Περιμένοντας τις τελευταίες εβδομάδες την ολοκλήρωση των εργασιών για να βγει στο διαδίκτυο η ενότητά των blogs, πέρασαν από το μυαλό μου πολλά θέματα με τα οποία θα μπορούσα να καταπιαστώ σε αυτή την πρώτη μου ανάρτηση. Άλλωστε, η τοπική και διεθνή αθλητική επικαιρότητα μας προσφέρει καθημερινά μπόλικη τροφή για σκέψη και σχόλια, ενώ το κυπριακό ποδόσφαιρο ειδικότερα αποτελεί, δυστυχώς, μόνιμη πηγή προβληματισμού για όσους ασχολούνται μαζί του.

 

Στα περίπου 25 χρόνια που ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, είτε παρακολουθώντας είτε παίζοντας και τα τελευταία χρόνια ζώντας το από το πόστο του αθλητικού συντάκτη, έμαθα να ακούω πολλά και να πιστεύω λίγα, καθώς και να βλέπω λίγα και να καταλαβαίνω πολύ περισσότερα. Επίσης, στα λίγα χρόνια που έπαιξα ποδόσφαιρο και, κυρίως, στο διάστημα των οχτώ χρόνων που υπηρετώ την αθλητική δημοσιογραφία, κατάφερα να απομυθοποιήσω πολλά πράγματα και να αλλάξω τον τρόπο σκέψης μου και αντιμετώπισης των πραγμάτων. Αυτό που ευτυχώς δεν άλλαξε, είναι η αγάπη μου για το άθλημα και η μαγεία που συνοδεύει την κάθε στιγμή που παρακολουθώ την στρογγυλή θεά να κάνει τα…τερτίπια της, είτε από τις στις εξέδρες είτε μπροστά από μια τηλεόραση.

 

Στην πορεία διαπίστωσα ακόμα κάτι, για το οποίο είμαι απόλυτος. Σε καμία περίπτωση δεν αξίζει τον κόπο να τσακωνόμαστε μεταξύ μας, να χαλάμε την υγεία μας και αρκετές φορές να θέτουμε ακόμα και σε κίνδυνο τις ίδιες μας τις ζωές για αυτό το ρημάδι που ονομάζεται κυπριακό ποδόσφαιρο. Τα επιχειρήματα που μπορώ να παραθέσω για να σας πείσω περί τούτο είναι πολλά και αυτό θα επιχειρήσω να κάνω κατά τακτά χρονικά διαστήματα μέσα από το χώρο που μου παραχωρείται. Μέχρι τότε, να είστε όλοι καλά…