Κατά τις 10 το πρωί, ο ήχος του κουδουνιού που χτυπούσε επίμονα, κατάφερε να τρυπήσει τ’αυτιά μου οδηγώντας με λίγα λεπτά μετά, από το κρεβάτι μου στην πόρτα. Προς έκπληξή μου, όταν άνοιξα, κανείς δε στεκόταν μπροστά μου αλλά πριν προλάβω καν να αναρωτηθώ αν πρόκειται περί φάρσας ή αν κάποιος μου χτύπησε καταλάθος, άκουσα το κουδούνι του επάνω ορόφου να χτυπά. Ετοιμαζόμουν να ξανακλείσω την πόρτα και να πάω να κοιμηθώ αλλά από περιέργεια παρέμεινα στην εξώπορτα για να δω εάν τελικά αυτός που χτυπάει τα κουδούνια βρήκε αυτόν που ψάχνει. Όταν η πόρτα άνοιξε λίγα δευτερόλεπτα μετά, πολλές παιδικές φωνές ακούστηκαν με ένα στόμα: "Να τα πούμε να τα πούμε";

 Ήταν προφανές ότι κάποια παιδιά, βγήκαν στη γύρα να πούνε τα κάλαντα.. «Εξαναείπαν μας τα μάνα μου, ευχαριστούμε», απάντησε ο γείτονας και έκλεισε την πόρτα. Παρέμεινα στην εξώπορτα  και άκουσα που χτύπησαν σε άλλο ένα διαμέρισμα χωρίς να τους ανοίξει κάποιος ενώ στο τρίτο διαμέρισμα η γειτόνισσα τους έδιωξε με τη δικαιολογία ότι βιαζόταν να φύγει από το σπίτι και τους είπε να έρθουν άλλη ώρα.

Λίγο μετά τα άκουσα να κατευθύνονται προς τις σκάλες και αυθόρμητα, έκλεισα και γω την πόρτα για να μη με δουν και θελήσουν "να μου τα πουν"! … Γιατί όμως; αναρωτήθηκα λίγο μετά, μετανιωμένη και γεμάτη τύψεις, όταν τα είδα από το παράθυρο να φεύγουν. Δεκαπέντε χρόνια πριν, κι γω έκανα ακριβώς το ίδιο. Κάθε Χριστούγεννα γυρίζαμε με τα παιδιά της γειτονιάς μου και λέγαμε τα κάλαντα. Πολύ πιθανόν και εσύ αλλά και πολλοί άλλοι που ξέρεις να έζησες αυτή την όμορφη εμπειρία. Σπάνια κάποιος μας έκλεινε την πόρτα χωρίς να θέλει "να τα πούμε" και μετά να μας δώσει και το κατιτίς μας. Χαιρόμασταν περισσότερο άμα ήταν λεφτά αλλά και τα σοκολατάκια μια χαρά τα τρώγαμε!

Και τώρα, πολύ απλά αδιαφόρησα, όπως και τους υπόλοιπους γείτονες και απέφυγα να αφιερώσω 2-3 λεπτά από το χρόνο μου, άντε και 2-3 ευρώ από την τσέπη μου, που όμως, στα παιδιά η πράξη αυτή θα έδινε μεγάλη χαρά και ικανοποίηση. Θα μου πεις ότι οι καιροί είναι δύσκολοι… Όλα όσα ακούμε καθημερινά μας έκαναν πιο επιφυλακτικούς, ακόμα και με τα παιδιά και η κρίση από την άλλη μας έκανε όλους να σκεφτόμαστε ακόμα και το ευρώ! Nομίζω όμως πως κανείς δε θα σωθεί αλλά ούτε και θα πτωχεύσει δίνοντας έστω 1 ευρώ στα παιδιά που χτυπάνε τα κουδούνια για να πούνε τα κάλαντα.

Έτσι όμως, είναι που χάνονται οι αξίες μας-γιατί κι αυτό μέρος της παράδοσης μας είναι- και όμως το αντιλαμβανόμαστε τις περισσότερες φορές ετεροχρονισμένα. Έπειτα, αυτές οι μέρες είναι για τα παιδιά. Και ειδικά, φέτος πολλά παιδιά-και στην Κύπρο- δε θα πάρουν ούτε ένα μικρό δωράκι από τον Άγιο Βασίλη για τον απλούστατο λόγο ότι οι γονείς τους δεν είναι σε θέση να τους το προσφέρουν.

Μ' αυτές τις σκέψεις ξεκίνησα τη μέρα μου, με την ελπίδα να μου χτυπήσουν ξανά την πόρτα αν όχι τα ίδια, κάποια άλλα παιδιά δίνοντάς μου την ευκαιρία να επανορθώσω.

Εγώ τουλάχιστον, θα τα περιμένω...