρίσης. Είμαι σίγουρη πως στο τέλος θα πρυτανεύσει η λογική και ο σώφρων νους και θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο, που ουσιαστικά δεν αποκρατικοποιεί τους οργανισμούς, αλλά θέτει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν οι αποκρατικοποιήσεις.

Οι δηλώσεις του Υπουργού Οικονομικών κ. Χάρη Γεωργιάδη για τους κινδύνους που δημιουργεί η καταψήφιση του νομοσχεδίου δεν πρέπει να θεωρηθούν ούτε μπαμπούλας ούτε γίνονται για χάρη συζήτησης και εκφοβισμού. 

Το επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά. Ούτε εγώ θα ήθελα τις σκληρές πολιτικές της Τρόικας, ούτε νομίζω κανένας άλλος, είτε αυτή λέγεται Κυβέρνηση, είτε Υπουργείο Οικονομικών ή ακόμη και τα κόμματα που τάχθηκαν υπέρ του νομοσχεδίου.

Το νομοσχέδιο όπως και άλλα που θα ακολουθήσουν, και πολύ φοβάμαι θα έχουν την τύχη που είχε και το χθεσινό, είναι απόρροια της δανειακής σύμβασης που υπέγραψε η Κυπριακή Δημοκρατία με τους δανειστές των οποίων τη βοήθεια, τη στήριξη και τα λεφτά ζητήσαμε για να μην καταρρεύσουμε οικονομικά.

Το Μνημόνιο, όσο κι αν δεν μας αρέσει να το αγγίζουμε, να το επικαλούμαστε και να το υλοποιούμε, δεν είναι θέμα ούτε προς διαπραγμάτευση, ούτε προς συζήτηση για βελτιώσεις ούτε για να το χρησιμοποιούμε και να βγάζουμε προς τα έξω τον λαϊκισμό μας.

Πολλοί, ατεκμηρίωτα και για χάρη αλίευσης ψηφοφόρων,  προβάλλουν συνεχώς το επιχείρημα απεγκλωβισμού από τη δανειακή σύμβαση και τα σκληρά μέτρα που μας επιβάλλονται ή απαιτούν διαπραγματεύσεις ή ακόμη και να το παίζουμε μάγκες. Κανένας δεν θέλει να …ξεγυμνώνεται και να υποτάσσεται αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική και άλλη επιλογή, είμαστε υποχρεωμένοι να εφαρμόσουμε αυτά που απαιτούνται.

Το καίριο ερώτημα που υποβάλλω καθημερινά σε όλους εκείνους – ακόμη κι αν δέχομαι πυρά – είναι:«Πού ήσασταν τον καιρό που απολύονταν οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα, μειωνόταν το μισθολόγιο των χαμηλά εργαζομένων του δημοσίου, που κατέρρεαν η μια μετά την άλλη οι μικρές επιχειρήσεις και ο κόσμος πήγαινε γραφείο και του έδιναν μια επιστολή απόλυσης; Πού ζούσατε το 2011, 2012 και 2013 όταν άρχισε η κρίση, όταν κορυφωνόταν σιγά - σιγά και όταν το «κούρεμα» ήταν η χαριστική βολή για τον τόπο;». 

Όλοι απαιτούν την κάθαρση στα χρηματοοικονομικά ιδρύματα, εκεί που συνέβαιναν πολλά και έτρωγαν με «χρυσά κουτάλια». Όλα παίρνουν τον δρόμο τους και κανένας δεν μπορεί να σταματήσει τη δικαιοσύνη, όταν και όποτε, οι υποθέσεις εκείνων που συμμετείχαν στην καταστροφή του τόπου καταλήξουν ενώπιον δικαστηρίων.

Αυτή τη στιγμή, όμως, έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη πρόκληση την οποία οφείλουμε να διαχειριστούμε με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και κυρίως ωριμότητα. Πού είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι αρχηγοί των κομμάτων;

Το θέμα της οικονομίας πρέπει να αντικριστεί συλλογικά και όχι κομματικά και γι’ αυτό όλοι όφειλαν – έστω και τώρα – να το αγκαλιάσουν υπεράνω κομματικών σκοπιμοτήτων. Όταν το κράτος κινδυνεύει, κανένας δεν έχει την πολυτέλεια να κρύβεται πίσω από τις ατάκες, δήθεν, για την προστασία των εργαζομένων και των καλώς νοουμένων συμφερόντων του τόπου.

Εκτός κι αν έχει το θάρρος, την τόλμη και το πολιτικό σθένος να πει στον κυπριακό λαό ως άλλως Χαρίλαος Τρικούπης: «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Στην περίπτωση της Κύπρου, δυστυχώς επτωχεύσαμεν από πολιτικούς και κόμματα που θυσιάζουν τον λαό και τους πολίτες για τις κομματικές και προσωπικές προτεραιότητες.