Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο, αποτέλεσε ένα email που έλαβα από ένα καλό συνάδελφο που έγραφε τα εξής: «Πρόσφατα, πήγα σε ένα εστιατόριο για δείπνο. Στο απέναντι τραπέζι, έφτασε μετά από λίγο ένα νεαρό ζευγάρι .Το παιδί φαινόταν να ήταν στρατιώτης που βγήκε έξοδο με την φιλενάδα του, τι πιο ρομαντικό! Μόλις έκατσαν, μπήκαν στο FACEBOOK και έκαναν τα δικά τους. Αφού παρήγγειλαν συνέχισαν πάλι με το FACEBOOK . Ήρθε το φαί , φάγανε και ύστερα… ναι το βρήκατε , συνέχισαν με το FACEBOOK. Τελικά αφού πλήρωσαν έφυγαν…  ποιο το περίεργο; στην μια ώρα που κάθονταν μαζί είπαν …μετρημένες 10 λέξεις . τι θα φάμε; δε εσύ. Παρήγγειλε και τρώμε μαζί. Την υπόλοιπη ώρα πώς συνεννοούνταν;;;;;; ;μιλούσαν μέσω FACEBOOK άραγε;»

Καλή ερώτηση! Δε ξέρω τι ακριβώς έκαναν τα παιδιά, υποθέτω όμως- έχοντας στο μυαλό μου ανάλογα παραδείγματα- ότι για εκείνα, ήταν πιο σημαντικό  να γνωστοποιήσουν στους διαδικτυακούς τους φίλους, σε ποιο εστιατόριο βρίσκονταν και με ποια παρέα, αναμένοντας τα «likes» και τα «comments» παρά να απολαύσουν αληθινά τη συντροφιά ο ένας του άλλου.

Διαβάζοντάς το email, σκέφτηκα αμέσως αυτό που λέω πολλές φορές σε φίλους: «Χαίρομαι, που τουλάχιστον όλα μας τα σχολικά χρόνια, τα περάσαμε χωρίς facebook και smartphones.» Χωρίς να μας απασχολήσει ποτέ να ανεβάσουμε φωτογραφίες από τις εξόδους μας ή να δίνουμε ραντεβού στο chat για να μιλήσουμε, αντί να τα λέμε από κοντά. Δεν ξέραμε από «likes», «status», «timeline» ή «follow» και  δεν αλλάζαμε συνέχεια «profile». Ανταλλάζαμε αληθινά δώρα, κάρτες και λουλούδια και όχι πλασματικά. Μαθαίναμε τα νέα των φίλων και των συγγενών από κοντά και όχι κάνοντας κρυφά «επιδρομές» στις προσωπικές τους διαδικτυακές σελίδες για να δούμε τις φωτογραφίες τους. Αυτό, μας επέτρεψε να διατηρήσουμε το ρομαντισμό μας, την αθωότητα μας και την αληθινή επικοινωνία με αυτούς που αγαπάμε, σε μια τρυφερή ηλικία όπου εύκολα παρασύρεσαι κανείς.

Όχι, δεν κατηγορώ κανένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Πώς θα μπορούσα άλλωστε!; Είμαι και εγώ χρήστης του facebook και του twitter και κάθε άλλο παρά κακό θεωρώ πως είναι, να μοιράζεται κανείς απόψεις, συναισθήματα, τραγούδια, φωτογραφίες, άρθρα ή ότι άλλο του κάνει κέφι με φίλους. Κακά τα ψέματα όμως. Οι περισσότεροι χρήστες  των μέσων κοινωνικής δικτύωσης- ειδικά οι έφηβοι- δεν αντιλαμβανόμαστε πολλές φορές, πόσο γραφικοί, βαρετοί, ανιαροί, αστείοι, ακόμη και αγενείς μπορούμε να γίνουμε. Κυρίως στα μάτια κάποιου, ο οποίος δε ξέρει απ’ αυτά και δεν τον ενδιαφέρει κιόλας να μάθει, γιατί πολύ απλά, προτιμά την «αληθινή» επικοινωνία. Την επικοινωνία με ανθρώπους που η καθημερινότητά τους, δεν περιορίζεται μπροστά από ένα υπολογιστή ή ένα κινητό τηλέφωνο συνδεδεμένο με το διαδίκτυο επί 24ώρου βάσεως. Που δεν περνούν το χρόνο τους μετρώντας σαν αποβλακωμένοι τα comments που πήραν για τη χιλιοστή φωτογραφία που ανέβασαν, προσπαθώντας να πείσουν, όχι μόνο τους φίλους τους αλλά ακόμη και τον ίδιο τους τον εαυτό, ότι περνάνε μια «τέλεια ζωή»…

   Για να μη βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω, παραδέχομαι ότι έχω βρεθεί και εγώ πολλές φορές έξω με παρέα, βγάζοντας φωτογραφίες τις οποίες στη συνέχεια αναρτήσαμε στους προσωπικούς μας διαδικτυακούς λογαριασμούς. Ποτέ όμως αυτό, δεν ήταν αυτοσκοπός και σε καμιά περίπτωση δεν επισκίασε την προτεραιότητά μας να περάσουμε καλά μαζί. Εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα αρκετών χρηστών, μερικοί από τους οποίους μάλιστα,  έχουν εθιστεί… Ότι, το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, το θυσιάζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμα κι όταν βρίσκονται εκτός σπιτιού, χάνοντας την ουσία, που δεν είναι άλλη από την πραγματική επικοινωνία με τους γύρω τους. Την αληθινή γεύση της ζωής!

Ναι, είναι ωραίο που η τεχνολογία ολοένα και εξελίσσεται. Κανείς δεν αντιλέγει. Το θέμα όμως είναι, μαζί της, να εξελισσόμαστε και εμείς σαν άνθρωποι χρησιμοποιώντας την σωστά και προς όφελος μας.  Όπως εμείς θέλουμε και όχι όπως νομίζουμε ότι θέλει εκείνη…