Εκπτώσεις! Μια λέξη που ίσως είναι πιο επίκαιρη από ποτέ! Όχι μόνο γιατί όντως είναι περίοδος εκπτώσεων αλλά και για πολλά άλλα…
Αυτό σκεφτόμουν προχθές μετά από μια βόλτα στα καταστήματα. Παρόλο που δεν έχω μπει ποτέ στη διαδικασία να κάνω καταγγελία στον Σύνδεσμο Καταναλωτών νομίζω πως κακώς δεν το έπραξα- όπως πράττει πολύς κόσμος και μπράβο του- αφού κάποια καταστήματα με έκαναν να αισθανθώ ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη μου.

Όταν εδώ και καιρό έχεις βάλει στο μάτι ένα ζευγάρι παπούτσια που κοστίζουν κάτι παραπάνω από 100 ευρώ αλλά δεν σου περισσεύουν χρήματα για να τα αγοράσεις, το λογικό είναι να περιμένεις τις εκπτώσεις. Τι γίνεται όμως όταν οι εκπτώσεις έρχονται, εσύ πας στο κατάστημα που κατά τ’ άλλα έβαλε εκπτώσεις 50% και τα παπούτσια αντί για 50 κοστίζουν 72 ευρώ; Αρνείσαι να γίνεις κορόιδο αλλά ούτε και να τα βάλεις με την πωλήτρια που κάνει απλά τη δουλειά της και έτσι αποφασίζεις να φύγεις.

Το αποκορύφωμα βεβαίως ήταν όταν σ’ ένα άλλο κατάστημα, μια μπλούζα που είχα αγοράσει σε προηγούμενες εκπτώσεις, βρισκόταν στην κατηγορία «νέες παραλαβές» στη διπλάσια τιμή!
Εκπτώσεις σου λέει μετά…  Ευτυχώς τουλάχιστον πέρα από κάποιους καταστηματάρχες που μας περνάνε για κορόιδα και τους αξίζει η καταγγελία μας, κάνοντας μια βόλτα είδα πως αρκετά καταστήματα, έβαλαν πραγματικές εκπτώσεις για κάθε τσέπη. Πάλι καλά!

Καθ’ οδόν για το σπίτι, μου’ χε κολλήσει η λέξη.. «εκπτώσεις»! Σκεφτόμουν πως ναι, κάποιοι όντως μας κοροϊδεύουν και δε μας αρέσει. Το ίδιο όμως δεν αναγκαζόμαστε να κάνουμε και μεις στον εαυτό μας με τις παρούσες συνθήκες; Εκπτώσεις στα θέλω μας, στις επιλογές μας, στις αποφάσεις μας, στις προτιμήσεις μας..
Οι κακές συγκυρίες ακολούθησαν η μια την άλλη και τώρα απειλούν να μας καθηλώσουν, να μας κάνουν να αρνηθούμε όλα όσα ονειρευτήκαμε προδίδοντας τα θέλω μας και κάνοντας εκπτώσεις σ’αυτά που πραγματικά αγαπάμε, κοροϊδεύοντας τους εαυτούς μας.
«Δεν υπάρχουν δουλειές και άρα αναγκάζομαι να κάνω ότι βρω για να επιβιώσω ακόμα κι αν πληρώ τα προσόντα για κάτι πολύ καλύτερο»! «Δεν υπάρχουν πραγματικοί φίλοι πια και άρα αναγκάζομαι να αναλώνομαι σε συζητήσεις χωρίς ουσία με ευκαιριακές παρέες». «Δεν υπάρχουν γυναίκες ή άντρες (ναι το άκουσα κι αυτό) και άρα παίρνω ότι βρω για να μη μείνω στο ράφι»!

Πολλές φορές, συζητώντας με φίλους που γνωριζόμαστε χρόνια, αντιλαμβάνομαι πως όλα αυτά τα όνειρα που είχαμε κάποτε έχουν περιοριστεί.  Γιατί ενδόμυχα τα θεωρούμε ανέφικτα πια. Ονειρευόμαστε φοβισμένα… με πολλές εκπτώσεις!
Άραγε θα νιώσουμε ποτέ αληθινά ευτυχισμένοι αν συνεχίσουμε να κάνουμε εκπτώσεις στα θέλω μας και αρκεστούμε σε κάτι λιγότερο απ’ αυτό που πραγματικά μας ευχαριστεί;

«Η αισιοδοξία πολλαπλασιάζει τη δύναμη», λέω συχνά σε φίλους από τότε που και γω το διάβασα κάπου και πραγματικά το πίστεψα! Κρατάτε γερά και μην ξαστοχάτε από τους –ρεαλιστικούς- στόχους σας, την επαφή με τον εαυτό σας και τις πραγματικές σας ανάγκες! Μόνο αυτό μας κρατάει ζωντανούς.