Αντικρίζοντας τις τελευταίες μέρες παντού, το φοβισμένο βλέμμα και τα μελανιασμένα χέρια αυτού του ξανθού αγγέλου, της μικρής Μαρίας, όπως την ονόμασαν εκεί στον καταυλισμό των Ρομά όπου ζούσε, μακριά από τη βιολογική της οικογένεια, επηρεάστηκα τόσο, που μέχρι και στον ύπνο μου την είδα, να μου χτυπά την πόρτα ζητώντας βοήθεια.

Το αγέλαστο προσωπάκι της ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη, έσπευσαν να μάθουν περισσότερες πληροφορίες για κείνη, με την ελπίδα, ότι η ιστορία της, που ήρθε στο φως εντελώς τυχαία, θα οδηγήσει στον εντοπισμό και του δικού τους παιδιού, ενδεχομένως μέσα από την εξάρθρωση μιας μεγάλης σπείρας απαγωγής παιδιών, που εξυπηρετούν τα συμφέροντά της.

Είναι να αναρωτιέται κανείς, με πόση ευκολία κάποιοι άνθρωποι μπορούν να αρπάζουν παιδιά από τις οικογένειές τους; Ή να είναι πρόθυμοι να τα δώσουν… τόσο απλά. Το έζησα και γω αυτό, κάποια χρόνια πριν, στην Αθήνα…

Το 2008,  γυρνώντας ένα απόγευμα από το πανεπιστήμιο, μπήκα  σε μια εκκλησία στην Κηφισίας να ανάψω ένα κερί. Πρόσεξα ότι στα σκαλιά καθόταν μια γυναίκα. Κρίνοντας από την εμφάνισή της, κατάλαβα αμέσως ότι ήταν τσιγγάνα. Μια εικόνα, καθόλου πρωτοφανής για τα δεδομένα της Ελλάδας. Βγαίνοντας, την πρόσεξα καλύτερα. Με το ένα  της χέρι κρατούσε ένα βρέφος και με το άλλο ένα διάφανο πλαστικό ποτηράκι. Ζητιάνευε. Δεν με παραξένεψε. Αυτό που με συγκλόνισε και που ποτέ δε θα ξεχάσω ήταν αυτό που ακολούθησε, όταν της έβαλα στο ποτηράκι ένα ευρώ.

Σηκώθηκε και άρχισε να τρέχει πίσω μου παρακαλώντας με να πάρω το παιδί (της;) λέγοντάς μου ότι είναι άρρωστο και μαζί μου θα είχε μέλλον ενώ μαζί της όχι. Με ικέτευε να το κρατήσω γιατί όπως μου έλεγε δε μπορούσε να το μεγαλώσει. Σοκαρίστηκα τόσο, που δεν κατάλαβα αν μου το χάριζε ή αν ήθελε να μου το πουλήσει. Αυτή η επιμονή της όμως να το ξεφορτωθεί, είτε γιατί όντως ήθελε να του εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο, δε μου άρεσε.  Της είπα σε έντονο ύφος ότι δεν παίρνω ξένα παιδιά και ότι μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από την εκκλησία (που ήξερα ότι βοηθά) αν δεν ήταν σε θέση να το μεγαλώσει.

Δεν τη ξαναείδα ποτέ εκεί κοντά, παρότι την έψαξα. Ούτε έμαθα αν όντως έλεγε ψέματα ή την αλήθεια. Απλά εκ των υστέρων, και κάθε φορά που το θυμάμαι, λυπάμαι που τη συγκεκριμένη στιγμή,  δεν ήμουν σε θέση να την αντιμετωπίσω αλλιώς… Δε μπορώ να πιστέψω ότι μια μάνα θα έδινε με τόση ευκολία το παιδί της, ακόμη και αν το’ κανε για καλό, σε κάποιον που δεν ξέρει. Ίσως τελικά τα κίνητρά της να μην ήταν και τόσο αθώα. Ποιος ξέρει…

Έρευνες, εξακολουθούν να διεξάγονται σε πολλούς καταυλισμούς τσιγγάνων. Σε καμιά περίπτωση βέβαια δε θεωρώ ότι είναι σωστό να στοχοποιούνται όλοι. Θα ήταν άδικο. Αλλά αν όντως πίσω από τα καραβάνια, όπως υποστηρίζουν αρκετοί, υπάρχει σπείρα που αρπάζει παιδιά για να παίρνει παχουλά επιδόματα ή να τα πουλά για να τα εκμεταλλεύονται κάποιοι αδίστακτοι όπως τους βολεύει, να επιβληθεί σε όλους όσοι την απαρτίζουν, η αυστηρότατη των ποινών, είτε είναι τσιγγάνοι, είτε οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας.

Αυτά τα αγγελούδια που έμελλε να στερηθούν τόσο βίαια τις οικογένειές τους, πρέπει να γυρίσουν επιτέλους εκεί όπου ανήκουν ή τουλάχιστον να μάθουν  αυτές οι μάνες που ξημεροβραδιάζονται με τις φωτογραφίες τους, τι απέγιναν.

Ο ρόλος της Μαρίας είναι ο πλέον άχαρος αυτή τη στιγμή. Αν όμως οι αρμόδιες αρχές, χτυπήσουν στη ρίζα του κακού, εκείνους δηλαδή που προωθούν το εμπόριο ανθρώπων, αυτό το παιδί, μπορεί να γίνει ο σωτήρας εκατοντάδων άλλων παιδιών.