Σε 12 μήνες η Βραζιλία θα φιλοξενήσει το 20ό Παγκόσμιο Κύπελλο και ένα βασικό ερώτημα είναι κατά πόσο η «σελεσάο» μπορεί να κατακτήσει για 6η φορά την κορυφή του ποδοσφαιρικού πλανήτη. Από το 2002, όταν οι Βραζιλιάνοι απέκτησαν το παρατσούκλι «pentacampeones» (πέντε φορές πρωταθλητές), άλλαξαν πολλά στο ποδόσφαιρο. Από μόνο του το ατομικό ταλέντο δεν είναι πλέον αρκετό για να φέρει την επιτυχία, αν δεν συνοδεύεται από ομαδική τακτική και αγωνιστική πειθαρχία. Το πρώτο και πιο τρανό παράδειγμα -σε επίπεδο εθνικών ομάδων- ήταν το θαύμα της Ελλάδας το 2004 και πιο πρόσφατο η αήττητη πορεία της Νέας Ζηλανδίας στο Μουντιάλ του 2010!

Ακόμα και σε μια εποχή όπου η τακτική είναι το Α και το Ω, περιμέναμε από τη Βραζιλία να εξισορροπήσει τις αδυναμίες της στον συγκεκριμένο τομέα με το ταλέντο και το ειδικό βάρος της φανέλας της. Ό,τι έκανε δηλαδή εδώ και δεκαετίες. Τα τελευταία χρόνια, όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι κτυπητές αδυναμίες στο κομμάτι τής (επιθετικής) τακτικής, σε συνδυασμό με το ανεπαρκές ταλέντο, κυρίως επιθετικά, ήταν ένας από τους σημαντικούς λόγους που έφεραν την κατρακύλα της στην παγκόσμια κατάταξη της FIFA, αφού σήμερα βρίσκεται στη χαμηλότερη θέση που βρέθηκε ποτέ: την 22η!

Και να μη θέλουμε να θυμηθούμε και να συγκρίνουμε πρόσωπα και καταστάσεις, δεν μας το επιτρέπει η παρουσία επιθετικών όπως οι Φρεντ και Χουλκ ή των Φαμπιάνο και Αντριάνο στο πρόσφατο παρελθόν. Όταν η Βραζιλία κατέκτησε Μουντιάλ με επιθετικούς όπως οι Ρονάλντο - Ριβάλντο (2002), Ρομάριο - Μπεμπέτο (1994), όταν χάρισε στιγμές μαγείας με τους Πελέ, Γκαρίντσα, Ριβελίνο και άλλων στη χρυσή εποχή 1958-70 ή ακόμα και το 1982 με τους Ζίκο, Σόκρατες, Φαλκάο, οι οποίοι έμειναν στην ιστορία σαν μέλη ίσως της καλύτερης Εθνικής ομάδας που δεν κατέκτησε τον τίτλο, δεν μπορεί παρά να σε πιάνει μια μελαγχολία παρακολουθώντας τη Βραζιλία των τελευταίων χρόνων.

Το Μουντιάλ, λοιπόν, επιστρέφει στη χώρα της Σάμπας μετά από 64 χρόνια και δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν το γεγονός σαν μια ευκαιρία για τη "σελεσάο" να σβήσει τις μνήμες από την τραγωδία του 1950, όταν έχασε στον τελικό του Μαρακανά από την Ουρουγουάη. Δυνατότητες και πιθανότητες υπάρχουν, θα χρειαστεί όμως να γίνουν πάρα πολλά μέσα στους επόμενους 12 μήνες και αυτήν τη στιγμή η μπάλα είναι στα πόδια του Φελίπε Σκολάρι. Ίδωμεν...