Την πρώτη και τελευταία φορά μέχρι σήμερα που η Βραζιλία φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κυπέλλου καταγράφηκαν δεκάδες περιστατικά αυτοκτονίας, αφού οι οικοδεσπότες δεν άντεξαν την ταπεινωτική ήττα-σοκ από την Ουρουγουάη, στο κατάμεστο από 200.000 Βραζιλιάνους «Μαρακανά»!  Η δίψα των Βραζιλιάνων να κατακτήσουν το πρώτο εντός έδρας Μουντιάλ (και συνολικά 6ο) και να πάρουν εκδίκηση από τον... εαυτό τους, είναι δεδομένη και τεράστια. Αυτήν τη φορά, όμως, ενδεχόμενη αποτυχία δεν αναμένεται να προκαλέσει κύμα αυτοκτονιών, όπως έγινε εκείνον τον  μαύρο Ιούλιο του 1950. Οι Βραζιλιάνοι ξέρουν πως αυτήν τη φορά ο ανταγωνισμός θα είναι πολύ μεγαλύτερος, ενώ και η δική τους ομάδα κάθε άλλο παρά άτρωτη παρουσιάζεται όπως σε αρκετά Μουντιάλ του παρελθόντος.

Στα γήπεδα της Βραζιλίας θα είναι παρούσες όλες οι χώρες που στέφθηκαν πρωταθλήτριες κόσμου στα 83 χρόνια ιστορίας του θεσμού και οι πλείστες παρουσιάζονται σαν φαβορί για να προσθέσουν άλλο ένα χρυσό αγαλματίδιο στη συλλογή τους. Βραζιλία, Ισπανία, Γερμανία, Αργεντινή και η πάντα υπολογίσιμη Ιταλία έχουν τον πρώτο λόγο, ωστόσο, σε αντίθεση με τις προηγούμενες 2-3 διοργανώσεις, πολλές ομάδες παρουσιάζονται ισχυρές και απαιτητικές, κάνοντάς μας να αισιοδοξούμε ότι θα παρακολουθήσουμε το καλύτερο, το πιο αμφίρροπο και πιο θεαματικό Μουντιάλ του 21ου αιώνα!

 

Ομάδες έτοιμες για όλα!

Πέρα από τα πιο πάνω φαβορί, αλλά και χώρες όπως οι Ολλανδία, Πορτογαλία, Αγγλία, υπάρχουν ακόμα 3-4 ομάδες, οι οποίες είναι ικανές για να πετύχουν πολλά πράγματα, και γιατί όχι να κατακτήσουν το τρόπαιο! 

Όπως για παράδειγμα η Ουρουγουάη, η οποία άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στο Μουντιάλ του '10, κατακτώντας την 4η θέση. Εντάξει, μπορεί ο Φορλάν στα 35 του να μην είναι σε θέση να επαναλάβει όσα απίστευτα έκανε στα γήπεδα της Ν. Αφρικής, μεγάλωσαν όμως οι τότε νεαροί και άπειροι από μεγάλες διοργανώσεις Σουάρεζ και Καβάνι. Η τριάδα αποτελεί ένα φονικό όπλο στα χέρια του Όσκαρ Ταβάρεζ, ωστόσο η πραγματική δύναμη των «σελέστε» είναι το ισορροπημένο ρόστερ, η εμπειρία και φυσικά η χημεία και το καλό κλίμα, που κατάφερε να χτίσει ο 66χρονος πλέον τεχνικός στα 7-8 χρόνια παρουσίας του. 

Η Κολομβία επιστρέφει μετά από 16 χρόνια στη μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου, έχοντας, κατά την άποψή μου, το καλύτερο ρόστερ στην ιστορία της. Δεν ξέρω αν ο 22χρονος Χάμες Ροντρίγκες θα δικαιώσει αυτούς που τον έχρισαν διάδοχο του  Βαλντεράμα ή αν ο Τζάκσον Μαρτινεζ μπορεί να συγκριθεί με τον Φαουστίνο Ασπρίγια, ωστόσο οι δυο τους μαζί με τον φοβερό και τρομερό Φαλκάο (και κατά δεύτερο λόγο τους «Ιταλούς»  Γκουαρδάδο και Γκουαρίν) συνθέτουν μια φοβερή επιθετική γραμμή, ικανή για όλα. Αν δεν είχαν κάποιες χτυπητές αδυναμίες στη άμυνα και τον «άσο»,  ίσως να μιλούσαμε για άλλα πράγματα.

Ομάδα έτοιμη για όλα είναι και η Χιλή. Διαθέτει ένα πολύ καλό και δεμένο σύνολο, ρόστερ γεμάτο ταλέντο και έναν προπονητή, τον 53χρονο Αργεντινό Χόρχε Σαμπαόλι, ο οποίος κατάφερε να εμπνεύσει τους παίκτες του και να παίρνει από αυτούς το 100%. Εάν σε αυτά προσθέσουμε και τον Αλέξις Σάντσες, ο οποίος εξελίσσεται στον μεγάλο ηγέτη των «ρόχας», τότε ενώπιόν μας έχουμε μια ομάδα που μπορεί να κάνει τη μεγάλη έκπληξη. Ο άσος της Μπαρσελόνα, πάντως, δήλωσε πρόσφατα πως αυτός και οι συμπαίκτες του πάνε στη Βραζιλία για να σηκώσουν το τρόπαιο!

Για το τέλος, αφήσαμε το φοβερό Βέλγιο. Για το συγκρότημα που Μαρκ Βίλμοτς θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε χιλιάδες λέξεις για να αναφερθούμε στο θαύμα των «κόκκινων διαβόλων» και πώς κατάφεραν να χτίσουν από το μηδέν την πιο ισχυρή ομάδα στην ιστορία τους. Θα αφήσουμε, όμως, τα τρομερά παιδιά του Βελγίου να μιλήσουν στα γήπεδα της Βραζιλίας.