Δεν ήμουν ποτέ καλός στους αποχαιρετισμούς. Έχω την τάση να συνδέομαι με τους ανθρώπους πέραν του «φυσιολογικού» γεγονός που κάθε φορά που πρέπει να μπω σε αυτή την διαδικασία, να είναι ωσάν να χάνω ένα λιθαράκι της ύπαρξης μου. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που είναι ένα από τα πιο ανέλπιστα δώρα που μου επεφύλαξε η ζωή. Η αδελφή που ποτέ δεν είχα και απέκτησα ένα πρωϊνό της 30^ης Νοεμβρίου του 1992 ανήμερα της γιορτής του Αποστόλου Ανδρέα. Ο καρπός του δεύτερου γάμου του μακαρίτη του πατέρα μου, ο οποίος μετά από μια πολυτάραχη ζωή βρήκε το λιμάνι που του άξιζε. Άσχετα αν λίγα χρόνια μετά η μοίρα του έπαιξε άσχημο παιχνίδι…

Εκείνο το πρωϊνό λοιπόν…όντας μαθητής της Δευτέρας Γυμνασίου θυμάμαι τον εαυτό μου να ζωγραφίζει με μανία στο μάθημα της Τέχνης. Μέχρι την ώρα που ο πατέρας μου μπήκε στην τάξη και με χαμόγελο με κάλεσε να πάρω την μαθητική μου τσάντα για να φύγουμε καθώς αυτό που περιμέναμε με αγωνία για 9 μήνες είδε το πρώτο φως του ήλιου. Η Σοφία μας. Εκείνο το πλασματάκι με τα παράξενα αλλά πανέμορφα μάτια που άλλαξε τις ζωές όλων μας. Ο συνδετικός κρίκος ανθρώπων από δύο οικογένειες που έγιναν μία. Τα χρόνια πέρασαν και το κοριτσάκι μεγάλωνε έχοντας για ασπίδα την αγάπη όλων όσοι την περιτριγύριζαν. Ήταν το ομορφότερο λουλούδι του κήπου μας. Ο χαμός του πατέρα μας την βρήκε σε μια κρίσιμη ηλικία. 14 μόλις ετών. Η σχέση που είχαν μεταξύ τους μοναδική. Δεν ήθελες και πολλά να καταλάβεις ότι η αδυναμία δεν ήταν μονόπλευρη αλλά αμφίδρομη. Η προσωποποίηση της έννοιας «χημεία». Άλλωστε εκείνο το πρωϊνό που ο πατέρας μας χαροπάλευε, επέλεξε ν’ άνοιξει τα φτερά της ψυχής του για το μεγάλο «ταξίδι» μόνο όταν έφτασε στο Νοσοκομείο η Σοφία μας. Άνοιξε τα μάτια του, την είδε και «πέταξε». 

Τα χρόνια πέρασαν με τον χρόνο ν’ απαλύνει μεν τον πόνο αλλά όχι τις πληγές. Η Σοφία μου με απίστευτη ωριμότητα ολοκλήρωσε το σχολείο με άριστα και έφυγε για τις σπουδές της στην Αγγλία. Έπειτα από 4 χρόνια επιτυχημένων σπουδών επέστρεψε για «πάντα» στην Κύπρο ως δικηγορίνα, επιχειρώντας δειλά δειλά να φτιάξει τη ζωή της στην Κύπρο. Ώσπου πριν από λίγες μέρες μας έριξε την «κεραμίδα»: «Αποφάσισα να φύγω από την Κύπρο και να βρω δουλειά στις Βρυξέλλες». Δεν θέλει και πολύ το «γιατί» να βρει την απάντηση του. Η Σοφία είναι ένα από τα χιλιάδες νέα παιδιά που συνειδητοποιούν ότι οι ευκαιρίες που προσφέρουν άλλες χώρες για ένα καλύτερο αύριο είναι πολύ περισσότερες από αυτές της γης που τους γέννησε.

Σήμερα λοιπόν «αποχαιρετώ» την Σοφία μου. Το κοριτσάκι βγάζει οριστικά τα «κοτσιδάκια» και με μια βαλίτσα στο χέρι ξεκινά την αναζήτηση του δικού της αύριο. Θα πω ψέματα αν το «παίξω» μάγκας ότι δε λυπάμαι για την φυσική απουσία. Όμως εκεί είναι που μετρά η δύναμη της ψυχής. Αυτής που δε λογαριάζει χιλιόμετρα και αποστάσεις…

Σοφία μου κάθε καλό, σε λατρεύω και σ’ ευχαριστώ (ξέρεις εσύ)  

P.S. Ραντεβού στην Grand Place