Μικρή, δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν αγαπούν τα Χριστούγεννα. Που δεν ανυπομονούν να στολίσουν δέντρο, ν’ ανταλλάξουν δώρα και κάρτες με τα αγαπημένα τους πρόσωπα ή που δεν κανονίζουν από πριν με ποιους απ’ όλους τους συγγενείς θα φάνε, θα πιούνε και θα γλεντήσουνε. Νόμιζα, ότι στην Κύπρο τουλάχιστον, δεν υπήρχε σπίτι που οι άνθρωποι δεν κόβουν βασιλόπιττα, δεν βλέπουν όλες τις Χριστουγεννιάτικες ταινίες (από το Home Alone μέχρι το κοριτσάκι με τα σπίρτα), δε φτιάχνουν σοκολατάκια, christmas cake αλλά ούτε και σπίτι όπου τα παιδιά δεν περιμένουν γεμάτα αγωνία να δουν τι τους έφερε ο Άγιος Βασίλης.

    Μεγαλώνοντας, γνώρισα ανθρώπους που πέφτουν σε κατάθλιψη και μόνο στην ιδέα ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα. Ανθρώπους που προτιμούν να κλειστούν σπίτι τους μέχρι να περάσουν οι γιορτές και τα φανταχτερά λαμπιόνια να σβήσουν. Ανθρώπους για τους οποίους  τα Χριστούγεννα δε σημαίνουν τίποτα απολύτως. Όχι, δε σάστισα όπως νόμιζα. Όλοι τους  είχαν τους λόγους τους…

«Τα Χριστούγεννα είναι μια οικογενειακή γιορτή και μένα μου λείπει η οικογένεια». «Δε θέλω να μου «επιβάλλουν» πότε πρέπει να είμαι ευτυχισμένος και πότε πρέπει να βγω να διασκεδάσω με τους φίλους που δεν έχω, ή να φάω και να πιω με τους συγγενείς  που δεν μιλιόμαστε χρόνια τώρα». «Δε θέλω να πάω να κοινωνήσω, ξέροντας ότι δεν είμαι και δε θα γίνω ποτέ «καλός Χριστιανός». «Δε γιορτάζω γιατί δε μου περισσεύουν χρήματα ούτε για ν’ ανταλλάξω δώρα, ούτε για να καλέσω κόσμο σπίτι μου, ούτε αποδέχομαι τις προσκλήσεις άλλων, για να μη δημιουργώ υποχρεώσεις που δεν μπορώ να ανταποδώσω», ήταν κάποιοι από τους λόγους που άκουσα.

«Με ρώτησε ποτέ κανένας αν έχω χριστουγεννιάτικη διάθεση; Και τι σκατά είναι η χριστουγεννιάτικη διάθεση; Πώς διάολο μας έχουν ψήσει έτσι;», διαβάζω σ’ ένα από τα δεκάδες άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και είναι εναντίον των Χριστουγέννων. Στο ίδιο άρθρο, ο συγγραφέας αποκαλεί τον Άγιο Βασίλη, πότε «πορνόγερο με μούσια» και πότε στρουμπουλό «βλάχο από την Καισαρεία», δημιούργημα της Coca-Cola. «Δεν αντέχω τόση χαρά, με αηδιάζει» γράφει κάποιος άλλος.

   Γιατί τόσο μίσος; θα’ λεγε κανείς… Κι όμως, έχω την αίσθηση πως πίσω απ΄αυτά τα λόγια, υπάρχει και μια πονεμένη ιστορία. Η ιστορία ενός παιδιού που ο «δικός του Άγιος Βασίλης» δεν είχε τα χρήματα να του αγοράσει αυτό που ζήτησε. Κι ας μην ήταν τόσο ακριβό... Κι ας ήταν μόνο λίγη αγάπη, δυο όμορφα λόγια, μια ζεστή αγκαλιά, ένα πιάτο φαί, ένας πατέρας, μια μητέρα, ένας φίλος, ένα αισιόδοξο χαμόγελο.

Στην πραγματικότητα, αυτά είναι τα πιο όμορφα και πολύτιμα «δώρα» της ζωής. Και είναι ευλογία να τα’ χει κανείς.

   Τα βιώματα του καθενός δεν αλλάζουν. Ούτε μπορείς να πείσεις κάποιον ο οποίος δεν έχει ζήσει τα «μαγικά» Χριστούγεννα για τα οποία του μιλάς, να τα αγαπήσει ξαφνικά. Για κείνον, ο δικός σου Άγιος Βασίλης, θα είναι πάντα «ο βλάχος από την Καισαρεία».

    Ίσως αν το σύστημα δεν μας «υποχρέωνε» με τον τρόπο του να καταξοδευτούμε  για να μπούμε στο «πνεύμα των Χριστουγέννων», να νιώθαμε πραγματικά την αληθινή ουσία αυτής της γιορτής και να την γιορτάζαμε όλοι με την απλότητα και την ταπεινότητα που της αρμόζει.

Καλό Μήνα!