Πόσες φορές  ευχηθήκαμε να κερδίζαμε και μείς έστω μια φορά το λαχείο, το λόττο, το τζόκερ, ή τέλος πάντων να μας έρχονταν από κάπου χρήματα που δε θα τα περιμέναμε; ειδικά αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, θα ήταν ότι καλύτερο! Αλλά που…

Αυτά συζητούσα τις προάλλες με δυο φίλες, η μια εκ των οποίων είχε βρεθεί πρόσφατα στην τράπεζα και μας περιέγραφε το σκηνικό, όπου μια γιαγιά κι ένας παππούς, κρατώντας διάφανα σακουλάκια γεμάτα κέρματα, που προφανώς μάζευαν για καιρό σε κάποιο κουμπαρά, μπήκαν στην τράπεζα για να τα μετατρέψουν σε χαρτονομίσματα.

Αρχικά, σκέφτηκα ότι μάλλον πρέπει να βρέθηκαν σε μεγάλη ανάγκη για να μπουν σ’ αυτή τη διαδικασία και λυπήθηκα… Κι όμως, αυτός δεν είναι και ο λόγος ύπαρξης του κουμπαρά;  Να του βάζεις κατά διαστήματα  χρήματα-χωρίς να τα στερηθείς, απ’ αυτά που σου περισσεύουν- και κάποια στιγμή, όταν με το καλό γεμίσει, να τον σπάσεις, βάζοντας στο πορτοφόλι σου λεφτά, απ’ εκεί που δεν τα περιμένεις, αξιοποιώντας τα στη συνέχεια όπως θέλεις..

Γυρνώντας στο σπίτι, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βρω τον δικό μου κουμπαρά. Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που τον έψαξα για να του βάλω χρήματα και τον είχα κυριολεκτικά ξεχάσει. Και μαζί του, είχα ξεχάσει και όλα εκείνα τα ευρώ που έριχνα καθημερινά σχεδόν, γεμάτη ενθουσιασμό, εκείνο το καλοκαίρι που τον αγόρασα- από ένα πανηγύρι.

«Ήρθε η ώρα σου», του είπα και χωρίς δεύτερη σκέψη τον έσπασα! Θα σας πω απλά, ότι τα χρήματα που υπήρχαν μέσα, ήταν περισσότερα απ’ αυτά που υπολόγιζα… Όπως τότε στο δημοτικό. Που κάθε Δευτέρα βάζαμε στο ταμιευτήριο (στον καιρό μου τουλάχιστον) 5, 10 και κάποτε 20 λίρες. Ούτε τότε μπορούσα να φανταστώ ότι μετέπειτα, θα συγκεντρωνόταν ένα σεβαστό ποσό για τις σπουδές μου.

«Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι», δε λένε;  

Τελικά, αν αναλογιστούμε πόσα χρήματα σπαταλάμε καθημερινά κάποιοι, ακόμα και τώρα με την κρίση, μόνο ένα ευρώ απ΄ αυτά να ρίχνουμε καθημερινά σε ένα κουμπαρά- χωρίς κούμπωμα από κάτω για να ανοίγει- το ποσό που θα συγκεντρωθεί μέχρι το καλοκαίρι, μπορεί να μας εξασφαλίσει ακόμη και διακοπές! Γι’ αυτό κι εγώ σκοπεύω σύντομα να αντικαταστήσω τον κουμπαρά μου,  μ’ ένα καινούργιο.

Σήμερα, είναι η Παγκόσμια μέρα αποταμίευσης! Ίσως να μοιάζει αστείο μέσα σ’ αυτή τη δύσκολη οικονομική περίοδο που διανύουμε όλοι μας, να μιλάμε για αποταμίευση, όταν δε μας περισσεύουν λεφτά για να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες και υποχρεώσεις ή όταν μας έχουν κουρέψει τις καταθέσεις.

Έχω την αίσθηση όμως, ότι η αξία της αποταμίευσης, έστω και μέσα από ένα απλό κουμπαρά, μπορεί να γίνει οδηγός και για εμάς αλλά και για τις επόμενες γενιές, ώστε να γίνουμε πιο υπεύθυνοι και ευσυνείδητοι πολίτες, μακριά από τις σπατάλες και τις υπερκαταναλωτικές τάσεις που μας χαρακτήριζαν τα προηγούμενα χρόνια...