Ανοικτή συζήτηση με τίτλο «Ενημέρωση γονέων = ενδυνάμωση παιδιών», στο Σκαλί Αγλαντζιάς, σε συνεργασία με τον Δήμο Αγλαντζιάς, έδωσε την ευκαιρία σε τρεις απόφοιτους του προγράμματος της κλειστής θεραπευτικής κοινότητας «Αγία Σκέπη», να μιλήσουν για την εμπειρία της πολύχρονης χρήσης «σκληρών» ναρκωτικών, ηρωίνης και κοκαϊνης και του αγώνα για την απεξάρτησή τους. Την Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014, ο Στέλιος, ο Άντρος και ο Χρίστος, με ηλικίες μεταξύ 35-40 χρόνων, στην παρουσία της Επιστημονικά Υπεύθυνης του προγράμματος Τίνας Παύλου και σε μια «ανάκριση» σχεδόν δύο ωρών, απάντησαν με προθυμία δεκάδες ερωτήσεις για το πώς βίωσαν τα ναρκωτικά από την τρυφερή ηλικία των 13-14 χρόνων. Ακολουθεί μικρό απόσπασμα.

Για να μην επανέλθουν στη χρήση

-Ποιες είναι οι άμυνές σας τώρα που σταματήσατε τη χρήση, ώστε να μην επανέλθετε σε αυτήν;
Άντρος: «Χρησιμοποιούμε αυτά που μάθαμε στην Αγία Σκέπη. Έχουμε όρια και δεν αφήνουμε τον εαυτό μας εκτεθειμένο».
Χρίστος: Είμαστε κοντά στον κύκλο της Αγίας Σκέπης, βάζουμε σε εφαρμογή όσα μάθαμε, μάθαμε να μιλούμε και να εκφραζόμαστε…Όταν νιώθουμε ευάλωτοι, δεν πάμε σε μέρη που υπάρχει κίνδυνος. Έχω τη γυναίκα μου, ή τον φίλο μου, που μιλά την ίδια γλώσσα με μένα…».
Στέλιος: «Μέσα από ένα πρόγραμμα, αποκτήσαμε κάποιες δεξιότητες. Πολλές φορές στην καθημερινότητά μου, μου έρχεται η επιθυμία για χρήση. Έμαθα όμως και κάνω λίγη υπομονή. Έμαθα να εκφράζομαι και να λέω τα προβλήματά μου. Έμαθα ότι όταν βγάλω από μέσα μου τις σκέψεις μου, είναι καλύτερα από το να τις αφήνω και να τις τρέφω και να μπαίνω σε ένα φαύλο κύκλο εμμονών, που θα έχει κατάληξη τη χρήση. Τελειώσαμε το πρόγραμμα, είμαστε απόφοιτοι, αλλά ζητούμε ακόμα βοήθεια από ειδικούς που είναι στο πρόγραμμα.

Τώρα νιώθουν ευγνωμοσύνη

- Ποια ήταν τα συναισθήματά σας, όταν οι γονείς σας, ήταν πιο αυστηροί απέναντί σας, ενόσω ήσασταν στη χρήση και πώς νιώθετε σήμερα γι’ αυτό;
Στέλιος: «Αν υπάρχει σωστή επικοινωνία μεταξύ γονιών και του χρήστη ή πρώην χρήστη, θα ξέρει ότι έχει κάποιον που νοιάζεται. Η πρώτη που έκανε νόημα σε μένα, ήταν η μάνα μου. Πρόσεξα μεγάλη διαφορά στη συμπεριφορά της απέναντί μου, από τότε που πήγαινε στο Σταθμό στην Αγία Σκέπη, για να με βοηθήσει. Έβρισκε καλύτερο τρόπο για να επικοινωνούμε, άρχισε να με ακούει κι έτσι την άκουγα κι εγώ, ενώ σταμάτησε να με πιέζει για θέματα που δεν άντεχα».
Άντρος: «Τα ναρκωτικά είναι πιο δυνατά από το καθετί – από την οικογένεια, από τους φίλους…σίγουρα όταν έρθει κάποιος να σου πάρει το “πιώμα” σου, θα τον βάλεις απέναντί σου. Μετά που τέλειωσα το πρόγραμμα και κατάλαβα ότι απεξαρτήθηκα και έδιωξα τη χρήση από πάνω μου, νιώθω ευγνωμοσύνη για τους δικούς μου ανθρώπους».
Χρίστος: «Εγώ ένιωθα άσχημα για τον εαυτό μου, ενώ ήμουν στη χρήση. Έφτασα σε ένα σημείο που η αυστηρή συμπεριφορά της μάνας μου απέναντί μου, ήταν επιπλέον κίνητρο για να πάρω την απόφαση να σταματήσω. Σίγουρα στενοχωριόμουν γιατί την έφερνα σε αυτή τη δύσκολη θέση, ήταν μια ταλαιπωρία και για τους δυο μας… και εγώ μόνο ευγνωμοσύνη νιώθω τώρα, γι’ αυτήν...».