Χθες βράδυ, ένας φίλος, ανέβασε στο facebook, ένα βίντεο που δε νομίζω να άφησε κάποιον από τις εκατοντάδες που το παρακολούθησαν ασυγκίνητο.  Πρωταγωνιστές, ήταν ένα μικρό παιδί με Σύνδρομο Down και ένα λαμπρατόρ, το οποίο με υπομονή και τρυφερότητα, προσπαθούσε να το προσεγγίσει. Το παιδάκι, παρότι δεν ήθελε να το αγγίζουν λόγω της ιδιαιτερότητάς του, «υπέκυψε» τελικά στην αγάπη του σκύλου τόσο γλυκά, προκαλώντας σου ρίγος.

Στο μυαλό μου ήρθε φυσικά ο δικός μου σκύλος. Ο Bono. Πάνε τρία χρόνια από τότε που τον έφερα στο σπίτι. Κουταβάκι τότε, αλλά με κάτι μάτια που όταν σε «καρφώσουν» σε διαπερνούν. Μ’ αυτά τα ματάκια με κοίταξε και κείνο το απόγευμα της 4^ης Οκτωβρίου, Παγκόσμιας Ημέρας των Ζώων, όταν για τις ανάγκες της εκπομπής «Με την Ελίτα»,  βρέθηκα στο καταφύγιο σκύλων Syrius στη Λεμεσό, για ένα εκτενές ρεπορτάζ, αφιερωμένο στα ζώα που εγκαταλείπονται στα καταφύγια, περιμένοντας κάποιον να τα υιοθετήσει, δίνοντάς τους την αγάπη που στερήθηκαν.

Τον κρατούσε στην αγκαλιά της μια εθελόντρια του καταφυγίου, αλλά εκείνο κοιτούσε εμένα. Ξαφνικά ένιωσα τύψεις. Δεν ήθελα να το αφήσω και να φύγω. Δεν το έκανε η ψυχή μου να φύγω και να μην πάρω ένα από τα δεκάδες αδέσποτα που ήταν εκεί. Παρόλο που δεν ήξερα αν μπορώ να ανταποκριθώ στη φροντίδα του, όταν έμαθα ότι ο Bono, (που ήταν τότε το μικρότερο σκυλάκι του καταφυγίου), βρέθηκε μέσα σε μια κούτα δίπλα από σκουπίδια, με κίνδυνο να πεθάνει, άρχισα να το σκέφτομαι σοβαρά…

Τελικά έφυγα από το καταφύγιο αφήνοντάς τον να με «καρφώνει» με τα μάτια του… λίγες μέρες μετά όμως, επέστρεψα με το καλαθάκι του! Για να τον πάρω σπίτι του! Τον υιοθέτησα, χωρίς να έχω καθόλου εμπειρία από ζώα και ξέροντας ότι η υπόλοιπη οικογένεια δεν ήθελε να ακούσει κάτι τέτοιο.

Πιστέψτε με όμως! Η αγάπη που λαμβάνουμε καθημερινά απ’ αυτό το τρελόσκυλο, είναι η δεκαπλάσια απ’ αυτή που του δίνουμε εμείς… Περιττό να σας πω, ότι για τη μητέρα μου, που έβλεπε σκύλο και άλλαζε πεζοδρόμιο, έγινε κάτι σαν το 5^ο της παιδί. Όσο για τον Βono; Μένει πια μαζί της και δεν την χαρίζει βήμα!

Μου έσπασε πολύτιμα πράγματα, μου έφαγε αγαπημένα παπούτσια, μου έκανε το σπίτι «καλοκαιρινό», σκορπώντας στο σαλόνι ακόμη και χαρτί υγείας από το καλάθι της τουαλέτας, κάνοντας με ρεζίλι σε ξένους ανθρώπους. Πριν το ζήσω, αν με ρωτούσες τι θα’κανα σ’αυτές τις περιπτώσεις, θα’ σου έλεγα, χωρίς δεύτερη σκέψη, ότι θα τον έστελνα πακέτο πίσω στο καταφύγιο…

Κι όμως. Αυτή η ψυχούλα, κατάφερε κάτι πολύ πιο σημαντικό. Να με κάνει να «χαλαρώσω» και να απολαύσω με την καρδιά μου όλες αυτές τις σκανδαλιές. Πολλές φορές μάλιστα, εγώ η ίδια τον προκαλώ να τις κάνει. Χωρίς άγχος και νεύρα. Με άφθονο γέλιο και με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι να απαθανατίζω τα καμώματα του. Ακόμη και μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά,  έγινε κάτι σαν «βιταμίνη» μου.

Αν θες και συ τη δική σου «βιταμίνη» δεν έχεις παρά να υιοθετήσεις  ένα από τα δεκάδες σκυλάκια που σε περιμένουν στα καταφύγια. Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων! Να, μια πολύ καλή ευκαιρία!

Πίστεψέ με, δε θα το μετανιώσεις!