H τρομερή δυσφορία, η αβεβαιότητα, η απαισιοδοξία και γενικότερα το αρνητικό κλίμα που έχει προκαλέσει η «παγκόσμια οικονομική κρίση», έχει γίνει δυστυχώς και κακώς μέρος της ζωής μας. Ιδιαίτερα ανησυχητικές διαστάσεις παίρνει κυρίως στις τάξεις της νεολαίας, η οποία δικαιολογημένα σε κάποιο βαθμό, νιώθει προδομένη από αυτούς οι οποίοι υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να της δίνουν προοπτική και όχι όλα τα πιο πάνω. Όμως, θα ήθελα να θέσω το όλο ζήτημα σε μια διαφορετική διάσταση, ελπίζοντας να μεταφέρω σε σας μια νότα αισιοδοξίας, ή αν θέλετε δύναμη.

Τί είναι η κρίση;

Πρώτα από όλα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η κρίση δεν είναι οικονομική, παρόλο που πολλοί προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως τέτοια. Το θέμα της οικονομίας είναι κομμάτι της κρίσης. Κρίση αντιμετωπίζει η κοινωνία, η πολιτεία και οι θεσμοί γενικότερα. Αλλά κυρίως ο ανθρώπινος νους.

Τα αίτια

Επιτρέψτε μου να έχω την εντύπωση, ότι τα αίτια της κρίσης είναι βαθιά, σκοτεινά και σε καμία περίπτωση θέμα ανικανότητας των κυβερνήσεων όπως συχνά αφήνεται να νοηθεί. Πραγματικά πιστεύω ότι πίσω από όλα υπάρχουν σκοπιμότητες, οι οποίες όταν θα έρθει η ώρα θα διαφανούν. Δεν εξηγούνται διαφορετικά οι συμπτώσεις σε διάφορες χώρες του κόσμου. Το σκάνδαλο των αξιογράφων για παράδειγμα, ταρακούνησε τόσο την κυπριακή κοινή γνώμη, όσο και την ισπανική. Και στις δύο περιπτώσεις ο απολογισμός είναι πανομοιότατος και οι ηθικοί αυτουργοί...οι τράπεζες. Ας αφήσουμε όμως καλύτερα τις εξελίξεις να μας δώσουν απαντήσεις...

Όμως, ας μην τα ρίχνουμε όλα στα αρπαχτικά των τραπεζών, στις διεφθαρμένες κυβερνήσεις και στα υπόλοιπα. Όλοι ανεξαιρέτως έχουν βάλει το χεράκι τους για να είμαστε εδώ που είμαστε σήμερα.

Στην Κύπρο για παράδειγμα, όλοι ήθελαν να γίνουν δάσκαλοι, καθηγητές και δημόσιοι υπάλληλοι. Το «Cyprus Dream” του δημοσίου. Δεν θέλω να αναφερθώ και πάλι στους γνωστούς τρόπους με τους οποίους προσπαθούν μέχρι σήμερα να το επιτύχουν.

Όπως η φύση τιμωρεί την ανθρωπότητα για την αχαριστία που της επέδειξε, έτσι και η οικονομία όντας ζωντανός οργανισμός, μας τιμωρεί για όλα αυτά σήμερα.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ

Η ανεργία αποτελεί την μάστιγα της εποχής προκαλώντας αλυσιδωτές και επώδυνες επιπτώσεις γενικότερα στην κοινωνία. Παράλληλα, δίνεται η εντύπωση ότι δεν μπορούμε να την νικήσουμε και η πλειοψηφία των ανθρώπων απλά αποδέχονται τη μοίρα τους και γίνονται έρμαιο της κατάστασης.

Αυτό αποτελεί μέγα σφάλμα και καταδίκη για τους ίδιους. Αυτό επειδή, ακόμα και αν βρουν δουλειά, θα λειτουργήσουν με τη λογική ότι, τουλάχιστο έχω δουλειά, κάτι το οποίο πολλοί εργοδότες εκμεταλλεύονται.

Τα δε συνδικάτα, αποδεικνύουν με τον πιο έμπρακτο τρόπο, ότι είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να υπερασπιστούν τους εργαζόμενους.

Στους μεν άνεργους, υποψήφιοι, πρόεδροι, υπουργοί, βουλευτές κτλ κτλ, υπόσχονται δουλειές...μα δουλειές δεν βλέπουμε. Κάθε άλλο, η ανεργία αυξάνεται.

Πώς αντιδρούμε;

Η λογική λέει το εξής: Αφού οι άλλοι δεν μπορούν να με βοηθήσουν, τότε από μόνος μου, πρέπει να αναλάβω πρωτοβουλία για να βοηθήσω τον εαυτό μου.

Η κρίση θέλει ενεργούς πολίτες και δημιουργικά μυαλά. Κακώς αφεθήκαμε στο έλεος των εξελίξεων. Κακώς δίνουμε άλλοθι στην κρίση. Κακώς ρίχνουμε το φταίξιμο στους πάντες και τα παρατάμε.

Αφού η πολιτεία αποτυγχάνει να μας προστατέψει, πρέπει οι ίδιοι να προστατέψουμε τους εαυτούς μας.

NAI EIMAΣΤΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!

Αφού δεν μου βρίσκουν δουλειά, δημιουργώ μια δική μου. Αφού δεν υπάρχει ρευστό, ανοίγομαι μέχρι εκεί που φτάνουν οι δυνατότητες μου.

Σήμερα ο καθένας δίνει τη δική του μάχη. Για πολλούς είναι μάχη επιβίωσης των ιδίων ή των οικογενειών τους. Οι μάχες όμως υπάρχουν για να κερδίζονται και να χάνονται. Οπότε σε μεγάλο βαθμό η έκβαση είναι στο χέρι του καθενός. Ακόμη και η αποτυχία, μας διδάσκει πολλά.

Καλό κουράγιο ενόψει των δύσκολων καιρών που έρχονται.

[email protected]