Μέχρι πρόσφατα, είχα την εντύπωση ότι οι λαχανόκηποι, ήταν για τους παππούδες και τις γιαγιάδες που δεν εργάζονται και έχουν το χρόνο να ασχοληθούν για να τους φροντίσουν και να τους περιποιηθούν σωστά.

Μικρότερη, όσες φορές επιχείρησα να φυτέψω κάτι απ’ αυτά που μου’ δινε ο παππούς μου βλέποντάς με ενθουσιασμένη με τον δικό του λαχανόκηπο, στην πορεία, -ακόμα- και όταν δεν ξεχνούσα να το ποτίσω μαραινόταν. Έτσι, στο δικό μου σπίτι, αρκέστηκα σε κάποιες διακοσμητικές γλάστρες, αφήνοντας ανεκμετάλλευτο ένα μικρό χώρο που όμως, όπως μου είπαν κάποιοι φίλοι που το συζητούσαμε πρόσφατα, θα μπορούσε να γίνει ένας μίνι λαχανόκηπος, στον οποίο θα καλλιεργώ τα δικά μου λαχανικά, τα οποία τυγχάνει να λατρεύω.

Μα τι έπαθαν όλοι ξαφνικά και το’ ριξαν στην κηπουρική;

Μια φίλη με παρότρυνε να ανατρέξω και σε κάποια από τα δεκάδες sites που δεν ήξερα ότι υπάρχουν, τα οποία σε βοηθούν να δημιουργήσεις μόνος σου τον δικό σου κήπο ή λαχανόκηπο, ακόμη κι όταν ο χώρος που έχεις είναι μια σταλιά. Τόσο must ο λαχανόκηπος; Η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα. Ακόμα και στο facebook βλέπω πολλές φορές φίλους που ποστάρουν μικρούς περιποιημένους λαχανόκηπους που κατάφεραν να δημιουργήσουν στο… μπαλκόνι τους!

Η αλήθεια είναι πως δεν είναι απλά όμορφο να τρως τα λαχανικά που ο ίδιος φύτεψες και φρόντισες  αλλά ταυτόχρονα ένας υγιεινός αλλά και οικονομικός τρόπος ζωής -γι΄αυτούς τουλάχιστον που έχουν το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθούν.  Ο πατέρας κάποιου φίλου μάλιστα, δίπλα απ’ το λαχανόκηπο, άρχισε να εκτρέφει ξαφνικά κότες και να πουλά αυγά και κοτόπουλα. Και όλα αυτά, όχι σε κάποιο χωριό, όπου είναι ότι πιο φυσιολογικό να ζεις από τη γεωργία και τη κτηνοτροφία, αλλά στο κέντρο της πρωτεύουσας!

Τελικά όντως η ζωή κάνει κύκλους… Αυτά που ο κόσμος θεωρούσε κάποτε χωριάτικα και παλιομοδίτικα, σήμερα τα υιοθετεί. Είτε γιατί συμφέρει στην τσέπη του, είτε επειδή του αρέσει να ασχολείται, είτε γιατί ζήλεψε από τον γείτονα. Καλά κάνει! Πάντα πρέπει να κάνουμε χώρο στη ζωή μας σε οτιδήποτε δημιουργικό! Ειδικά για τους ανθρώπους που έχουν πολλά αποθέματα ενέργειας και όρεξης αλλά λόγω της δύσκολης περιόδου που διανύουμε έχουν χάσει τη διάθεση για δημιουργία ή δεν έχουν πουθενά να τη διοχετεύσουν γιατί δεν εργάζονται κάπου, ίσως η καλλιέργεια και φροντίδα του προσωπικού τους κήπου, να είναι ένας τρόπος εκτόνωσης αλλά και ψυχικής ευεξίας.

Αυτές τις σκέψεις έκανα το πρωί στο άδειο-για την ώρα- μπαλκόνι, απολαμβάνοντας τις Ακλυονίδες μέρες. Ίσως μέχρι την επόμενη φορά που θα’ρθουν, να με βρούνε να ποτίζω τις ντομάτες και τα μαρούλια μου.